Tο τέταρτο κουδούνι

Καλή χρονιά! Με λιγότερες και καλύτερες παραστάσεις! Ή – έστω! – και με
περισσότερες. Αλλά καλύτερες…

Αμάν πια! Αμάν! Αυτός «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρεχτ, που
ετοιμάζει η Άννα Κοκκίνου απ’ το 2004 στην «Σφενδόνη» της όλο και αλλάζοντας
συντελεστές και ηθοποιούς, κόκαλα έχει; Επιτέλους! Βρώμισε… Στο 2006
μπήκαμε, κ. Κοκκίνου μου. Σπάσατε κάθε ρεκόρ Λευτέρη Βογιατζή! Νισάφι!

Αν ακούσω ότι ανεβάζετε πάλι το «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» θα
την κόψω τη φλέβα. Θα την κόψω!

H Μαρία Ναυπλιώτου (στη φωτογραφία) επωμίζεται τον επώνυμο ρόλο
στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Ευριπίδη που θα κάνει το καλοκαίρι ο Γιώργος
Μιχαηλίδης με το ΚΘΒΕ – και στην Επίδαυρο – με Ορέστη τον Νίκο Ψαρρά.

H Μαρία Ναυπλιώτου που, συμπτωματικά, την πορεία της στο θέατρο απ’ την
τραγωδία και την Επίδαυρο την ξεκίνησε – ήταν, πρωτοετής σπουδάστρια της
δραματικής σχολής του Γιώργου Κιμούλη, η βουβή Αντιγόνη στον πρώτο «Οιδίποδα
τύραννο» που ‘κανε ο Κιμούλης με το δικό του «Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» και με
σκηνοθέτη τον Νίκο Χαραλάμπους – έχει παίξει Αντιγόνη, επίσης, στις
«Φοίνισσες» του Νίκου Χουρμουζιάδη το 1999 – με το ΚΘΒΕ και πάλι – και Αθηνά
στην «Ορέστεια» του Γιάννη Κόκκου με το Εθνικό το 2001.

Ο Νίκος Ψαρράς, παιδί της δραματικής σχολής του ΚΘΒΕ, έχει στο
βιογραφικό του, στον τομέα του αρχαίου δράματος, Αίμονα στην «Αντιγόνη» του
Μίνου Βολανάκη με το Εθνικό (1995) και, με το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, Πενθέα στις
«Βάκχες» του Βασίλη Νικολαΐδη το 2001 κι έναν πάρα πολύ καλό Νεοπτόλεμο στον
«Φιλοκτήτη» του Γιάννη Ιορδανίδη το 2004, πλάι στον νυν καλλιτεχνικό διευθυντή
του ΚΘΒΕ Νικήτα Τσακίρογλου.

Στα «σίγουρα», ώς τώρα, της παράστασης, η μετάφραση του K. X. Μύρη, τα
σκηνικά και τα κοστούμια της Αγνής Ντούτση κι η μουσική του Γιώργου
Χριστιανάκη.

Και μια μεγάλη έκπληξη: κορυφαίες του Χορού μαθαίνω ότι θα ‘ναι η Δόμνα
Σαμίου κι η Ξανθίππη Καραθανάση.

«Ο επισκέπτης» του Θεσσαλονικιού Γιώργου Θέμελη που δεν ζει πια θα
κλείσει – η πρεμιέρα, 24 Φεβρουαρίου – τη φετινή σεζόν του ΚΘΒΕ στο Μικρό
Θέατρο της Μονής Λαζαριστών.

Σκηνοθετεί η Γλυκερία Καλαϊτζή (φωτογραφία) με σκηνικά και κοστούμια
Ευαγγελίας Κιρκινέ και μουσική Δημήτρη Μαραμή. Παίζουν οι Μάνος Ζαχαράκος,
Ιωάννα Παγιατάκη, Λεμονιά Γιανναρίδου και Γιώργος Κώτσος.

Το – σύντομο – έργο έχει πρωτοπαρουσιαστεί – ήταν και το μόνο ανέβασμά
του – το χειμώνα 1969-’70 απ’ την τότε Πειραματική Σκηνή του ΚΘΒΕ στο θέατρο
του Γαλλικού Ινστιτούτου της Θεσσαλονίκης σε σκηνοθεσία του νεαρού Σπύρου
Ευαγγελάτου, με Ανδρέα Ζησιμάτο, Θάλεια Καλλιγά, Αγγελική Τριανταφυλλίδη και
Ιάκωβο Λεβισιάνο. Σε κοινό πρόγραμμα με τα μονόπρακτα «Το κενό» του Ιονέσκο,
που κι αυτό είχε σκηνοθετήσει ο Σπύρος Ευαγγελάτος, και «H γεμάτη βροχή νύχτα
στις έξι του μηνός» του Χάρη Ιωαννίδη σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιτσόπουλου,
διευθυντή τότε του ΚΘΒΕ.

