«Δεν γίνονται ταινίες με ψίχουλα…»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
«Για να γίνουν οι ταινίες, δεν χρειάζεται μόνο ταλέντο και καλοί συνεργάτες
χρειάζονται και χρήματα, για τα οποία το σημερινό υπουργείο Πολιτισμού
διατηρεί μια θολή εικόνα – για να μην πω τραγελαφική – γύρω από τις προθέσεις
του στη χρηματοδότηση ή όχι των ταινιών» τόνισε ο Νίκος Γραμματικός λίγο πριν
από την προβολή της ταινίας του «Αγρύπνια» (β’ βραβείο καλύτερης ταινίας). Για
να σχολιάσει στη συνέχεια ότι «αρκούν 10 εκατ. ευρώ για να χαράξει πολιτική η
πολιτεία στον κινηματογράφο κι ούτε αυτό δεν φαίνεται να προτίθεται να κάνει»
– η δική του ταινία είναι ιδιωτική παραγωγή.
Όσο για τον Κώστα Λαμπρόπουλο – παραγωγό της «Χορωδίας του Χαρίτωνα» που
κέρδισε το α’ βραβείο καλύτερης ταινίας – ανέφερε ότι «το να μπορείς να κάνεις
ταινία χωρίς χρήματα, δεν είναι “μαγκιά” – όπως είχε πει πέρυσι ο Παντελής
Βούλγαρης -, γιατί απλώς δεν γίνεται αν θες να κάνεις επαγγελματική δουλειά κι
όχι ερασιτεχνική». Αλλά ο σκηνοθέτης της ταινίας Γρηγόρης Καραντινάκης ήταν
πιο ξεκάθαρος, τα «είπε» στον υφυπουργό Πολιτισμού στη διάρκεια της απονομής
του βραβείου κοινού του Φεστιβάλ στην ταινία του – άλλο ένα οξύμωρο, καθώς η
ταινία του στις αίθουσες έχει κόψει μόλις 25.000 εισιτήρια. Επανήλθε, πάντως,
την άλλη μέρα των Κρατικών Βραβείων και επανέλαβε: «Δεν πρόκειται να φοβηθώ να
επαναλάβω τη γνώμη μου, γιατί χρειάστηκαν οκτώ χρόνια να ολοκληρώσω την ταινία
μου και να περάσει από δύο διοικήσεις και στο παραπέντε δεν την “έκοψε” η
τρίτη. Χωρίς χρήματα, σινεμά δεν γίνεται».
H μάχη των ψήφων
H γερή κόντρα στις ψηφοφορίες των 50 «σοφών» για τα προχθεσινά Κρατικά Βραβεία
Ποιότητας Κινηματογράφου του υπουργείου Πολιτισμού έγινε μεταξύ των ηθοποιών
Βαγγέλη Μουρίκη («Αγρύπνια») και Γιώργου Νανούρη («Γαλάζιο φόρεμα»), όπου για
δύο ψήφους κέρδισε ο πρώτος. Όπως και μεταξύ της Ράνιας Οικονομίδου («Γαλάζιο
φόρεμα») και της Κάτιας Γέρου(«Γλυκιά μνήμη»), όπου πάλι κέρδισε η πρώτη με
διαφορά 5 ψήφων. Με διαφορά δύο ψήφων η Μαρία Ζορμπά («Γλυκιά μνήμη») κέρδισε
το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου από τη Λένα Κιτσοπούλου («Λιούμπη»).
Στα τρία μεγάλα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας «H χορωδία του Χαρίτωνα» ήρθε πρώτη
με 99 ψήφους, η «Αγρύπνια» με 95 ψήφους και ο «Όμηρος» με 87 ψήφους. Με
διαφορά μόλις 2 ψήφων (85) ακολουθούσαν το «Γαλάζιο φόρεμα» του Γιάννη
Διαμαντόπουλου και η «Λιούμπη» της Λάγιας Γιούργου, το «Τσίου» (77 ψήφοι) του
πρωτοεμφανιζόμενου Μάκη Παπαδημητράτου, η «Γλυκιά μνήμη» (72 ψήφοι) του
Κυριάκου Κατζουράκη και το «Αν φύγω… θα ξανάρθω» (67) της Δώρας Μασκλαβάνου
που κατά γενική ομολογία άρεσε.
