Δρόμοι

Άλλη μια χρονιά…

… κλείνει με μπόλικα κέρδη για τους έχοντες. Στην Ευρώπη, οι τραπεζίτες
είχαν 22% (στην Ελλάδα 42,6%) και οι εργολάβοι 12% περισσότερα κέρδη από την
περυσινή χρονιά. Στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, οι τραπεζίτες κέρδισαν 18,1%, οι
εργολάβοι 25,6%, οι βιομήχανοι 25,5% και οι πετρελαιάδες 34,9% (στην Ελλάδα
121,4%). Στη Νέα Υόρκη, το χρηματιστήριο κοντεύει να «σπάσει» τις 11.000
μονάδες. Το ταμείο των προνομιούχων είναι για άλλη μια χρονιά γεμάτο.

Ένας που δούλευε…

… γι’ αυτούς τους προνομιούχους ήταν ο Αμερικανός βουλευτής Ράντι Κάνιγχαμ.
Οι εφημερίδες – και όχι οι εισαγγελείς – που ερεύνησαν τα ασυνήθιστα πλούτη
του, τον ανάγκασαν να ομολογήσει ότι είχε πάρει «μίζες» 2,4 εκατομμυρίων
δολαρίων για να προωθήσει τα συμφέροντα πολεμικών βιομηχανιών στο Κογκρέσο.
Αυτός παραιτήθηκε. Όμως, είναι κοινό μυστικό πως εκατοντάδες άλλοι σαν κι
αυτόν στα Κοινοβούλια των δυτικών δημοκρατιών παίρνουν μπόλικο χρήμα για να
προωθούν επιχειρηματικά συμφέροντα. Όταν τα τσεπώνουν για λογαριασμό τους,
ξεσηκώνεται. Όταν τα χρησιμοποιούν για να επανεκλεγούν, να διατηρήσουν το
πόστο τους στην κυβέρνηση και από εκεί να βοηθήσουν αυτά τα συμφέροντα, δεν
μιλάει κανείς.

Αν το ταμείο…

… των εργαζομένων είναι για άλλη μια χρονιά «μείον», ξέρουμε γιατί. Ολοένα
και περισσότεροι άνθρωποι, όχι πια μόνο από τη φτωχότερη, αλλά και από τη
μεσαία τάξη, που έπαιρναν πάντα το μέλλον τους σαν κάτι δεδομένο κι είχαν
κάποτε καλές δουλειές σε μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Τζένεραλ Μότορς, η
Φορντ, η Ντόιτσε Μπανκ, σήμερα παλεύουν να τα βγάλουν πέρα σε δουλειές όπου
τους πληρώνουν ένα ελάχιστο κλάσμα από τους μισθούς που έπαιρναν κάποτε.
Άνθρωποι που ζούσαν άνετα, σήμερα δανείζονται βάζοντας ενέχυρο το σπίτι τους,
ξετινάζουν τις πιστωτικές κάρτες τους, δουλεύουν με στοιχειώδη ασφάλιση και
τρέχουν ολοένα και πιο γρήγορα για να γλιτώσουν από την οικονομική άβυσσο που
ανοίγεται πίσω τους. Οι υποσχέσεις που πάνω τους στήριξαν το οικονομικό μέλλον
τους, σήμερα δεν τηρούνται πια. Όπως δείχνουν τα οικονομικά αποτελέσματα αυτής
της χρονιάς, ο κερδισμένος τα παίρνει όλα. Και ζητάει κι άλλα: τον δέκατο
τρίτο μισθό (που καταργείται στη Γερμανία), τη σύνταξη (που την πηγαίνουν στα
67), το οκτάωρο (που το κάνουν «ελαστικό»), τα ασφαλιστικά ταμεία (που τα
παίζουν στο χρηματιστήριο).

Τι μας λένε…

… οι διάφοροι Κάνιγχαμ; «Έτσι έχουν τα πράγματα. Αυτό είναι το μέλλον.
Καλύτερα να το συνηθίσετε». Σαν να ήταν δική μας απόφαση το ξετίναγμα των
συντάξεων, η ακρίβεια της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, το οικονομικό
στρίμωγμα που νιώθουμε όλοι (εκτός από εκείνους που βγαίνουν κερδισμένοι κάθε
χρονιά), η κατάρρευση κάθε ηθικού και πολιτικού φραγμού που θα μπορούσε να
αποτρέψει κάποιοι – πάντα οι ίδιοι – να βγαίνουν κερδισμένοι και κάποιοι άλλοι
– πάντα οι ίδιοι – να βγαίνουν χαμένοι κάθε χρονιά. Κάτι όμως ήταν πράγματι
δική μας απόφαση: να ψηφίσουμε αυτούς τους Κάνιγχαμ.