Nέοι που επιμένουν σε μια εποχή «light»

«Δεν μπορώ να πω ότι δεν μας βοήθησαν τα ραδιόφωνα», λέει η Νατάσσα Μποφίλιου, που μαζί με τους Γεράσιμο Ευαγγελάτο και Κώστα Τσίρκα έστησαν ένα τρίο δημιουργών-ερμηνευτή κόντρα στο «light» της εποχής

Και όμως. Υπάρχουν και πρωτοεμφανιζόμενοι μουσικοί και τραγουδιστές, που
φαίνεται ότι δεν είναι κατασκευασμένοι από «έξυπνους» ενορχηστρωτές και
προμότερς, που οι στίχοι τους σου αφήνουν γεύση ζωής και το κίνητρό τους να
μπουν στο στερέωμα του τραγουδιού μοιάζει να έχει τη χαρά της ανακάλυψης.

H ισχύς εν τη ενώσει

Τους γνωρίσαμε πέρυσι στη Δεύτερη Ακρόαση Νέων Καλλιτεχνών που διοργάνωσε η
«Μικρή Άρκτος» με το τραγούδι τους «Ασπιρίνη», που μέσα σε έναν χρόνο πρόλαβε
και έκανε τον γύρο πολλών ραδιοφώνων. Τώρα επανέρχονται με το CD «100 μικρές
ανάσες» (που επιμελήθηκε ο Παρασκευάς Καρασούλος και ενορχήστρωσε ο Κώστας
Παρίσης) και στις 28 Δεκεμβρίου θα τους δούμε λάιβ στο «Club 22».

Τραγούδια που ξεχωρίζουν για τη δύναμη των στίχων τους, μουσικές που άλλοτε
παραπέμπουν στη χατζιδακική κληρονομιά, άλλοτε γέρνουν προς μια φωτεινή ποπ
φωνή (Νατάσσα Μποφίλιου) που νομίζεις ότι έχει περάσει χρόνια στα ωδεία. H
Νατάσσα, 22 ετών, είναι φοιτήτρια του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Αθηνών, ο
Γεράσιμος Ευαγγελάτος (στίχοι), 23 ετών, φοιτητής Θεατρολογίας και ο Κώστας
Τσίρκας, (μουσικές) 25 ετών, φοιτητής στο Μαθηματικό. Όλα ξεκίνησαν από
καλαμπούρι, λέει η Νατάσα. Από ένα «άθλιο demo γραμμένο σε μικρόφωνο
υπολογιστή».

«Παρέα κάναμε. Εγώ ήμουν φίλη με τον Κώστα, εκείνος πολλά χρόνια φίλος με τον
Γεράσιμο… Κάποια στιγμή έψαχναν να βρουν τραγουδίστρια, μου το πρότειναν.
Δεν είχα αποφασίσει όμως να ασχοληθώ σοβαρά με το θέμα».

H Νατάσσα τραγουδούσε στο μπάνιο της, στις παρέες, στις σχολικές εκδηλώσεις.
«Δεν είναι κίνητρο για έναν νέο άνθρωπο να ασχοληθεί σοβαρά με το τραγούδι»,
λέει. «Οι νέοι είναι εξαφανισμένοι». Και από ‘δώ και πέρα;

«Είναι light η εποχή μας», συνεχίζει. «Έχουμε καταλάβει πώς λειτουργεί το
σύστημα, τι ανάγκες έχει. Εμείς όμως δεν αγχωνόμαστε. Κάνουμε τη δουλειά μας
όσο μπορούμε καλύτερα, δεν προδίδουμε αυτά που πιστεύουμε και προχωράμε. Εγώ
μόλις ξεκίνησα και μαθήματα φωνητικής…».

«Χρειάζονται ανοίγματα»

Τρία χρόνια έπαιζαν οι Τακίμ στις «Χίλιες και Δύο Νύχτες» και χωρίς να το
πάρουν είδηση βρέθηκαν με ένα αρκετά μεγάλο κοινό που δεν έχανε πενιά τους.
«Ήταν έκπληξη», λέει ο μπασίστας τους Γιάννης Πλαγιαννάκος. «Νομίζαμε ότι ήταν
κάπως πιο ειδικές οι μουσικές μας, για πιο εξειδικευμένα αυτιά». Ελληνικά
παραδοσιακά κομμάτια, τουρκικά, αραβικά, μικρασιατικά, όλα με την όρεξη οκτώ
σοβαρών μουσικών που έχουν διαφορετικές εμπειρίες και επιρροές. «Εγώ ας
πούμε», λέει ο Γιάννης, «παίζω χρόνια με τον Κότσιρα, τον Θαλασσινό, τον
Ανδρεάτο. Κάποια στιγμή μου ‘βαλαν τα παιδιά κι άκουσα αραβικά κομμάτια και
κόλλησα».

