«Έγραψα όλη τη ζωή μου στο κορμί μου»

Σαράντα εκατομμύρια δολάρια για τις συνέχειες των «Πειρατών της Καραϊβικής» πήρε ο Τζόνι Ντεπ, που τώρα επιστρέφει ως Άγγλος ποιητής στον «Λιμπερτίνο»

H ζωή του Τζόνι Ντεπ είναι ζωγραφισμένη στο γυμνό του σώμα. Έντεκα τατουάζ, το
καθένα με τη δική του ιστορία, κοσμούν το ινδιάνικο δέρμα του. Το «Μπέτι Σου»
για τη μητέρα του, το «Λίλι-Ρόουζ» για την εξάχρονη κόρη του πάνω στην καρδιά
του, το «Τζακ» για τον τρίχρονο γιο του στο μπράτσο και το φημισμένο «Wino
forever», που κάποτε έγραφε «Winona forever» για την τότε αρραβωνιαστικιά του
Γουινόνα Ράιντερ. Και δίπλα στα τατουάζ είναι τα σημάδια και οι χαρακιές από
τους καβγάδες των νιάτων του, αλλά και από τα ίδια του τα χέρια. Το σώμα του
είναι σαν ένας πίνακας των Αβοριγίνων.

Αλλά ο Τζόνι Ντεπ έχει αγαπηθεί από τον κόσμο όχι γιατί φανερώνει την
προσωπικότητά του στο σώμα του, αλλά γιατί κρύβεται μέσα σε παράξενους και
φανταστικούς χαρακτήρες φορώντας τα προσωπεία τους. Ο ψαλιδοχέρης, ο Εντ
Γουντ, ο Γουίλι Γουόνκα, ο Χάντερ Σ. Τόμπσον και βέβαια ο Τζακ Σπάροου στους
«Πειρατές της Καραϊβικής», για τον οποίο κέρδισε τη μοναδική του υποψηφιότητα
για Όσκαρ. Τώρα γυρίζει τις δύο συνέχειες των «Πειρατών», για τις οποίες
πληρώθηκε 40 εκατομμύρια δολάρια. Και αναμένεται να βγει στις αίθουσες η
ταινία «Ο Λιμπερτίνος», στην οποία υποδύεται τον κόμη του Ρότσεστερ – Άγγλο
ποιητή και συγγραφέα -, γνωστό για την παρακμιακή και άσωτη ζωή του.

Στη νέα του ταινία ο Ντεπ βγάζει τη μάσκα. Παίζει τον κόμη με μία ένταση και
μανία που βγαίνει κατευθείαν από τις δικές του εμπειρίες. Είναι το πορτρέτο
του Ντεπ σε νεαρή ηλικία. H ερμηνεία του θα σβήσει κάθε αμφιβολία για το ποιος
ηθοποιός της γενιάς του είναι ο πιο πολύπλευρος και ευπροσάρμοστος. Ο ίδιος
λέει ότι καλύτερα που δεν έπαιξε τον ρόλο όταν ήταν νέος, αλλά τώρα που νιώθει
ήρεμος και ώριμος. Στα 42 του μένει σε μία φάρμα στη Γαλλία με τη γυναίκα του
Βανέσα Παραντί και τα δύο παιδιά τους. «Για να παίξω τον Ρότσεστερ, έπρεπε να
πατάω σε στέρεο έδαφος. Δύο παιδιά, το κορίτσι μου, μία απλή ζωή, να
καταλαβαίνω πού βρίσκομαι στον κόσμο. Παλιά, θα μου είχε ξεφύγει το νόημα. Θα
προσπαθούσα να ζήσω τον ρόλο. Αυτό θα ήταν λάθος».