Δρόμοι

H ανεργία…

… μπορεί να μη δίνει λεφτά, αλλά δίνει τουλάχιστον έμπνευση. H υψηλότερη
ανεργία που βλέπει η Γερμανία εδώ και 70 χρόνια αποτελεί πηγή έμπνευσης για
κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικά έργα. Εκτός από τις διαδηλώσεις, στα
πέντε εκατομμύρια ανέργους της χώρας θα πρέπει να αποδώσουμε και το ανέβασμα
παραστάσεων όπως «H ζωή χωρίς δουλειά» και «Δυστυχώς απολύεστε!». «Αυτοί που
δεν έχουν δουλειά ζηλεύουν εκείνους που έχουν», λέει ο Χόλγκερ Μποργκρέφε,
σκηνοθέτης της ταινίας «Καλώς ήρθατε στη συντροφιά μας». «Αυτοί που έχουν μια
δουλίτσα φοβούνται μήπως απολυθούν. Και εκείνοι που έχουν μια πιο σίγουρη
δουλειά κατηγορούν τους άλλους που δεν έχουν δουλειά πως δεν προσπαθούν
αρκετά». Ο Μποργκρέφε, που απολύθηκε κι αυτός πέντε μέρες προτού παντρευτεί,
χρησιμοποιεί στην ταινία του άνεργους ηθοποιούς που δέχτηκαν να παίξουν
δωρεάν.

Οι καιροί…

… είναι δύσκολοι όχι μόνο για τους ανέργους, αλλά και για τους εργαζομένους.
Τους δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο διάφορες δυσοίωνες προβλέψεις για το
μέλλον. Όμως, πόσες από αυτές είναι πραγματικές και πόσες είναι μύθοι; Ένας
οικονομολόγος της Σίτιμπανκ κρατούσε κάποτε στο συρτάρι του όλες τις
μακροπρόθεσμες προβλέψεις των συναδέλφων του για την οικονομία. Κάθε τόσο το
άδειαζε ολόκληρο στα σκουπίδια. Τόσο έγκυρες ήταν οι προβλέψεις. Ελάχιστοι
έχουν σήμερα την υπομονή να ακούνε οικονομικούς όρους και προβλέψεις. Δυο
μονάχα οικονομικοί όροι είναι εκείνοι που ενδιαφέρουν τους ανθρώπους
περισσότερο από κάθε άλλον: «απασχόληση» και «αξιοπρεπής μισθός».

Ένας μύθος…

… από τους πολλούς που επικαλούνται συνήθως οι εργοδότες για να απαντήσουν
στην γκρίνια των ανέργων για τους εισαγόμενους εργάτες είναι πως νιώθουν
σχεδόν «καταδικασμένοι» να προσλαμβάνουν μετανάστες, νόμιμους ή παράνομους,
για τις σκληρές και βρώμικες δουλειές, επειδή οι ντόπιοι εργαζόμενοι αρνούνται
να τις κάνουν. Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο Ντιν Μπέικερ,
διευθυντής του αμερικανικού Κέντρου Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας, λέει
πως οι Αμερικανοί εργαζόμενοι δουλεύουν πρόθυμα σε βρώμικες ή επικίνδυνες
δουλειές, φτάνει αυτές να πληρώνονται καλά. Και ποιες πληρώνονται καλά; Αυτές
που έχουν ισχυρά συνδικάτα: ανθρακωρύχοι, οδοκαθαριστές, υλοτόμοι. H αλήθεια,
λοιπόν, είναι διαφορετική. Οι εργοδότες προτιμούν να προσλαμβάνουν μετανάστες,
επειδή έτσι περιορίζουν το κόστος της εργασίας και αυξάνουν τα κέρδη τους.
Άλλα επαγγέλματα, όπως οι γιατροί και οι δικηγόροι, που έχουν περισσότερη
πολιτική επιρροή, τα καταφέρνουν και βάζουν όρια στους μετανάστες που
εισβάλλουν στον χώρο τους. Έτσι, τα εισοδήματά τους δεν συμπιέζονται από τη
φθηνή προσφορά των ξένων (χρειάζεται οικονομική άνεση, για να μην είναι κανείς
ρατσιστής).

Το περίφημο…

… τανγκό «Καμπαλάτσε», που είχε απαγορευτεί από τη στρατιωτική χούντα της
Αργεντινής, ήταν κι αυτό εμπνευσμένο από τη φτώχεια και την ανεργία: «Όποιος
δεν κλαίει μένει πεινασμένος και όποιος δεν κλέβει μένει βλάκας».