Θωμάς Κωνσταντίνου (ούτι), Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος (κλαρίνο, καβάλ), Πάνος
Δημητρακόπουλος (κανονάκι), Γιώργος Μαρινάκης (βιολί), Κώστας Μερετάκης
(νταραμπούκα), Δημήτρης Εμμανουήλ (νταραμπούκα, μπεντίρ) Αντώνης Πρίφτης
(κιθάρα) αποτελούν την ομάδα έμπειρων «παικτών» που κάποια στιγμή αποφάσισαν
να κάνουν και κάτι δικό τους, εκτός από το να συνοδεύουν ονόματα του
τραγουδιού.

«Το ξεκινήσαμε στα αστεία», λέει ο Γιάννης. «Μας άρεσε να πειραματιζόμαστε, να
παίζουμε μεταξύ μας». Επειδή όμως η τύχη είναι πάντα στο πλευρό των τολμηρών,
δεν άργησε να έρθει ο πρώτος δίσκος. «Ο Παντελής Θαλασσινός μας έπεισε», λέει
ο Γιάννης. «Μπήκαμε στο στούντιο και γράψαμε μια κι έξω τα περισσότερα
κομμάτια. Ξέρουμε ότι κάποιοι πειραματισμοί είναι αδόκιμοι, άλλοι πετυχημένοι,
σημασία όμως έχει ότι μας αρέσει να το ψάχνουμε και ότι αυτό αρέσει και στον
κόσμο».

Τους Τακίμ, εκτός από το πρώτο τους προσωπικό δίσκο «Τακίμ» (ΜΒΙ), θα τους
ακούσουμε και στο νέο σάουντρακ που έκανε η Ευανθία Ρεμπούτσικα στην Τουρκία.
«Είναι η εποχή που χρειάζονται τα ξανοίγματα, τα παντρέματα ειδών, οι
πειραματισμοί», λέει ο Γιάννης. «Εμείς φταίμε που δεν τα κάνουμε πιο
συστηματικά. Γιατί είμαστε κακομαθημένοι. Όταν κτίζεις κάτι, θέλει κόπο. H
ανταμοιβή όμως είναι μεγάλη».

«Πώς αντέχουν τον εγκλεισμό;»

«Από παιδί γράφω τραγούδια», λέει ο Μιχάλης Εμιρλής. «Πολλούς από τους στίχους στον δίσκο μου τους έγραψα από την εποχή της εφηβείας μου»

Μιχάλης Εμιρλής, ετών 25, τελειόφοιτος Πολιτικών Επιστημών και μέχρι πρόσφατα
ερασιτέχνης τραγουδοποιός. Τα μαθήματα κιθάρας και ορθοφωνίας που έκανε στο
Ωδείο Αττικής, ήταν κυρίως για τον ελεύθερο χρόνο του. «Μέχρι που μια μέρα
έστειλα ένα demo στη Legend και με πήραν τηλέφωνο».

Ο Μιχάλης γράφει τους στίχους, τις μουσικές και ερμηνεύει τα κομμάτια του. Ο
δίσκος του «Ζω περιμένοντας να ζήσω» – σε παραγωγή και ενορχηστρώσεις του
Πρύτανη – αφήνει να φανεί τόσο η άνεση να μετατρέπει εμπειρίες σε στίχο όσο
και η προσήλωση σε ένα ύφος που θυμίζει Φοίβο Δεληβορριά.

«Στην εφηβεία μου άκουγα Σαββόπουλο, Παπάζογλου και Σιδηρόπουλο. Σίγουρα και ο
Φοίβος Δεληβοριάς είναι μέσα σ’ αυτούς που με έχουν επηρεάσει. Όχι συνειδητά
όμως», λέει. Τούτη την εποχή, προσπαθεί να συντονίσει το νεόκοπο γκρουπ του
για μια σειρά εμφανίσεων που θα ξεκινήσουν μετά τις γιορτές και ταυτόχρονα να
βελτιώσει τις γνώσεις του στην κιθάρα. «Έτσι κι αλλιώς έχω αποφασίσει να μπω
πιο δυναμικά στο παιχνίδι». Ατού του – όπως λέει ο ίδιος – είναι η ανοιχτή του
διάθεση στα πράγματα και η τάση του να βλέπει το ποτήρι μεσογεμάτο.

Τι γνώμη έχει άραγε για τηλεοπτικά παιχνίδια τύπου Fame Story που παράγουν
τραγουδιστές; «Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η διαδικασία. Απορώ πώς αντέχουν
τον εγκλεισμό. Προτιμώ να κάνω τα πράγματα με τους δικούς μου ρυθμούς, να
νιώθω έτοιμος όταν είναι να εκθέσω τη δουλειά μου. Ακόμη και τώρα που
αισθάνομαι ότι αρχίζω από το μηδέν, είμαι αισιόδοξος».