Xιονισμένο πολιτικό πανηγύρι

Περάσαμε όμορφα και τούτον τον χιονιά. Χάρη στο καθιερωμένο τηλεοπτικό
πανηγύρι των απευθείας συνδέσεων, των χιονισμένων «πολεμικών» ανταποκρίσεων,
των παραπόνων, της ασυνεννοησίας, των ολιγωριών υπευθύνων, αλλά και των απλών
πολιτών που ξεκινούσαν χωρίς αλυσίδες να ταξιδέψουν, των ουρλιαχτών των
αποκλεισμένων και, τέλος πάντων, όλων των προβλεπομένων τηλεοπτικώς σε τέτοιες
περιστάσεις που προσφέρονται για… πολιτικοποίηση του καιρού.

Όχι ότι φταίνε οι μετεωρολόγοι, οι οποίοι ως επαγγελματίες κάνουν τις
μετρήσεις τους, εφαρμόζουν τα μαθηματικά μοντέλα τους και βγάζουν τις
προβλέψεις τους, οι οποίες φυσικά είναι… υπεράνω κομμάτων.

Σε έναν τόπο όμως, όπου η πολιτική αναζητεί κατάλληλο τηλεοπτικό φόντο
για να προβάλει την ικανότητά της, δυσδιάκριτη σε άλλα πεδία πιο πολύπλοκα –
οικονομία, αγορά, ανεργία -, ο καιρός αποτελεί το ιδανικό. Πρόκειται για θέαμα
που προσφέρεται και ως πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Ιδίως σε έναν τόπο όπου
οι πολιτικοί αντιμετωπίζουν την άσκηση πολιτικής σαν ριάλιτι, στο οποίο οι
παίκτες ξέρουν πως αν δεν τσακωθούν δεν θα τους δει κανείς.

Έτσι, ο μεν καιρός μετατρέπεται σε «θέατρο» των κυβερνητικών επιχειρήσεων και
των αντικυβερνητικών επιθέσεων, αφού αυτονομηθεί από τους μετεωρολόγους, η δε
τηλεόραση εξασφαλίζει άφθονο θέαμα όχι μόνο από εικόνες καταστροφής, αλλά και
από πολιτικές αντιπαραθέσεις, κραυγές για κυβερνητική ολιγωρία και τα λοιπά
γνωστά στοιχεία των υπερπαραγωγών καταστροφής. Μία τέτοιου είδους υπερπαραγωγή
άρχισε από το βράδυ της Δευτέρας και από την εκπομπή «Τα μάτια της Έλλης»
(ANT1) που είχε την «πρωτιά» του φωτογενούς παράδοξου – φαινόμενο εγχώριο και
μοναδικό παγκοσμίως: οι μεν αρχές και οι πολιτικά υπεύθυνοι να επιμένουν ότι
οι δρόμοι είναι ανοιχτοί και ουδείς έχει πρόβλημα, ενώ ρεπόρτερ και απλοί
πολίτες εγκλωβισμένοι στα Τέμπη να μιλούν για μια Ελλάδα χωρισμένη στα δύο.
Και είχε μόλις αρχίσει η κακοκαιρία.

Εν τω μέσω της θυέλλης που ξέσπασε στο πάνελ, ο μετεωρολόγος κ.
Λινάρδος αντιμετωπιζόταν όχι απλώς ως ειδικός του καιρού, αλλά περίπου σαν
πολιτική «καφετζού» που έπρεπε να προβλέψει αν θα είναι και πόσο είναι
αποτελεσματικά τα μέτρα της κυβέρνησης όχι μόνο πρακτικώς, για τους πολίτες
που πλήττονται, αλλά με μια πολιτική αξιολόγηση. Έσπευσε να τον προστατεύσει η
Έλλη Στάη, συστήνοντάς του να μην εκφράσει σχόλια για τον κρατικό μηχανισμό
παρά μόνο για τον καιρό. Μάλλον ήταν ανθρωπίνως αδύνατον. Βρέθηκαν να
κονταροχτυπιούνται για την αρτιότητα ή μη των μέτρων, ενώ έξω λυσσομανούσε ο
βοριάς και έπεφτε το χιόνι. Σαν παραμύθι…

Οι ρεπόρτερ με τα σκουφάκια

H επομένη μέρα θα μπορούσε να έχει τον τίτλο το «24ωρο του ρεπόρτερ με το
σκουφάκι», αφού όλοι οι ρεπόρτερ των καναλιών ξεχύθηκαν, ατρόμητοι, στον
χιονιά. Οι πιστοί εργάτες της ενημέρωσης – με τα χοντρά μπουφάν και τα
χρωματιστά σκουφάκια σαν εξωγήινοι – στις διασταυρώσεις, με το αγιάζι να κάνει
τη φωνή τους τρεμουλιαστή, με τον αέρα να τους παίρνει τα κασκόλ, από τα
χαράματα για να δώσουν τη «ζωντανή» εικόνα της κατάστασης. Ήταν αυτοί που
απέναντι από τις υπεραισιόδοξες και ενίοτε εν συγχύσει ανακοινώσεις των αρχών
έδιναν την πραγματική εικόνα. Ανοιχτός ο δρόμος των Τεμπών έλεγαν από την
Ασφάλεια. Κλειστός ακόμη έλεγαν οι ανταποκριτές και οι αυτόπτες μάρτυρες.
Νομάρχες, υπερνομάρχες, υπονομάρχες, δήμαρχοι και κοινοτάρχες, υπουργοί,
υφυπουργοί, αστυνομικοί και λοιποί αρμόδιοι επέμεναν ότι τα μέτρα λειτουργούν
άριστα και από την άλλη εξαγριωμένοι αποκλεισμένοι στα Τέμπη και ρεπόρτερ που
όργωναν τους δρόμους ανέφεραν την πλήρη απουσία οποιουδήποτε μηχανισμού. Μετά
τις ενημερωτικές οπερέτες, με τον γενικό τίτλο «στο έλεος του χιονιά»
(σ.σ.:… και της κάμερας), άρχισαν με ενθουσιασμό τα πρωινάδικα. Διαγωνισμός
σκούφου για τους παρουσιαστές. Με φουντωτό γούνινο καπέλο η Ελεονώρα, με
σκουφάκι πλεκτό με φούντα και ο Γρηγόρης – η Μενεγάκη δεν έφθασε μέχρι το
στούντιο, το κανάλι προτίμησε ενημερωτικό πρόγραμμα. H Ντέσσυ στο Alter
παρουσίαζε το καυτό ρεπορτάζ «δεν θέλω πια να είμαι σεξ σύμπολ…» (λέει η
Δήμητρα Ματσούκα), ο μάγειρας του πρωινού καφέ έδειχνε τη συνταγή για
λαχανοντολμάδες. Ήταν μια γιορτινή ημέρα, κάτι σαν Πρωτοχρονιά. Και του
χρόνου.