Πω πω, σκουληκιάσαμε!

Υπάκουα εκτελούν τα καψώνια τους εκεί στο «Big Brother» βαυκαλιζόμενοι ότι παίζουν, αλλά μόνο παιχνίδια δεν είναι αυτά

Έπρεπε να μετρήσει γύρω στα 200 αηδιαστικά σκουλήκια, να μετρήσει φακές
φορώντας γάντια του μποξ και να καθαρίσει κρεμμύδια χωρίς να κλαίει και
εκείνος κρατούσε τα δάκρυά του, σιγοτραγουδούσε τον σκοπό που του έπαιζε ο
αόρατος συμπαίκτης και ήταν και ευχαριστημένος. Μοναδική του αγωνία ήταν να
κερδίσει την αποστολή-καψώνι.

Οι σκηνές διαδραματίζονταν στο «Big Brother», που αργοσέρνεται τις Κυριακές
κοιτώντας με το κιάλι την τηλεθέαση άλλων εποχών. Και η παραγωγή προφανώς
σκέφτηκε να εφεύρει διάφορα βασανιστήρια, που θα έκαναν το κοινό να θυμηθεί
κάτι από την παιδική του κατασκήνωση ή το φανταρικό.

Ένας ταλαίπωρος νεαρός, ο Νίκος, με ύφος χαμένο προσπαθούσε να
ανταποκριθεί στις αηδιαστικές απαιτήσεις της παραγωγής. H Τατιάνα χαχάνιζε. Το
«αστείο» ήταν ότι όχι μόνο έπρεπε να αντέξει και να μη βγάλει τα σωθικά του ο
εν λόγω νεαρός, αλλά έπρεπε να αγνοεί ότι ήταν και ο μόνος μεταξύ των
συμπαικτών του που περνούσε τα καψώνια. Τον δούλευαν, λέγοντάς του ψέματα ότι
περνούν χειρότερα, ενώ γνώριζαν την πλάνη και γελούσαν… εις υγείαν του
κορόιδου. Τους ένωνε η «συμμαχία» της γνώσης απέναντι στον αδαή.

Με πόση μαεστρία – τουλάχιστον για αφελείς – περιβάλλεται ο κανιβαλισμός με
τον μανδύα του «παιχνιδιού»! Γιατί αυτό που παρακολουθούσαμε ήταν η απόλυτη
απώλεια της ικανότητας για παιχνίδι.

Πουθενά κέφι και χιούμορ, μόνο αγωνία να ανταποκριθεί ο ταλαίπωρος που
είχε επιλεγεί για στόχος της καζούρας στις απαιτήσεις του αθέατου δυνάστη.

Παρακολουθούσαμε την απόλυτη παραπλάνηση, την προσποίηση, τη συμπεριφορά «σαν
να παίζουμε», ενώ καμιά διάθεση παιχνιδιού δεν υπάρχει. Ούτε καν μπορεί να
θεωρήσει κανείς αυτό το συνονθύλευμα ετερόκλητων, ανταγωνιζόμενων ανθρώπων, ως
ομάδα που παίζει.

Τους ενώνει ωστόσο μια «κοινή μοίρα» – από την οποία δεν εξαιρείται
ούτε η παρουσιάστρια – οφείλουν να αποδεικνύουν ότι είναι επιτυχημένα
«προϊόντα», δηλαδή υπάκουοι, ανόητοι, σαν «λαχανικά».

Στην πραγματικότητα δεν έχουν τη δύναμη να παίξουν με το περιβάλλον τους, με
τη δημόσια εμφάνισή τους. Οφείλουν μόνο να υπακούνε οι μεν
μπιγκμπραδερο-«παίκτες» στη φωνή χωρίς πρόσωπο που τους δίνει εντολές, η
παρουσιάστρια στους κανόνες της θέσης της. Ουδείς διανοείται να αλλάξει με
δική του βούληση τους όρους, να παίξει με αυτό που είναι, να αλλάξει ρόλο,
γιατί αγνοεί ποιος είναι και γιατί φυσικά δεν μπορεί να αλλάξει ρόλο, δεν έχει
τη δύναμη, δεν υπάρχουν ίσοι όροι. Υπάρχει η υπερεξουσία της παραγωγής, που
αντικαθιστά φυσικά τις εξουσίες της αληθινής ζωής, στις οποίες ουδέποτε θα
αντιταχθεί ο μπιγκμπραδεριστής, αφού εκπαιδεύεται στην τυφλή υποταγή.

Δεν υπάρχει παιχνίδι, υπάρχει καψώνι, ενώ οι ρόλοι δεν μοιράζονται
μεταξύ των ίσων παικτών, αλλά τους μοιράζει ο αόρατος «μεγάλος αδελφός».

Είναι σικέ το «παιχνίδι». Και αν κάτι το κάνει πληκτικό είναι ότι καταργεί την
αίσθηση ότι ο κόσμος είναι εύπλαστος, ότι οι καταστάσεις και οι ρόλοι μπορεί
να αλλάζουν. Στην πραγματικότητα, αποδεικνύει την απώλεια της ικανότητας του
ανθρώπου να εκφράζεται.

«Διασκέδαση» ή μήπως ένα ακόμη φανταρικό;

Θεωρούμε «έκφραση» τις μπούρδες που μπορεί να κάνει ή να ξεστομίσει κανείς
σε κάποια τηλεοπτική εμφάνισή του (αποκορύφωμα ο Χατζηστεφάνου με την μπούρκα
στο περσινό «Fame Story»). Αυτό, όμως, δεν είναι παρά ο ευνουχισμός της
έκφρασης, αφού ο καθένας πασχίζει να καταστήσει την εμφάνισή του στην
τηλεόραση αντιπροσωπευτική τής προσωπικότητάς του, υποτασσόμενος στο άγχος να
ανταποκριθεί στους όρους της εικόνας. Και αυτό δεν έχει τίποτε το παιγνιώδες,
έχει μόνον υποταγή. Σαν ένα ακόμη φανταρικό στη ζωή.

Δεν γνωρίζουμε αν ο νεαρός τού «Big Brother» που είχε την «αποστολή» να
μετρήσει γλοιώδη, αηδιαστικά σκουλήκια αισθανόταν ότι πραγματώνεται η
προσωπικότητά του – το πιθανότερο είναι ότι δεν τον απασχολεί καν. Ωστόσο,
γινόταν – όπως εκατοντάδες «παίκτες» που έχουν πάρει μέρος σε ανάλογα
αηδιαστικά και ταπεινωτικά καψώνια διαφόρων τηλεοπτικών σόου – η απόδειξη ότι
όσο πιο απολίτιστοι γινόμαστε χάριν πλακατζήδικου τάχα θεάματος, τόσο
απομακρύνεται και η αυθεντική ιδέα τού παιχνιδιού.