Πιέζουν με τρομο-λίστες οι Aμερικανοί

Νέες συλλήψεις «μελών της 17N» με βάση λίστες made in USA, που
περιλαμβάνουν διάφορους «γνωστούς και αγνώστους», απαιτεί από την Αθήνα η
αμερικανική πλευρά, προκαλώντας έντονη ψυχρότητα στις σχέσεις της αμερικανικής
πρεσβείας και του υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

H αμερικανική πρεσβεία λέει ότι η υπόθεση 17N δεν έληξε με τις συλλήψεις. «Ποιον μπορεί να πείσει ο Γιωτόπουλος πως είναι ο αρχηγός μιας οργάνωσης που δρούσε ανενόχλητη τόσα χρόνια»;

H αμερικανική πλευρά κατηγορεί μάλιστα την ελληνική για «έλλειψη συνεργασίας»,
ενώ η Κατεχάκη υποστηρίζει πως «δεν μπορούμε να ορμάμε και να συλλαμβάνουμε
τον έναν και τον άλλον κάθε φορά που οι Αμερικανοί μάς φέρνουν μια απίθανη
λίστα υπόπτων». Οι Αμερικανοί θεωρούν – σύμφωνα με αμερικανικές πηγές – πως
στην υπόθεση της 17N το ελληνικό κράτος ολιγώρησε απαράδεκτα και φιλοτιμήθηκε
να ασχοληθεί σοβαρά μονάχα όταν πλησίαζαν επικινδύνως οι Ολυμπιακοί Αγώνες,
οπότε το κόστος ενός χτυπήματος θα ήταν εξαιρετικά μεγάλο για τη χώρα
συνολικά. Τότε, λένε, ήταν κι η μοναδική περίοδος που υπήρξε πραγματικά σοβαρή
συνεργασία μεταξύ των ελληνικών αρχών, των αμερικανικών, των βρετανικών και
άλλων. H υπόθεση, λένε στην αμερικανική πρεσβεία, για την Αθήνα έληξε
ουσιαστικά με τις συλλήψεις του 2002 – όμως αυτό είναι λάθος: ποιον μπορεί να
πείσει ο Γιωτόπουλος πως είναι ο αρχηγός μιας οργάνωσης που δρούσε ανενόχλητη
τόσα χρόνια; Ποιοι σκότωσαν τους δικούς μας Γουέλς και Τσάντες; Πού βρίσκονται
τα διάφορα εξαφανισμένα στοιχεία – το 45άρι της οργάνωσης, σφραγίδες, κλειδιά
κ.ά.;

H αμερικανική πλευρά κατηγορεί ευθέως την Κατεχάκη ότι δεν ενδιαφέρεται να
βρει τον μίτο της Αριάδνης, δηλαδή, τα ιδρυτικά μέλη της 17N, που αμερικανικές
πηγές τα υπολογίζουν σε περίπου δέκα και όλα διαφεύγουν τη σύλληψη. Αφήνει,
ωστόσο, και υπονοούμενα για κάτι πολύ πιο σοβαρό, ότι το 2002 έγινε κάποιου
είδους συμφωνία (deal), βάσει της οποίας βρέθηκαν στον Κορυδαλλό τα
συγκεκριμένα άτομα, ενώ απολαμβάνουν την ελευθερία τους «οι δολοφόνοι των
Αμερικανών και οι παππούδες ιδρυτές της 17N».

Στο κτίριο της οδού Κατεχάκη παραδέχονται ευθέως ότι πράγματι υπάρχει
«πρόβλημα συνεργασίας» με τους Αμερικανούς, αλλά εξίσου εύκολα απαξιώνουν τις
θεωρίες και τις λίστες των Αμερικανών. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά παράγων του
υπουργείου Δημόσιας Τάξης, «σε αυτές τις λίστες μπορείς να βρεις ακόμη και
μένα και σένα μέσα – τι να κάνουμε; Να προχωρήσουμε σε συλλήψεις χωρίς κανένα
στοιχείο, έτσι επειδή το θέλουν οι Αμερικανοί;».

Αθώοι και ένοχοι. Στέλεχος της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου θεωρεί
πως η συνεργασία θα μπορούσε κάλλιστα να εξομαλυνθεί εάν και τα δύο μέρη
αναγνώριζαν τη διαφορετική αντίληψη που διέπει το κράτος δικαίου στην Ελλάδα
και στις ΗΠΑ: «Εδώ, όπως και σε όλη την Ευρώπη, ο καθείς θεωρείται αθώος μέχρι
να αποδειχθεί ένοχος. Εκεί θεωρείται ένοχος, εκτός εάν μπορεί να αποδείξει την
αθωότητά του».

Ο ίδιος προσέθετε ότι για τις υποθέσεις προ του 1980 δεν υπάρχει κανενός
είδους αρχείο, «άρα, δεν ξέρουμε ούτε ποιοι ούτε πώς ξεκίνησαν την οργάνωση».
Ως εκ τούτου και σύμφωνα με την ελληνική αρχή περί τεκμηρίου αθωότητας,
υπάρχουν μόνο τρεις δυνατότητες για να συλληφθεί κάποιο από τα λεγόμενα
ιδρυτικά μέλη. Πρώτη, κάποιος να καρφώσει (σ.σ.: το ιδανικό σενάριο για τους
Αμερικανούς κι αυτός είναι άλλος ένας λόγος που επιμένουν σε προσαγωγές),
δεύτερη, να προκύψουν στοιχεία από έρευνες (π.χ. δακτυλικά αποτυπώματα) και,
τρίτη, κάποιο από τα ιδρυτικά μέλη να αποφασίσει να επαναδραστηριοποιηθεί,
κάτι μάλλον απίθανο.