Οι τρεις ταφές του φεστιβάλ

Ταφή πρώτη: Ο Τύπος, δηλαδή ο καθρέφτης του φεστιβάλ, είναι
αναγκασμένος να παρακολουθεί στις πρωινές, δημοσιογραφικές προβολές, τα
ορνιθοσκαλίσματα και τις ανορθογραφίες ελληνικών ταινιών που δεν αφορούν
κανέναν, παρά μόνο ατάλαντους και μερικούς στενούς συγγενείς τους. Έτσι, ενώ
το φεστιβάλ είναι διεθνές, διαγωνιστικό, διά μέσου των «μίντια» εκλαμβάνεται
σαν το πρώτο έτος της Σχολής Σταυράκου!

Ταφή δεύτερη: Αυτή η πλαστογράφηση του φεστιβάλ πολλαπλασιάζεται από
μια δεύτερη. Διότι από τη στιγμή που οι περισσότερες ενδιαφέρουσες ελληνικές
παραγωγές έχουν προβληθεί, οι εναπομείνασες – στην πλειονότητά τους –
προέρχονται από μάντρες οικοδομών. Έτσι, τον τόνο τον δίνουν τα «ααααα» του
Νούσια, το απύθμενο, εγκεφαλικό χάος του Λάνθιμου, η «μάνα του Κίτσου κάθεται»
στο «Όνειρο του Ίκαρου» του K. Νάτση με τρελή και αλλοπαρμένη την ημίγυμνη Αν
Μουγκλαλίς και παπά τον Αλιάγα και η ξανθοπούλεια «Εύκολη Λία» του Βαγγέλη
Σεϊτανίδη. Να με συγχωρείτε, αλλά ταινίες ταινίες – καλές, μέτριες,
αποτυχημένες – είναι «Το όνειρο του σκύλου», «H νοσταλγός», ο «Όμηρος», «H
καρδιά του κτήνους», «H χορωδία του Χαρίτωνα», «Αγρύπνια» και ίσως μια-δυο
άλλες.

Τρίτη ταφή: Αντί το φεστιβάλ να λάμψει με τα καλύτερα, βυθίζεται με τα
χειρότερα. Βγάζουν τα μάτια τους – όχι μόνο η σημερινή, αλλά και η προηγούμενη
διεύθυνση. Ο λόγος είναι συντεχνία κι άγιος ο Θεός. Να προβάλουμε το ελληνικό
σινεμά. Μα, τα καλά τα έχουμε δει. Να τους προβάλουμε όλους δημοκρατικά. Μα
εδώ δεν είναι εργοστάσιο, αλλά Τέχνη και Σινεμά. Ποτέ και σε κανένα άλλο
διεθνές φεστιβάλ δεν συμβαίνουν τόσα μίζερα, τριτοκοσμικά και τάχα μου…
σοσιαλιστικά!

ΥΓ.: Λάθος μου, ομολογώ. Πέρσι έγιναν τρία masterclasses και μάλιστα σπουδαία.
Κιαροστάμι, Έρισε, Γκριναγουέι.