Tους έσωσε ο «Άγγελος της Aκτής»

Ένα χρόνο μετά, ο «Άγγελος» επέστρεψε στην ακτή του. Με ένα ποίημα στο

χέρι, έναν ύμνο στην ανθρωπιά και στη γενναιοδωρία, η Τίλι Σμιθ γύρισε πίσω

στον χρόνο και στον τόπο της μεγάλης καταστροφής. Είναι η 11χρονη μικρούλα από

τη Βρετανία που έσωσε 100 ανθρώπους, προειδοποιώντας για το επερχόμενο

τσουνάμι.

«Δεν ήταν η καταστροφή ή ο θάνατος που κέρδισαν εκείνη τη μέρα. Ήταν η

ανθρωπιά που θριάμβευσε… Ήταν η λαμπερή νίκη της γενναιοδωρίας, του θάρρους

και της αγάπης»: Τίλι Σμιθ ή αλλιώς ο «Άγγελος της Ακτής». Έτσι ονόμασαν την

11χρονη ξανθιά με τα γαλανά μάτια, που σαν φύλακας άγγελος προειδοποίησε για

τον ερχομό των τεράστιων παλιρροϊκών κυμάτων που αφάνισαν 230.000 ανθρώπους

στη Νοτιοανατολική Ασία πριν από ένα χρόνο.

Βρισκόταν στην ακτή Κάο Λακ της Νότιας Ταϊλάνδης με τους γονείς της και την

7χρονη αδερφή της, όταν είδε τη θάλασσα να υποχωρεί. «Ξέρω πως έρχεται

τσουνάμι», θυμάται να λέει. H μικρή Τίλι είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο

μάθημα για το τσουνάμι στο σχολείο της. Με τον αυθορμητισμό και την επιμονή

που διακρίνει τα παιδιά της ηλικίας της, το είπε στους γονείς της και

εισακούστηκε. Εκατό άνθρωποι – πολλοί τουρίστες ανάμεσά τους – έφυγαν από την

ακτή τότε και σώθηκαν χάρη στην προειδοποίησή της. Ένα χρόνο μετά επέστρεψε με

τους γονείς της στο ίδιο σημείο, στην… «ακτή της». «Είμαι πολύ περήφανη που

ήμουν εκεί και μ’ άκουσαν. Όμως, το να επιστρέφεις είναι σκληρό», δήλωσε χθες.

Τα υπόλοιπα, τα είπε με το ποίημά της…

Σε 13 χώρες

H μικρή είχε μάθει σωστά το μάθημά της. Ο σεισμός μεγέθους 9,3 βαθμών της

κλίμακας Ρίχτερ που χτύπησε στον βυθό της θάλασσας, στις ακτές της Σουμάτρας

(Ινδονησία), ήταν από τους μεγαλύτερους στην ιστορία του ανθρώπου και

προκάλεσε κύματα ύψους δέκα μέτρων που ταξίδεψαν ορμητικά, χιλιάδες χιλιόμετρα

κατά μήκος των ακτών του Ινδικού Ωκεανού, καταπίνοντας ανθρώπους και πόλεις σε

13 χώρες. Ήταν 2.59 τα ξημερώματα (ώρα Ελλάδας) σαν χθες… 26 Δεκεμβρίου, και

κράτησε 8 λεπτά.

«Ήταν κάτω από τον ίδιο γαλανό ουρανό, ακριβώς πριν από ένα χρόνο, όταν η

μητέρα φύση απελευθέρωσε εναντίον μας το πιο καταστροφικό της πλήγμα», δήλωσε

ο πρόεδρος της Ινδονησίας Σουσίλο Μπαμπάνγκ Γιουντχογιόνο στην επαρχία Ατσεχ,

που επλήγη περισσότερο, και οι σειρήνες που ήχησαν έδωσαν το έναυσμα για την

τήρηση ενός λεπτού σιγής. Επιζήσαντες, συγγενείς και φίλοι των θυμάτων

συμμετείχαν σε κατανυκτικές εκδηλώσεις μνήμης σχεδόν ταυτόχρονα, σε όλες τις

χώρες που θρήνησαν θύματα.

