Δρόμοι

Μέρες γιορτινές…

… έρχονται, μπορεί να πέσει στα χέρια μας το κουτί με το βιντεοπαιχνίδι
«True Crime: New York City». Μέσα θα βρούμε μέσα ένα φύλλο χαρτί. Γράφει:
«Αυτό το παιχνίδι δεν εγκρίνεται, υιοθετείται ή συνδέεται με την Αστυνομία της
Νέας Υόρκης. Το παιχνίδι είναι φανταστικό και δεν αντιπροσωπεύει τις απόψεις,
την πολιτική ή τον τρόπο δράσης της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης». Δεν είναι να
απορεί κανείς που οι πραγματικοί μπάτσοι της Νέας Υόρκης ανησυχούν. Γιατί στο
παιχνίδι «True Crime» αναλαμβάνεις να παίξεις τον ρόλο του Μάρκους Ριντ, ενός
κακοποιού που πέρασε στην άλλη όχθη και έγινε μπάτσος (και που δεν άργησε να
ανακαλύψει πως η Αστυνομία είναι ένα τσίρκο διαφθοράς).

Στις περιπολίες…

… που κάνεις στην πόλη έχεις το ελεύθερο – ενθαρρύνεσαι, μάλιστα – να
παραβιάζεις τον νόμο και να πλουτίζεις, να αρπάζεις αυτοκίνητα από αθώους
πολίτες, να γαζώνεις κακοποιούς ή να τους φορτώνεις με ενοχοποιητικά στοιχεία
για να κάνεις τη σύλληψή τους να φαίνεται ακόμη πιο σπουδαία. Πολλοί άνθρωποι
απεχθάνονται τη βία που υπάρχει στα σημερινά βιντεοπαιχνίδια. Όμως, σκέφτηκαν
άραγε ποτέ ποιος είναι εκείνος που επιδίδεται σε αυτό το μακελειό; Εννέα φορές
στις δέκα, σύμφωνα με τον Κλάιβ Τόμσον του περιοδικού «Γουάιαρντ», όταν
ανοίγεις τα κεφάλια των ανθρώπων σαν καρπούζια με σφαίρες ντουμ-ντουμ, δεν
παίζεις ούτε τον ρόλο του κακοποιού ούτε του τρομοκράτη. Όχι, είσαι ο μπάτσος,
ο στρατιώτης ή ο πράκτορας των ειδικών δυνάμεων – ο άνθρωπος που έχει αναλάβει
να επιβάλλει τον νόμο και την τάξη.

Έτσι είναι…

… αυτά τα παιχνίδια: ατέλειωτες παρελάσεις μπάτσων που καθαρίζουν τους
δρόμους από τους κακοποιούς ή στρατιωτών του B’ Παγκοσμίου Πολέμου που
τινάζουν στον αέρα τα κρανία Γιαπωνέζων και Γερμανών με την άδεια των
Συμμάχων. Οι επικριτές αυτών των παιχνιδιών, πάντως, δεν έσκασαν από
αγανάκτηση παρά μόνο όταν εμφανίστηκε το βιντεοπαιχνίδι «Grand Theft Auto 3».
Αυτό το δημοφιλές παιχνίδι αντέστρεφε τους όρους: αναλαμβάνεις να παίξεις τον
ρόλο ενός κακοποιού που σκότωνε μπάτσους. Γιατί αυτοί οι επικριτές δεν
αγανακτούν έτσι και με τα άλλα παιχνίδια; Επειδή βασίζονται στη λογική που
κυβερνά τις βίαιες πράξεις. H βία είναι μια χαρά, όταν ασκείται με τη βούλα
του κράτους. Αν πολεμάς ύπουλους μαυριδερούς Άραβες και ταραξίες των πόλεων,
τότε έχεις το ελεύθερο: διπλά ούζι και χειροβομβίδες. Κανείς δεν πρόκειται να
στενοχωρηθεί. Ο «βρώμικος Χάρι» έχει τους δικούς του οπαδούς. «Ο Μάρκους είναι
ο μπάτσος που όλοι θα θέλαμε να ήμασταν», λέει ο Μπιλ Κλαρκ, πρώην αστυνομικός
της Νέας Υόρκης. «Δεν χρειάζεται εντάλματα για να μπουκάρει στα σπίτια. Δεν
χρειάζεται να σκοτίζεται για την πολιτική, την ξένη ιδιοκτησία ή τη
γραφειοκρατία».

Αν η τέχνη…

… πράγματι μιμείται τη ζωή, δεν είναι να απορεί κανείς που βλέπουμε σήμερα
να πληθαίνουν τα βιντεοπαιχνίδια που θολώνουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα
στους κακοποιούς και την κρατική εξουσία.