Tο νέο και το παλιό τραμ

Ο κ. Σπύρος Γιακουμάκης από την Αθήνα γράφει για το νέο τραμ και νοσταλγεί
το παλιό, με το οποίο τον πήγαινε βόλτα ο πατέρας του τις ηλιόλουστες
Κυριακές. Μια φορά που ο τραμβαγέρης τον φώναξε δίπλα του, έκανε πως οδηγεί
μιμούμενος τις κινήσεις του οδηγού. Και συνεχίζει:

«Πέρασαν χρόνια, δεκαετίες. Κι όμως. Κάθε φορά που μπαίνω στο σημερινό τραμ,
που τεχνολογικά είναι η μέρα με τη νύχτα μ’ εκείνο το παλιό, ο νους μου, άθελά
μου, ταξιδεύει σε κείνες τις ηλιόλουστες Κυριακές των παιδικών μου χρόνων.
Ασυναίσθητα, κι ενώ κάθομαι αναπαυτικά στο κάθισμα, με το βλέμμα στραμμένο
προς τη θάλασσα, λες και μια αόρατη δύναμη με ωθεί να σηκώσω τα χέρια ξανά.

Σε μια στάση, ανοίγουν διάπλατα οι πόρτες. Ένας μεσοκαιρίτης άντρας σε
αναπηρικό καροτσάκι μπαίνει μέσα, σπρώχνοντας με άνεση τις ρόδες από την
αποβάθρα ώς το δάπεδο του συρμού. Καμία δυσκολία. Στο ίδιο επίπεδο. Βρίσκει
την ειδική θέση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δένει εύκολα την αυτόματη
ζώνη ασφαλείας. Δίπλα του υπάρχουν ειδικά μπουτόν για να ειδοποιήσει τον
οδηγό, αν χρειαστεί βοήθεια. Αν παραστεί – χτύπα ξύλο – ανάγκη. Ο συρμός
ξεκινά. Φευγαλέα, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν. Το δικό του… έσταζε μια
αβάσταχτη πίκρα. H ελληνική Πολιτεία είναι πέρα για πέρα εχθρική γι’ αυτόν.
Πεζοδρόμια δεν υπάρχουν να προχωρήσει, οι ειδικές ράμπες, όπου υπάρχουν, είναι
κατειλημμένες από παρκαρισμένα I.X. Νιώθει το δίχως άλλο, ότι τα πάντα γύρω
του τον πνίγουν, ότι σ’ αυτή τη χώρα, η ζωή τον εκδικήθηκε μια για πάντα.

Πριν βγω από τον συρμό, στάθηκα μπροστά του. Σήκωσε το βλέμμα. H ίδια ανείπωτη
πίκρα. Τον χαιρέτησα ευγενικά. “Ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό…”, ψιθύρισε,
δείχνοντάς μου το εσωτερικό τού τραμ, με μια κίνηση των ματιών».