Bία που ξεσπάει στα πουλερικά

Το χειρότερο είναι ότι καταναλώνουμε τις φρικιαστικές εικόνες για να αισθανθούμε… ασφαλείς

Μάσκες, στολές, γάντια, χέρια που απλώνονται βίαια και αρπάζουν κοτόπουλα με
μίσος για να τα παραχώσουν ενώ εκείνα σπαρταράνε μανιασμένα σε χωματερές, όπου
θα καούν ζωντανά. Οι εικόνες μοιάζουν μ’ εκείνες πολέμου, ενός παράδοξου
πολέμου, αφού ο εχθρός είναι ένα τόσο δα πλασματάκι που όμως φαίνεται τόσο
μισητό! Γιατί μόνο σε έναν μισητό εχθρό ένας βάρβαρος πολιτισμός
συμπεριφέρεται με τέτοια εκδικητική μανία. Επειδή δε μπορεί εύκολα να
καταδικάσουμε τον «πολιτισμό» που επιδεικνύει τέτοια βαρβαρότητα προς τα
έμψυχα, ιδίως αφού οι εικόνες αφορούν την Τουρκία και όχι τη χώρα μας, να
πούμε και για τον δικό μας, τάχα πολύ εξελιγμένο, πολιτισμό που προβάλλει και
ξαναπροβάλλει τα ανατριχιαστικά πλάνα από τα δελτία ειδήσεων. Χωρίς καμία
προειδοποίηση. Και γιατί να το κάνουν; Ουδέποτε προειδοποιούν για τις εικόνες
βαρβαρότητας από βομβαρδισμούς, για το μάζεμα των κοτόπουλων στη γείτονα
Τουρκία θα επιδείξουν ευαισθησία;

Το αντίθετο. Μάλλον προβάλλονται με εκείνη την κρυφή, άγρια ικανοποίηση
της επιδεικτικής υπεροχής του ανθρώπινου είδους και αντί να θεωρούνται εικόνες
ανησυχίας για τη σκληρή βία που εκφράζουν και την ακόμη σκληρότερη αδιαφορία
απέναντι στη ζωή, προφανώς θεωρούνται εικόνες καθησυχαστικές. Ειδάλλως οι
τουρκικές αρχές δεν θα επέτρεπαν καν να βιντεοσκοπηθούν, πόσο μάλλον να
μεταδοθούν στο εξωτερικό, αλλά αν αυτό συνέβαινε, τα δικά μας κανάλια
τουλάχιστον θα επισήμαιναν τη βαρβαρότητα.

Ενδεχομένως επικρατεί η σκέψη ότι είδηση είναι οι προσπάθειες να περιοριστεί η
εξάπλωση του ιού που απειλεί την ανθρωπότητα και όχι οι μέθοδοι οι οποίες
χρησιμοποιούνται. Σημασία έχει να γίνονται προσπάθειες. Όπως όπως.

Να σταματήσει το κακό. Όπως όπως. Μόνο που η θέα της βαρβαρότητας και η
αδιαφορία για τη βία που ξεσπάει καμουφλαρισμένη σαν «μέτρο προστασίας» –
μήπως αυτός δεν είναι ο πυρήνας πλέον του… τρομοκρατημένου «πολιτισμού» μας
– αποτελούν συμπτώματα της εξάπλωσης ενός ύπουλου μολυσματικού ιού χειρότερου
και από εκείνου της γρίπης των πουλερικών.

Ενός ιού η εξάπλωση του οποίου στις κοινωνίες μας ήδη έχει γίνει και μας έχει
προκαλέσει τον εθισμό στη βία. Εθιζόμαστε στην αγριότητα, εθιζόμαστε στην
αδιαφορία, στη σκληρότητα απέναντι σε οτιδήποτε μπορεί να είναι πιο αδύναμο,
εθιζόμαστε στην αδιάκοπη βία με το πλήθος διαφορετικών εκδοχών. Δύο έφηβοι
στις ΗΠΑ ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου έναν άστεγο. Οι εικόνες έκαναν τον γύρο του
κόσμου. Ο πολιτισμός που αποφάσισε να καταπολεμήσει τη βία με βία την
αναπαράγει στην αγριότερη μορφή της. Για τους δύο εφήβους αυτό που είχε
σημασία ήταν το αίσθημα υπεροχής τους απέναντι στον άστεγο και αυτό που
κυριάρχησε ήταν η παντελής αδιαφορία τους για την αξία της ζωής, γιατί
προφανώς αυτό ακριβώς έμαθαν να κάνουν, αυτό διδάχθηκαν από τον πολιτισμό στον
οποίο μεγαλώνουν.

Για την αγορά της «ασφάλειας»

Περισσότερο και από τον ιό της γρίπης των πουλερικών, εκείνος της βίας που
γεννά η αίσθηση της ανθρώπινης υπεροχής είναι ο πιο άγριος. Χαζεύουμε τα
κοτοπουλάκια που σπαρταράνε καταδικασμένα να πεθάνουν ζωντανά στην πυρά για να
ξορκίσουμε την αθέατη απειλή της δικής μας ζωής. Αναπαράγουμε το αίσθημα της
υποτιθέμενης υπεροχής μας απέναντι στα υπόλοιπα όντα του πλανήτη και – γιατί
όχι – απέναντι και σ’ εκείνους τους οποίους δεν θεωρούμε το ίδιο πολιτισμένους
μ’ εμάς. Πολύ περισσότερο, όταν οι διάφοροι ρεπόρτερ που στείλαμε για να μας
ενημερώσουν μας λένε πως τα μέτρα της τουρκικής κυβέρνησης είναι «για τα
μάτια». Στραβώνουμε τα χείλη σε γκριμάτσα αποστροφής για τη βαρβαρότητα.
Θανατώνονται τα κοτόπουλα «για τα μάτια», τα δικά μας μάτια, θανατώνονται για
τις κάμερες, για να «πουληθούν» οι εικόνες στην αγορά της «ασφάλειας». Αυτό κι
αν είναι βαρβαρότητα, και όχι μόνο των γειτόνων που σκηνοθετούν την αίσθηση
προστασίας της Ευρώπης, αλλά και εκείνων που την καταναλώνουν σε εικόνες.