ΓNΩMH Tο δένδρο έχει ρίζες!

Το χορτάρι που βγαίνει δειλά μέσα απ’ τις σχισμές των πεζόδρομων είναι το
δάσος που επιστρέφει απειλητικό… H ανθισμένη άνοιξη του ελληνικού αθλητισμού
δεν έμελλε να πνίξει με τα χρωματιστά κλαριά της και τη χρονιά που δύει σε
λίγες ώρες. Μεσούντος του φθινοπώρου μονάχα το δένδρο του μπάσκετ πρόσφερε
πολύτιμους καρπούς, θυμίζοντας το μακρινό ’87, τότε που το ξεκίνημα για
διακρίσεις έμοιαζε με ξεκαρδιστικό αστείο. Το 2005 άφησε τη στυφή γεύση της
στιβικής οπισθοδρόμησης, τη ζοφερή εικόνα της ποδοσφαιρικής δύσης μετά μια
εκτυφλωτική ανατολή, τη μονότονη απεχθή οσμή της αποτυχίας των συλλόγων που
και πάλι δεν μπόρεσαν να σταθούν κύριοι στα ακριβά ευρωπαϊκά σαλόνια. Αυτό
όμως που έμεινε σαν αγκάθι από τη χρονιά που μπαίνει στο συρτάρι, είναι ένα
ακαθόριστο χτυποκάρδι, ένας κόμπος στον λαιμό, μήπως όλα αυτά που ζήσαμε,
μήπως όλα εκείνα που μας έκαναν να δακρύσουμε έφυγαν ανεπιστρεπτί και τώρα πια
στις διηγήσεις μας το νοσταλγικό μα και πικρό «κάποτε» θα κυριαρχεί. Οι
φωτεινές εξαιρέσεις του χρυσού μεταλλίου στο Βελιγράδι, της χρυσής πρωτιάς του
Γρηγοριάδη στην κολύμβηση ζεσταίνουν την αισιοδοξία μας. Υπάρχει ελπίδα! Ο
Πύρρος ξεκουράζεται φυλλομετρώντας τις δάφνες του, ο Κεντέρης αγρυπνάει
περιμένοντας δικαίωση ή καταδίκη, ο Ρεχάγκελ καταστρώνει νέα σχέδια επιθέσεων,
ο Ολυμπιακός ονειρεύεται την πρώτη νίκη εκτός έδρας στο Τσάμπιονς Λιγκ, η
Χαλκιά ζεσταίνει τη μηχανή για νέα βάθρα και η (αθλητική) ζωή συνεχίζεται και
το 2006.

Το δένδρο του ελληνικού αθλητισμού που κάποτε στολίστηκε απ’ την κορφή ώς
τις ρίζες με αστραφτερά μετάλλια ελπίζουμε κι ευχόμαστε να μην ήταν
χριστουγεννιάτικο, που θα μαραθεί σε κάποια γωνιά της μνήμης. Τα φώτα των
γιορτινών ημερών χαμήλωσαν για κάποια αθλήματα, όμως άλλα έδειξαν την αστραπή
τους χαράζοντας το σκοτάδι με πάταγο. Σίγουρα ο ελληνικός αθλητισμός δεν ήταν
δένδρο χριστουγεννιάτικο, ο ελληνικός αθλητισμός απέκτησε ρίζες που ολοένα θεριεύουν.