Πρόσωπα Ένας προσωπικός πόλεμος

«Αυτοκτονούμε επειδή μας στοιχειώνει το θέαμα των σκοτωμένων παιδιών και της εξόντωσης ολόκληρων οικογενειών»

«H σκέψη μου σήμερα είναι να βοηθήσω εσένα, τον αναγνώστη, να καταλάβεις τι
συμβαίνει σε έναν στρατιώτη όταν επιστρέφει στην πατρίδα… Ο πόλεμος αυτός
κατά της τρομοκρατίας έχει γίνει προσωπικός πόλεμος για τόσους πολλούς. Εν
τούτοις η κυβέρνηση Μπους θέλει να τον διεξάγει σαν να ήταν μπίζνες και έτσι
αρνείται να δείξει τις προσωπικές θυσίες που οι στρατιώτες και οι οικογένειές
τους κάνουν γι’ αυτή τη χώρα.

Δεν είναι όλα εντάξει για όσους από μας επιστρέφουμε στην πατρίδα ζωντανοί και
υποτίθεται καλά. H αναπροσαρμογή σε αυτό που λέμε ομαλότητα είναι μια αυταπάτη
που αποκαλύπτεται από τον χρόνο και την αγωνία. Μερικοί στρατιώτες επιστρέφουν
ακρωτηριασμένοι. Άλλοι θα ζήσουν με μόνιμα τραύματα από φρικτά γεγονότα που
κανένας εκτός απ’ αυτούς που υπηρέτησαν δεν θα καταλάβει ποτέ. Γυρίζουμε στο
σπίτι από τον πόλεμο προσπαθώντας να φτιάξουμε και πάλι τη ζωή μας, αλλά
μερικοί δεν μπορούν να αντέξουν τις μνήμες και αποφασίζουν πως ο θάνατος είναι
καλύτερος. Αυτοκτονούμε επειδή μας στοιχειώνει το θέαμα των σκοτωμένων παιδιών
και της εξόντωσης ολόκληρων οικογενειών.

H διαταραχή του μετατραυματικού στρες έχει γίνει ο κανόνας ανάμεσα σε αυτούς
τους στρατιώτες, επειδή δεν ξέρουν πώς να τα βγάλουν πέρα επιστρέφοντας σε μια
κοινωνία που δεν θα καταλάβει ποτέ τι έχουν υπομείνει. H διαταραχή του
μετατραυματικού στρες έχει πολλές μορφές που πολλοί δεν καταλαβαίνουν: όταν
ένας στρατιώτης το έχει, η Αμερική πιστεύει πως οι στρατιώτες είναι τρελοί.
Έρχεται με τη μορφή της κατάθλιψης, της οργής, των τύψεων, της επιθετικότητας,
του άγχους, του χρόνιου πόνου, των παρακρούσεων, της θλίψης, της ενοχής, της
εξάρτησης, της μοναξιάς, των διαταραχών του ύπνου, της καχυποψίας και της
παράνοιας, της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Εύκολα μας ξαφνιάζει ένας δυνατός
θόρυβος και μπορεί να μας δεις να πέφτουμε καταγής για να καλυφθούμε όταν
πανικοβαλλόμαστε.

Εγώ ο ίδιος έχω πρόβλημα να τα βγάλω πέρα με μια καθημερινή ρουτίνα, που συχνά
με κάνει ευέξαπτο. Πολλοί στρατιώτες χάνουν δουλειές μόνο και μόνο επειδή
είναι εκπαιδευμένοι να σκοτώνουν και έχουν ζήσει σε ένα περιβάλλον που σε ωθεί
σε αυτό. Είμαστε πάντα σε επιφυλακή για την ασφάλειά μας και την ασφάλεια των
συντρόφων μας. Όταν πηγαίνεις να κοιμηθείς το βράδυ, αναρωτιέσαι αν θα σε
στείλουν στην πατρίδα σε ένα φέρετρο τυλιγμένο με τη σημαία επειδή ένα βλήμα
εξερράγη εκεί όπου κοιμόσουν.

Οι στρατιώτες συχνά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την επιστροφή τους στον
κόσμο που άφησαν και αποσύρονται από την κοινωνία. Ως Αμερικανοί, τους
κατακρίνουμε και αναρωτιόμαστε γιατί κάνουν όσα κάνουν. Ποιος νοιάζεται γι’
αυτούς, γιατί θα πρέπει να τους βοηθήσουμε;».

(Ο στρατιώτης Νταγκ Μπάρμπερ, 35 χρόνων, άφησε την επιστολή αυτή στο Ίντερνετ
στις 12 Ιανουαρίου, λίγο πριν αυτοκτονήσει. Είχε επιστρέψει από το Ιράκ πριν
από δύο χρόνια).