Tο τραγούδι…

Νομίζω ότι το ζεύγος Ρεμπούτσικα – Καλαντζόπουλος κατάφερε να διατυπώσει μια
πρόταση στον «Ζυγό» για το πώς μπορεί να ακουστεί το ελληνικό τραγούδι αλλιώς
(χωρίς όμως να τους βγαίνει και το άγχος να νεωτερίσουν). Στην αρχή ο
Λουδοβίκος των Ανωγείων με το μαντολίνο του είναι μια χαμηλόφωνη «νότα», ένας
«παραμυθάς», εντελώς κόντρα σ’ αυτό που ακολουθεί. H συνέχεια εκρηκτική: μέσα
από το σκοτάδι της πλατείας βγαίνουν χρώματα, παιανίζοντας χάλκινα, καπέλα
τσίρκου και, αφού περνούν ανάμεσα μας, ανεβαίνουν στη σκηνή. H Ευανθία
Ρεμπούτσικα (με το κόκκινο βιολί της πάντα), η Έλλη Πασπαλά, η Γιώτα Νέγκα και
ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος (ο τελευταίος και σε ρόλο παρουσιαστή) και γύρω
τους μια μπάντα χάλκινων με επτά πνευστά, συν τη μόνιμη παρέα των εξαιρετικών
μουσικών που βλέπουμε τελευταία στους δίσκους και στα λάιβ τους.

…σε παιχνίδι εναλλαγών

Εδώ είναι το κουμπί της διαφορετικότητας του προγράμματος. Μουσικοί και
τραγουδιστές μπλέκονται σε ένα ωραίο «παιχνίδι» εναλλαγών, όπου άλλοτε έχει
τον πρώτο λόγο η ορχήστρα, άλλοτε το τραγούδι. Το ακορντεόν, η κιθάρα, το
κοντραμπάσο, τα κρουστά, τα πνευστά κ.ά. και – πιο τακτικά βέβαια – το κόκκινο
βιολί της Ευανθίας (που «φλέγεται» κι είναι έτοιμο να απογειωθεί) είναι
δυναμικά παρόντα, όσο σχεδόν και η αέρινη Έλλη Πασπαλά, που κρατάει το
μεγαλύτερο κομμάτι του τραγουδιστικού μέρους. Όλα αυτά προϋποθέτουν τις
ανάλογες ενορχηστρώσεις. Και εδώ είναι το δεύτερο «μυστικό» της επιτυχίας.
Ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, τζαζίζουσες ακόμη και στα καθαρά λαϊκά κομμάτια
που αποκτούν ξαφνικά ένα άλλο ενδιαφέρον, ακόμη και όταν τα ακούμε από μια
λαϊκή φωνή – και τι φωνή! – σαν αυτή της Γιώτας Νέγκα.