Δρόμοι

Τόση κακία…

… δεν την περιμέναμε για τους φιλοσόφους. Ώσπου ήρθε ο Πιερ Ριφάρ. Αυτός ο
αιρετικός καθηγητής είναι με εκείνους που πιστεύουν πως η ιδιωτική ζωή είναι
εκείνη που καθορίζει τη σκέψη των φιλοσόφων περισσότερο από κάθε τι άλλο.
Παριστάνοντας τον νέο Διογένη Λαέρτιο, λοιπόν, κάθησε και έβγαλε όλα τα άπλυτά
τους στη φόρα.

Στο βιβλίο του…

… για την ιδιωτική ζωή των φιλοσόφων, ο καθηγητής Ριφάρ έχει συμπεριλάβει
και στατιστικές. Αξίζει να δούμε μερικές. Το 99% των φιλοσόφων ήταν άνδρες
(δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό), οι περισσότεροι από αυτούς εξόριστοι (οι
πιο ενοχλητικοί δύσκολα θα μακροημέρευαν στην πατρίδα τους) και ορφανοί
(Πλάτων, Αριστοτέλης, Αυγουστίνος, Θωμάς Ακινάτης, Καρτέσιος, Νίτσε, Ράσελ,
Σαρτρ). Οι καλλιτέχνες σπανίζουν στον κόσμο της φιλοσοφίας (ο υπόλοιπος κόσμος
πάντα ήταν γεμάτος με αποτέτοιους), όπως και τα παιδιά-θαύματα. Ο φιλόσοφος
χρησιμοποιεί την εκάστοτε κυρίαρχη γλώσσα (μόνο έτσι μπορεί να κατακτήσει
μεγάλο κοινό): κατά ιστορική σειρά, ελληνικά, λατινικά, γαλλικά και αγγλικά
(γιατί άραγε ο Πιερ Ριφάρ παραλείπει τα γερμανικά;). Την ίδια ώρα απορρίπτει
την κυρίαρχη θρησκεία της πατρίδας του (ο αιρετικός πάντα τραβάει την
προσοχή). Μερικές φορές το ρίχνει στα ναρκωτικά ή στο πιοτό (με κάποιες
εξαιρέσεις: ο Βάλτερ Μπένγιαμιν και ο Ερνστ Μπλοχ «έπιναν» χασίσι και ο
Ουίλιαμ Τζέιμς είχε πειραματιστεί με τη μεσκαλίνη).

Ο ιατρικός…

… φάκελος των φιλοσόφων, όπως μας τον παραδίδει ο καθηγητής Ριφάρ, είναι
παραφουσκωμένος με κάθε λογής αρρώστιες: νεφρίτιδα (Επίκουρος), βραδυγλωσσία
(Αριστοτέλης), νεφρολιθίαση (Έρασμος, Μοντέν, Λάιμπνιτς, Σέλινγκ), αρθρίτιδα
(Χομπς), σκολίωση (Μαλεβράγχιος), καρδιοπάθεια (Ουναμούνο, Τζέιμς), βαρηκοΐα
(Ρουσό, Μπεργκσόν), φυματίωση (Βικό, Λοκ, Σπινόζα, Έμερσον, Θόρο, Καμί,
Ντελέζ), AIDS (Φουκό, Αρόν). Όσο για το σεξ, τι να πει κανείς. Ο συγγραφέας
είναι πεπεισμένος πως, ανάμεσα στο πάθος και τη λογική, ο φιλόσοφος πηγαίνει
πάντα με το μέρος της δεύτερης. Ο Ωριγένης και ο Αβελάρδος ήταν καστράτοι. Ο
Θωμάς Ακινάτης (φωτ.) υπερασπίζεται την παρθενία του με ραβδισμούς, όταν
νιώθει να φλογίζεται από μια πανέμορφη εικοσάρα που του στέλνουν οι γονείς του
για να τον κάνουν να πετάξει το μοναχικό ράσο.

Στο παράρτημα…

… του βιβλίου, ο καθηγητής Ριφάρ δίνει στατιστικά στοιχεία για τους
φιλοσόφους, που φέρνουν στο νου τα σημερινά ρεκόρ Γκίνες: ο πρώτος έμμισθος
φιλόσοφος ήταν ο Πρωταγόρας (άμισθος φιλόσοφος, νεκρός φιλόσοφος), ο πιο
φτωχός ο Μαρξ (δύστυχε Ένγκελς), ο πιο πλούσιος ο Σενέκας (με περιουσία 400
εκατομμυρίων σεστέρτιων ο πιο ερωτευμένος ο Κοντ (που τον είχε ξελογιάσει η
Κλοτίλντ ντε Βο), ο πιο μισογύνης ο Σοπενάουερ, ο πιο πολύγλωσσος ο Σπινόζα, ο
πιο μακρόβιος ο Γοργίας (που απεβίωσε σε ηλικία 108 ετών). A, να μην
ξεχάσουμε: ο πρώτος καπιταλιστής φιλόσοφος ήταν ο Θαλής, που είχε το μονοπώλιο
στα ελαιοτριβεία της Μιλήτου και της Χίου. Ο πρώτος. Και σίγουρα όχι ο
τελευταίος.