Στα βραβεία σκηνοθεσίας επικράτησε άνετα ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης με τον
«Όμηρο» (106 ψήφοι) και ακολούθησαν οι Νίκος Γραμματικός (95), Λάγια Γιούργου
(85), Βαγγέλης Σεϊτανίδης και Άγγελος Φραντζής από 67 ψήφους.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΚΗΣ
«Κανείς δεν θα σταματήσει το ελληνικό σινεμά»
 |
|
«Μεταφέρετε στον υπουργό Πολιτισμού ότι η Ολυμπιάδα τελείωσε και έχουμε |
«Το “βραβείο κοινού” είναι το σημαντικότερο και πιο “έγκυρο” γιατί βγαίνει
μέσα από τον φυσικό αποδέκτη μιας ταινίας, τους θεατές» μας είπε χθες,
πετώντας από Θεσσαλονίκη προς Αθήνα ο Γρηγόρης Καραντινάκης, ο σκηνοθέτης της
ταινίας «H χορωδία του Χαρίτωνα» – 35.000 εισιτήρια στους κινηματογράφους –
που κέρδισε το “βραβείο κοινού” στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και το πρώτο Κρατικό
Βραβείο Ποιότητας Κινηματογράφου του υπουργείου Πολιτισμού. Κάτι που δεν τον
«κράτησε» και τόλμησε ανοιχτά να υψώσει τη φωνή του προς αυτό για την
ανυπαρξία πολιτικής στον κινηματογράφο.
Πώς κρίνετε το νέο νομοσχέδιο που προωθεί το υπουργείο Πολιτισμού;
Το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού είναι αόριστο και με τη δημιουργία
ανωνύμων εταιρειών ιδιωτικού δικαίου είναι πολύ πιθανό να δημιουργήσει ένα
γραφειοκρατικό σχήμα που κάθε άλλο παρά θα απλοποιήσει τη σημερινή φυσιογνωμία
των κέντρων αποφάσεων. Επίσης, η κατάργηση της Επιτροπής Κρίσεων στο Ελληνικό
Κέντρο Κινηματογράφου δημιουργεί ένα ακόμα πιο συγκεντρωτικό καθεστώς με την
απόλυτη γνώμη του εκάστοτε προέδρου του.
Πώς είδατε τη νέα παραγωγή των ελληνικών ταινιών στο Φεστιβάλ;
Χλωμή. Είναι πολύ λίγες οι ταινίες που υποστηρίχθηκαν από μια σοβαρή παραγωγή.
Οι περισσότερες έγιναν με το φιλότιμο, την πίστη και την ανοχή των συντελεστών
να μην πληρωθούν και να δουλέψουν “για τη σημαία”. Οι ελληνικές ταινίες έχουν
το 1/4 σε χρηματική αξία παραγωγής από ό,τι οι φτηνές ευρωπαϊκές ταινίες!
Μήπως, «λύση» είναι και η παραγωγή ψηφιακών ταινιών που κοστίζουν ελάχιστα;
Εξαρτάται, η νέα τεχνολογία σε βοηθάει να «απελευθερώνεσαι», αλλά φοβάμαι ότι
η Πολιτεία την βλέπει και εκ του πονηρού, υπολογίζοντας ότι έτσι θα
αναγκάζεται να δίνει λιγότερα χρήματα! Ελπίζω να μην είναι αυτός ο λόγος που
από φέτος ενέταξαν και ψηφιακές ταινίες στο Φεστιβάλ και τα Κρατικά Βραβεία.
Όπως και να έχει, πάντως, δεν πρόκειται αν σταματήσουμε να κάνουμε ταινίες.
Σημασία έχει να γυρίζονται ταινίες και μέσα από αυτή τη διαδικασία το ελληνικό
σινεμά θα προσεγγίζει όλο και περισσότερο τον δρόμο του.
Google news
