ANAΛΩΣIMA Σκοτεινά συναπαντήματα

Αργά τη νύχτα της Παρασκευής, οι δρόμοι αποκλείστηκαν ξανά γύρω από το
Πολυτεχνείο. Μια ομάδα αστυνομικών με πράσινα κατέβαινε τη Σολωμού,
κραδαίνοντας πλαστικές ασπίδες. Θέαμα πλέον σύνηθες, αστικό τοπίο. Μέρος του
περιβάλλοντος, οδομαχίες στην περιοχή, τροχάδην στα πεζοδρόμια. Με το ταξί
τους προσπεράσσαμε, χωρίς καμιά εντύπωση, έχοντας εντελώς αποδεχτεί την
παρουσία τους, σίγουροι πως οι πολεμοχαρείς στολές δεν μας αφορούν, μάχες δεν
γίνονται στις συνοικίες της Αθήνας, λέμε πολλά, αλλά είμαστε κατά βάθος
ειρηνικοί άνθρωποι. Γλίστρησε ήσυχα το ταξί, ετοιμαζόταν να στρίψει, έμπαινε
ήδη σε πιο καθημερινό και ήρεμο τοπίο, όταν ακούσαμε τις φωνές τους,
ενισχυμένες από κάτι σαν αντίλαλο μέσα από τα κράνη: «Τα χέρια σου» φωνάζανε,
και γυρίσαμε το κεφάλια. Ένας νεαρός, κοντός, ολομόναχος, είχε τεντώσει τα
χέρια του και τους τα έδειχνε, αλλά εκείνοι τον πλησίαζαν όλοι μαζί, και τον
κύκλωσαν και τον χάσαμε από τα μάτια μας. Προλάβαμε να δούμε ότι ήταν ξανθός
με αλογοουρά, το ταξί έστριψε και οι πάνοπλοι αστυνομικοί τον είχαν
τριγυρίσει. Ένιωσα τον φόβο να με κόβει φέτες, καθαρά σωματικά, χωρίς σκέψη,
κάτι πολύ σκοτεινό και ξεχασμένο, και που σε κάνει να ντρέπεσαι, γιατί δεν θα
πρέπει να το νιώθεις. Ένας άνθρωπος, πολίτης στη χώρα του, με την εφορία
πληρωμένη και τα ρέστα, δεν το οφείλει σε κανένα να νιώθει έτσι. Ντροπή για το
ότι γίνεται μπροστά σου, τι κάνεις, τι λες, δεν λες τίποτα, φεύγεις δειλά, και
αυτός ο σκοτεινός δικός σου φόβος, τι πολιτική σκοπιμότητα εξυπηρετεί άραγε;
Να ‘ναι καλά ο ταξιτζής, μίλησε εκείνος, «δεν ντρέπονται;» ρώτησε ρητορικά,
και με έκανε άνθρωπο ξανά. «Δε ντρέπονται δώδεκα μαντράχαλοι οπλισμένοι να
πέφτουν σε έναν άοπλο μονάχο; Τι να πω;». Αφήσαμε την αγανάχτηση, επιτέλους,
να μας πλημμυρίσει, ναι, εκείνοι έπρεπε να ντρέπονται, όχι εμείς!