H πιο μεγάλη ανθρωπιστική βοήθεια

ΕΝΤΟΣ TOY 2005 άρχισε μια τεράστια επιχείρηση ανοικοδόμησης στις χώρες

που χτύπησε το τσουνάμι, με γενναίες δωρεές από όλο τον κόσμο. Συνολικά,

περίπου 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ συγκεντρώθηκαν από δωρεές και σύμφωνα με

αξιωματούχους ανθρωπιστικών οργανώσεων, ένα μεγάλο μέρος αυτής της βοήθειας θα

διοχετευθεί σε προγράμματα ανοικοδόμησης εντός του 2006. Πρόκειται για την

πλέον γενναιόδωρη ανθρωπιστική προσπάθεια στην ιστορία. Ωστόσο λόγω των

καθυστερήσεων που παρατηρήθηκαν στην παροχή βοήθειας μετά την καταστροφή, οι

πληγέντες ζουν ακόμη σε πρόχειρα, αυτοσχέδια καταλύματα: από τα 2

δισεκατομμύρια ανθρώπους που έμειναν άστεγοι, λιγότεροι από 200.000 ζουν αυτή

τη στιγμή σε μόνιμη κατοικία.

«Θέλω μόνο να κλαίω…»

ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ, δυο δυο περπάτησαν ώς την άκρη της παραλίας. Κάθησαν κάτω, στην

άμμο και κοίταξαν τη θάλασσα που σκότωσε τους αγαπημένους τους. Στην Ταϊλάνδη

τα πρόσωπα γέμισαν δάκρυα. Παρόμοιες εικόνες παντού, όπου χτύπησαν τα τεράστια

κύματα. Στο νησάκι Φι Φι και στo Πουκέτ, στη μικρή παραθαλάσσια πόλη Μπάαν Ναμ

Χεμ, άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο τίμησαν χθες τη μνήμη των συγγενών και των

φίλων που έχασαν, ρίχνοντας στο νερό τριαντάφυλλα λευκά – το χρώμα της

αγνότητας.

«Θέλω μόνο να κλαίω. Ακόμη και τώρα, έναν χρόνο μετά δεν μπορώ να πιστέψω ότι

συνέβη αυτό». Ο Αυστραλός Τζόι Βόγκελ κρατά στα χέρια του τη φωτογραφία της

κόρης του στον γάμο της. Ήταν τριών μηνών έγκυος. Μια γυναίκα δακρυσμένη

εξοργίζεται από το πλήθος των φωτογράφων: «Φύγετε, σας παρακαλούμε, φύγετε.

Δεν μας νοιάζει τι φωτογραφίες θα τραβήξετε».

Τα ορφανά

«Έκλαψα, ναι, έκλαψα στην αρχή. Δεν κλαίω πια. Όμως, μου λείπουν ο πατέρας και

η μητέρα μου». H 10χρονη Μέσα περπατά χέρι χέρι με την καλύτερή της φίλη. Λένε

ότι δεν την αποχωρίζεται ποτέ. H Σουανί είναι λίγο μεγαλύτερη – 13 χρόνων.

Έχασε 20 συγγενείς της στις 26 Δεκεμβρίου του 2004. «Ακόμη αναστατώνομαι.

Πρόσφατα ήταν η γιορτή του πατέρα και εκείνη την ημέρα έκλαιγα συνέχεια…».

Σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι πιο δύσκολο για τα παιδιά στην προ-εφηβεία να

αντιμετωπίσουν την απώλεια των γονέων απ’ ό,τι τα μικρότερα. Αυτό φαίνεται

πολύ καθαρά στο Μπάαν Ναμ Χεν. Στο σχολείο της περιοχής φαίνεται σαν να

σταμάτησε ο χρόνος… έναν χρόνο πριν. Τα παιδιά είναι πολλά και σχεδόν

καθημερινά κάποια γενέθλια, κάποια επέτειος ή γιορτή θα γίνει αφορμή για να

«συννεφιάσουν» ξανά τα πρόσωπα των παιδιών. «Θέλω να γίνω γιατρός. Αυτό ήθελε

ο πατέρας μου», λέει η Σουανί και, προφανώς, κανείς δεν θα μπορέσει να της

αλλάξει γνώμη. Με βλέμμα γεμάτο αποφασιστικότητα το επαναλαμβάνει: «Θα γίνω.

Αφού ακόμη μου μιλάει γι’ αυτό στα όνειρά μου…».