Mε άνεση στον φακό

Ένα γεγονός που έμοιαζε κινηματογραφικό αποκάλυψε ότι όλοι είναι έτοιμοι να παίξουν τους κατάλληλους ρόλους

Με το κινητό στο αυτί (δεν βόλευε το μικρόφωνο μάλλον) και το πλάνο θολό μέσα
από το δωμάτιο του νοσοκομείου, ο λαχειοπώλης που τραυματίστηκε κατά την
προχθεσινή συμπλοκή ληστών με άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων στην Πανεπιστημίου
δίνει αναλυτικές πληροφορίες. Έτσι έτρεχα, έτσι έπεσα, έτσι είδα το αίμα να
τρέχει: ο ορισμός του «αθώου θύματος» – έκφραση που λατρεύουν οι ρεπόρτερ,
καθώς υποτίθεται ότι δίνει την τραγική διάσταση του άδικου πλήγματος που
υφίσταται ο απλός πολίτης σε τέτοιου είδους γεγονότα.

Τα γραφήματα αναπαριστούν την περιοχή, το κομπιούτερ αναπαράγει τις σκηνές με
ηλεκτρονικές φιγούρες. Ληστεία σε βίντεο γκέιμ. Οι απευθείας συνδέσεις
δείχνουν τους ρεπόρτερ καθώς προσπαθούν να ακολουθήσουν τη διαδρομή για να
δείξουν στο φιλοθέαμον κοινό πού έτρεξαν οι δράστες, πού πυροβόλησαν, πώς
έσυραν έξω τον οδηγό του αυτοκινήτου που επιχείρησαν να πάρουν, πώς έγινε η
συμπλοκή.

Συναρπαστικό! Και οι πληροφορίες τρέχουν. «H ληστεία έγινε με τρόπο που
δείχνει ότι σκοπός ήταν να χρηματοδοτηθούν τρομοκρατικές ενέργειες». Όλα εδώ.
Μπροστά στα μάτια μας. Το γεγονός, η αιτία, το αποτέλεσμα. Προς το παρόν.
Έπεται συνέχεια.

Ο τρόμος εκτονώνεται. Διά της μετατροπής τού γεγονότος σε θέαμα. Πόσο μάλλον
όταν συμμετέχουμε και εμείς, γινόμαστε μέρος του, «αυτόπτες μάρτυρες» και
θεατές.

Όλο αυτό θυμίζει τον καθρέφτη που δίνουν ορισμένοι οδοντίατροι στον πελάτη για
να παρακολουθεί τις παρεμβάσεις στα χαλασμένα δόντια τους, να απορροφώνται από
το θέαμα και να ξεχνούν τον πόνο.

Ο τραυματισμένος λαχειοπώλης είναι το πρόσωπο της ημέρας. Πρωταγωνιστής. Με
αξιοσημείωτη αφηγηματική ικανότητα. Παρά τις δύσκολες στιγμές, ψύχραιμος,
ετοιμόλογος, με φράσεις μικρές, κοφτές, δίνει ανάγλυφη την εικόνα του
τραυματισμού του με απόλυτη σαφήνεια. Οι αυτόπτες μάρτυρες αποδεικνύεται πως
διαθέτουν εξαιρετική παρατηρητικότητα. Εις εξ αυτών στο Alter εμφανίζει
φωτογραφική μνήμη. Δεν του ‘χε ξεφύγει τίποτε. «Ήρθαν από την Ιπποκράτους
ψηλά, έτρεχαν, είδαν το αυτοκίνητο, πέρασαν από το σκάμμα – ο Γιώργος
Φιλιππάκης επί τόπου ακολουθεί τη διαδρομή όπως την περιγράφει από το στούντιο
ο αυτόπτης μάρτυς – έσυραν έξω τον συνοδηγό. “Έτσι; ” ρωτάει ο ρεπόρτερ; Ναι,
έτσι και μετά ο άλλος πήγε από την πλευρά του οδηγού, ο αστυνομικός ήταν στην
πίσω αριστερή γωνία, ο δράστης μπροστά δεξιά διαγωνίως κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ…».

Αναπαραστάσεις. Βήμα προς βήμα η διαδρομή. Τόσα μάτια. Όλοι είδαν. Εθνική
όραση μέσω της τηλεόρασης. Για το γεγονός, τους τραυματισμούς, τη συμπλοκή. Οι
υπόλοιπες πληροφορίες δίνονται με το σταγονόμετρο. Ο Αλέξης Παπαχελάς είναι
σύντομος και σαφής στο δελτίο του Mega. Όλα δείχνουν δράση τρομοκρατών.

Σαν να ξέρουμε πια. Σαν ακόμη ένα dézà vu. Σαν να αποδίδει το
συστηματικό φροντιστήριο διά των δελτίων ειδήσεων. Και το «ανώνυμο πλήθος»
αποδεικνύει ταλέντο ντετέκτιβ. Εδώ δεν πρόκειται για χάζι. Σαν να ‘ξεραν ότι
το επόμενο βήμα θα ήταν η πρόσκληση σε τηλεπαράθυρα να πούνε όσα είδαν. Και
έτσι έγινε.

Μέλη «εν υπνώσει» τηλεοπτικού θιάσου

Τα πρώτα χρόνια των απευθείας συνδέσεων όταν ζητούσαν από απλούς πολίτες να
μιλήσουν στην τηλεόραση η δυσκολία ήταν εμφανής. Το μικρόφωνο άγνωστο. Το
ακουστικό στο αυτί με την επιστροφή ήχου μπέρδευε. Και παρά την παραδοσιακή
παρατηρητικότητα της φυλής, οι λαλίστατοι «αυτόπτες μάρτυρες», που
εμφανίζονται τελευταίως, τότε ήταν δυσεύρετοι.

H εξοικείωση είναι εμφανής. Κάποτε τη δημοσιότητα τη γνώριζαν πολιτικοί και
επαγγελματίες τής σοουμπίζ. Πλέον χάρη στη ριάλιτι τηλεόραση, στην τηλεόραση
που αναζητεί την «αυθεντική» ανθρώπινη εντύπωση, αντίδραση, συναίσθημα,
συμμετέχουμε όλοι, μέλη «εν υπνώσει» ενός γιγαντιαίου θιάσου που περιμένουν τη
σειρά τους να ενεργοποιηθούν. Και έρχεται η στιγμή.