Στο θέατρο «Βρετάνια» ο Τέρενς Κουίκ. Για τις ανάγκες της τηλεοπτικής
εκπομπής του – να μιλήσει με τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Άκη Σακελλαρίου, τους
άλλους ηθοποιούς, το σκηνοθέτη της παράστασης, να δείξει σκηνές απ’ τις
δοκιμές (τότε) του «Hysteria» (προφέρεται [χ]ιστέρια…).

Οπότε ξαφνικά του σηκώνεται του κ. Κουίκ μια νοσταλγία, μια συγκίνηση,
ξυπνούν μέσα του οι αναμνήσεις και…: «A, ιστορικό αυτό το θέατρο… Το
“Βρετάνια”… Χρόνια εδώ ο Δημήτρης Μυράτ και η Βούλα Ζουμπουλάκη…».

Την είδα εγώ τη σκιά της αμφιβολίας που γεννήθηκε στο μάτι του
Λαζόπουλου, εκείνο το «μπας και δεν ήταν εδώ;», αλλά τι να σου κάνει κι αυτός,
συμφωνεί: «Ναι, ναι…».

Κι όμως. Δίκαιη η… «σκιά». Διότι, ναι, κ. Κουίκ μου. Ο Δημήτρης
Μυράτ. Και η Βούλα Ζουμπουλάκη. Πολλά χρόνια. Σχεδόν τριάντα. Απ’ το ’61 μέχρι
το ’90. Αλλά πλάι. Ακριβώς πλάι. Στο θέατρο «Αθηνών».

Μια ίωση που τη «χτύπησε» στο στομάχι, η υπερκόπωση απ’ τις
παραστάσεις, αλλά κι απ’ τη δουλειά της πάνω στην «Ιλιάδα» – να «συμπυκνώσει»
τις εκατοντάδες των στίχων της μετάφρασης του Αλέξανδρου Πάλλη -, κι η Ασπασία
Παπαθανασίου αποφάσισε, μετά το μονόλογο «H μελανόμορφη Κλυταιμνήστρα» που
έπαιξε στο «Τόπος Αλλού» του Νίκου Καμτσή, προς το παρόν να μην κάνει τη σειρά
των θεατρικών αναγνώσεων της «Ιλιάδας» του Ομήρου που ‘χε προγραμματίσει εκεί
για τη συνέχεια.

Άλλο ένα ελληνικό έργο, την κωμωδία του Γιώργου Ρούσσου «Ευτυχώς
τρελάθηκα» που την πρωτοπαρουσίασε ο Μεγάλος Βασίλης Λογοθετίδης – ναι, αυτός
ήταν Μεγάλος… – στο θέατρο «Αθηνών» τη σεζόν 1956-’57, θ’ ανεβάσει το ΚΘΒΕ –
αφιέρωμα του ‘χω σήμερα… Στην Αίθουσα «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής
Λαζαριστών στις 10 Μαρτίου σε σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου με σκηνικά και κοστούμια
Χρήστου Μπρούφα και με τον καλό Αλέξανδρο Μούκανο (φωτογραφία) στον κεντρικό
ρόλο του Χαρίλαου Μαραζιώτη.

Στη διανομή, επίσης, Αγγελική Πέτκου, Αλέξανδρος Τσακίρης, Κώστας
Χαλκιάς, Ντίνα Νικολαΐδου, Ευγενία Αποστόλου, Μιχάλης Γούναρης, Κώστας Ίτσιος,
Ελένη Τζώρτζη, Μαρία Καραμήτρη, Κώστας Μπάσης, Δημήτρης Κολοβός, Θωμάς
Βούλγαρης.

Το έργο, γνωστότερό μας απ’ τη μεταφορά του στον κινηματογράφο το 1966
με τον Νίκο Σταυρίδη και σκηνοθέτη τον Κώστα Ανδρίτσο, έχει να παιχτεί
«επαγγελματικά»- απ’ όσο έψαξα κι έψαξαν και στο Θεατρικό Μουσείο – απ’ τη
σεζόν 1972-’73 όταν το ανέβασε στο «Σινεάκ» – νυν Σκηνή «Παξινού» όπου και το
«Παιδικό Στέκι» του Εθνικού – ο Δημήτρης Νικολαΐδης για το θίασο του Λάμπρου
Κωνσταντάρα με την Βέρα Κρούσκα.

Τίποτα – πλην της επίδοσής του στο κλαρινέτο… – απ’ όλα όσα πάντα θέλατε να
ξέρετε για τον Γούντι Άλεν, αλλά φοβόσασταν να ρωτήσετε: προς 300 (ΤΡΙΑΚΟΣΙΑ!
) – τσούουουζει… – ευρώ. Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…