ΓNΩMH Nα συλληφθεί το ντουμάνι*

Τις δεκαετίες του ’20 και του ’30, όταν ο Πειραιάς λεγόταν Περαίας και στους
τεκέδες του Ξαβέρη και της Τερψιθέας γυρόφερναν ο Βαμβακάρης, ο Δελιάς, ο
Μπάτης, ο Κηρομύτης, ο Μπαγιαντέρας, ο Μάθεσης, υπήρχε ένα δίστιχο που
σιγομουρμούριζαν όταν απουσίαζε για λίγο ο «καταστηματάρχης»:

«Μου ‘φυγες και ήρθες πάλι, ρουφιανιά στον Γαληγάλη» .

Ο τελευταίος, διοικητής του σταθμού χωροφυλακής στον Πειραιά, είχε οργανώσει
δίκτυο πληροφοριών στα «καφενεία που σέρβιραν διάφορα ποτά πολυτελείας» με
αντάλλαγμα την… απρόσκοπτη λειτουργία τους.

H σχέση αυτή των μπουφετζήδων με τις Αρχές ήταν γνωστή και στόχο δεν είχε τους
πότες (αυτοί «καθάριζαν» με τριήμερη κράτηση), αλλά τους κλέφτες, τους
αγαπητικούς με τις κάμες και τα λυτά ζωνάρια και άλλα στοιχεία της πειραϊκής
κοινωνίας γύρω απ’ το λιμάνι. Τα κουτσαβάκια δηλαδή κυνηγούσαν και όχι τους
μάγκες. Τους ψευτόμαγκες, τους θρασύδειλους που συνήθως έκαναν τους καμπόσους
σε αδύναμους, χτυπούσαν πισώπλατα και χάνονταν στο πλήθος. H κουβέντα του
Μάρκου, «αυτός είναι μάγκας, δεν πείραξε ποτέ κανέναν», είναι χαρακτηριστική.

Σήμερα, την εποχή του δήθεν, Γαληγάλης δεν υπάρχει ούτε τεκέδες ούτε
μπουφετζήδες ούτε μάγκες. Υπάρχει όμως πρέζα και ντουμάνι. Και πότες. Και
κουτσαβάκια. Που σκοτώνονται όχι για το κοντραμπάντο, αλλά για τη «βασίλισσα»,
την «τριφυλλάρα», τον «Θρύλο». Δειλοί κουκουλοφόροι, κρυμμένοι πίσω από τα
τιμημένα χρώματα των ομάδων τους, εξαρτημένοι από τις ουσίες της παραίσθησης,
αναζητούν ένα νόημα στο τίποτα που βιώνουν.

Σε τέτοια εποχή ζούμε. Που όποιος τολμήσει να πει «φτάνει, ώς εδώ», τον λέμε
και ρουφιάνο.

* Τίτλος βιβλίου του ποιητή και δημοσιογράφου Λευτέρη Παπαδόπουλου για
τους ανθρώπους που έβαλαν τα θεμέλια του ρεμπέτικου.