ΣE ΠPΩTO ENIKO Tελευταίο ταγκό στο Παγκράτι

Οι φίλοι μου έλεγαν ότι η κατάσταση έμοιαζε με αργεντίνικο χορευτάδικο. Για
μένα όμως ήταν σα να μπήκα ξαφνικά σε μουσικό κουτί. Με ανοιχτό το στόμα
παρακολουθούσα τους γηραιούς χορευτές να στροβιλίζονται στηρίζοντας το βάρος
τους σε μια αόρατη ακίδα εφαρμοσμένη στο πάτωμα, μικρή όσο μια καρφίτσα. Ιδίως
ο κορυφαίος του χορού, ένας κύριος βαρύς σε σχήμα πεπλατυσμένο, φτυστός ο Ζίρο
Μόστελ, που τη μια ντάμα έπιανε, την άλλη άφηνε, με την αυτοσυγκέντρωση
ανθρώπου που δεν του αρέσει καθόλου να μένει άπρακτος. Μα, είναι ο χορός
«δουλειά», σκέφτηκα…

H μπόσα νόβα εξαφάνιζε τη βαρύτητα των σωμάτων, το ταγκό ίσιωνε κυρτωμένες
πλάτες κι έκανε σίδερο χαλαρωμένους τρικέφαλους και το μάμπο αποκάλυπτε την
ισόβια ετοιμότητα των γλουτιαίων. Προϊούσης της βραδιάς η μεταμόρφωση των
γερόντων άγγιζε πλέον τα όρια της μαγείας. Μα, είναι η τρίτη ηλικία μαγική,
σκέφτηκα και αμέσως δάγκωσα τη γλώσσα μου. Στο συγκεκριμένο «μπιστρό μετά
μουσικής» οδηγηθήκαμε τυχαία, ύστερα από μια άκαρπη θεατρική απόπειρα. Εκείνη
την ώρα τα μισά ρεστοράν είναι κλειστά και στα υπόλοιπα δεν βρίσκεις τραπέζι.
Χρειάστηκε να χωθούμε στις παρυφές του Παγκρατίου, εκεί που η παλιά μεσοαστική
τάξη γερνάει και φυτοζωεί, σε πείσμα πάντως μιας υστερικά νεανικής κοινωνίας.
Στην έσχατη φαντασμαγορία των ανυπότακτων γερόντων αφιερώνω αυτές τις γραμμές
και σπεύδω να κλείσω το ίδιο ακριβώς τραπέζι για τα Χριστούγεννα.