Σύστημα «πόντων» και στις ταινίες

Τα πράγματα είναι απλά. H ταινία σου έκανε εισιτήρια; Παίρνεις λεφτά. Πήγε σε
φεστιβάλ; Ακόμα περισσότερα λεφτά. Δεν έκανε τίποτα, δεν πήγε πουθενά; Τότε
δεν έχεις να παίρνεις μία!

Αυτό το σύστημα ονομάζεται point system και εφαρμόζεται σε πολλές περιοχές της
Ευρώπης, με επικεφαλής τη Γαλλία. Δηλαδή, χωρίς επιτροπές, συμβούλους και όλη
τη διαπλεκόμενη καρεκλοκενταυρία, κάθε σκηνοθέτης που τεκμηριώνει με το έργο
του την αξία του (εμπορική, καλλιτεχνική ή ακόμα καλύτερα και τις δύο μαζί)
πριμοδοτείται κρατικά. Τα κριτήρια είναι δύο: η εμπορικότητα (κοινό, ταμεία)
και η καλλιτεχνική αξία (φεστιβάλ, βραβεία). Είναι η μόνη διαδικασία που
αποκλείει τους ενδιάμεσους (γνωριμίες, παρέες, ιδιοτελή συμφέροντα),
εξασφαλίζει όσο είναι δυνατόν βέβαια, χωρίς να αποκλείονται «αδικίες» σε
παραγνωρισμένες αξίες, την επικράτηση των σκηνοθετών που πράγματι αξίζουν και
βγάζει από τον δημόσιο κορβανά ατάλαντους και κινηματογραφικά αναλφάβητους.

Έτσι διατηρούνται και βελτιώνονται και οι δύο όψεις μιας εθνικής
κινηματογραφίας (εμπορική, καλλιτεχνική) και με κίνητρο την επιστροφή των
χρημάτων για την επόμενη παραγωγή οι σκηνοθέτες θα γίνουν ακόμα περισσότερο
προσεκτικοί. Στο ίδιο point system μπορούν να ενταχθούν και άλλα κριτήρια
χρηματοδότησης, όπως αυτό της συμπαραγωγής με ξένους επενδυτές. Όσο για τους
πρωτοεμφανιζόμενους, εκεί ισχύει το σύστημα των επιτροπών (σεναρίου), αλλά με
τις συχνές αλλαγές των «κριτών» περιορίζονται οι γνωστές παγίδες των
γνωριμιών, των φιλικών εκδουλεύσεων και των άλλων γνωστών ελληνικών
κακοδαιμονιών!

Ο λόγος που δεν εφαρμόζονται τα απλά και αντικειμενικά είναι ένας και
μοναδικός: θα περιοριστεί ο παρεμβατικός ρόλος τού εκάστοτε κυβερνώντος
κόμματος (διαμέσου των κομματικών στελεχών) και θα εξαλειφθεί ο ρυθμιστικός
ρόλος των συντεχνιών. Δηλαδή σου λέει, με τη γνωστή κοτζαμπάσικη λογική, το
κράτος τι θα κάνει; Θα πληρώνει χωρίς να ηγεμονεύει; Καταλάβατε τώρα γιατί με
το νομοσχέδιο αυξάνονται και πληθύνονται οι επιτροπές και μειώνονται οι
αντικειμενικές, κινηματογραφικές, πρακτικές; Το κάθε τι σε αυτήν τη χώρα
πρέπει να έχει σφραγίδα της κομματικής νομενκλατούρας των εκλεκτών!

Τέλος – και σημαντικότερο – δεν υπάρχει περίπτωση η οποιαδήποτε, σοβαρή
κινηματογραφία να μη διαθέτει στοιχειώδεις υποδομές, όπως κάθετη (σχολική) και
οριζόντια (πανεπιστημιακή) Παιδεία, στούντιο και φυσικά ταινιοθήκη, λέσχες και
μουσεία. Είναι αδύνατον να υπάρξει ανάπτυξη με συνέχεια και αξιοπιστία, χωρίς
εκπαιδευμένους κινηματογραφιστές και θεατές.