Πόσο απέχει η Aθηνά από την Aθήνα

Δεν οδηγώ εδώ και δύο χρόνια. Αλλά κάτι που άργησα, κάτι που δεν έβρισκα ταξί,
καβάλησα το αυτοκίνητο να πάω μέχρι το Μετρό να ρημαδοκατεύω στην Αθήνα.
Παίρνω και την Έμυ μαζί (τώρα βγαίνει στο θέατρο και έρχεται στο σπίτι με
βλέμμα κάτι μεταξύ θαυμασμού, αγάπης και χαιρέκακης αμφισβήτησης), από δίπλα
κι αυτή να πάει σ’ ένα θέατρο, στο Μεταξουργείο κάπου, μια ξυλαποθήκη όπου
παίζουνε μια ομάδα φίλοι της έναν Μίλερ, δεν θυμάται Άρθουρ; Χάινερ; «Πάντως
Μίλερ. Μία παράσταση με ηθοποιούς, χορευτές, ολογραφήματα και μία κλεψύδρα που
έχει, αντί για άμμο, αίμα και όλοι οι ηθοποιοί είναι σε πλαστικές διαφανείς
σακούλες, αλλά δεν παίρνουν επιχορήγηση, αρνούνται και αίτηση σου λέει να
κάνουν, τόσο προκλητικά ελεύθερα τα παιδιά». Μέχρι να φθάσουμε στον σταθμό η
φλέβα της καλλιτεχνίας και της ευαισθησίας χτύπησε πιο γοργά την καρδούλα της
κι άρχισε τις ερωτήσεις: «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν, που έπαιζε παλιά η
Αρώνη, την κόρη της την έκανε η Μελίνα;» «Όχι αγάπη μου, στην παράσταση με την
Κοτοπούλη έπαιζε η Μελίνα. Με την Αρώνη έπαιζε την κόρη η Χατζηαργύρη». Αμέσως
μετά, δεν ξέρω με ποιον συνειρμό, άλλη ερώτηση: «H Αλίκη όταν έπαιζε την
Κλεοπάτρα, τα σκηνικά ο Εγγονόπουλος δεν τα ‘κανε;» «Ο Εγγονόπουλος ακριβώς».
«Τώρα διαβάζω την “Κοιλάδα με τους ροδώνες”, πολύ ωραίο, την καταβρίσκω, στην
αρχή δεν καταλάβαινα ένα τίποτα, γιατί το ‘χε ο μπαμπάς από παλιά και είχε όλο
σημειώσεις απάνω μ’ ένα μολύβι, κάτι ονόματα “Νόρα, Αλέξια”, κάτι τοποθεσίες
“Κριεκούκι, Φαλάσαρνα” σαν αρχαία και κάτι δυσοίωνα “Ο Νίκος μακριά, βαθιά στο
χώμα”, μπερδευόμουνα, πήρα κι εγώ μια γόμα, τα ‘σβησα όλα και βγήκε το ποίημα
πεντακάθαρο το καταφχαριστήθηκα. Λέει κάπου…» κι άρχισε να απαγγέλλει στην
Δουκίσσης Πλακεντίας:

«Μην πεις ποτέ πως μας εγέλασαν

Όχι

Έτσ’ είναι η ζωή – απλούστατα – Γρηγόρη».

– «Σταμάτης», πήγα να το ρίξω στ’ αστείο, να γυρίσω την κουβέντα, αλλά αυτή
απτόητη:

«Και βρήκαμε τη Λήδα άνευ κύκνου

τη Μήδεια χωρίς φαρμάκια

ούτε φάρμακα

τη Σαχραζάτ να μην ξέρει ούτ’ έναν μύθο

τη Σφίγγα δίχως κανένα αίνιγμα

τους ανθρώπους χωρίς χαρά

κι όλο ένα μίσος».

«Πιο σιγά παιδί μου κι έχω ανοιχτά παράθυρα, κοιτάει ο νταλικέρης από δίπλα».

– «Σκέφτομαι και την Αθηνά», πηδάει στην κουβέντα σαν τα νιάτα της την άνοιξη.
«Αυτή η οικογένεια, τι κατάρα. Πόση μοναξιά θα νιώθει το κορίτσι μακριά απ’
την πατρίδα της – ποια είναι η πατρίδα της; H Ελλάδα ή η Ελβετία; Μακριά απ’
τη μάνα της – πότε πέθανε η Χριστίνα; -, τον πατέρα της, το Ίδρυμα του παππού
της, το Ωνάσειο – μπήκε ένας φίλος τού μπαμπά έτοιμος για φύτεμα και τον
βγάλανε περδίκι πέρσι, τώρα τα ‘φιαξε με μια συμμαθήτριά μου στη σχολή, αυτή
που παίζει Δευτερότριτα στο Γκάζι – μακριά απ’ τον Σκορπιό, όλοι στη Λευκάδα
τη λατρεύουν, αλλά αυτή προτιμάει τον έρωτα και τη μοναξιά της. Ποιος ξέρει τι
την περιμένει κι αυτήν με τη family – κατάρα που τη βαραίνει».

«Μη γρουσουζεύεις την κοπέλα, κοπέλα μου, και να σου πω, δεν θα σκάσω και για
την Ωνάση βραδιάτικα». Πήγα να της πω το γνωστό τής Σαγκάν: «Προτιμώ να κλαίω
σε μια Ρολς-Ρόις παρά στο Μετρό», αλλά λέω θα αρχίσει πάλι τις ερωτήσεις ποια
Φρανσουάζ και ποια Σαγκάν και πού να τρέχεις ώρες που ‘ναι. «Σας αρέσει ο
Μπραμς;», «Μπονζούρ τριστέζ» και «Καλημέρα θλίψη». Αντ’ αυτού έβαλα ραδιόφωνο.
Έπαιζε τις ειδήσεις. Ο Παλαιοκρασσάς αναφωνεί: «Ο βασιλιάς είναι γυμνός!!!!»
και η Έμυ από δίπλα ξέχασε την Αθηνά, άφησε τους γάμους και πήγε στα
πουρνάρια, λέγοντας: «Καλά, ρε φίλε, ο βασιλιάς είναι γυμνός το καταλάβαμε.
Εσύ έριξες τίποτα απάνω σου ή έμεινες ξεβράκωτος και θα σε φάει τ’ αγιάζι»!