Tο τέταρτο κουδούνι

«Όταν έμαθε το παιδί μου ότι απολύθηκα, ήρθε και μού ‘φερε τον κουμπαρά
του… Τι να του πω εγώ;».

Το άκουσα να το λέει ένας απ’ τους απολυμένους του Λαναρά, στην Νάουσα.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή… Αλλά ΠΩΣ να τη μετουσιώσει αυτή
την κουβέντα, τη συγκλονιστική, το θέατρο; Μπορεί;

Τώρα το πρόσεξα. Στο «δελτίο Τύπου» (τι διαβάζει κι αυτός ο έρμος ο
Τύπος…) για την επιθεώρηση του «Περοκέ» «Οι πράσινες, οι κόκκινες, οι
θαλασσιές οι τσούχτρες» (αρχικός τίτλος «Οι θαλασσιές [σ.σ. μόνον…] οι
τσούχτρες») διαβάζω: «τη σκηνοθεσία των κειμένων (σ.σ. δηλαδή;) υπογράφει ο
καταξιωμένος (sic) Τάκης Βουγιουκλάκης. Τη σκηνοθεσία θεάματος (σ.σ. δηλαδή;)
και τις χορογραφίες κάνει η Νανά Δόγκα (για να καταξιωθεί κι αυτή;)».

Έλα… στον τόπο σου…

H – πολύ καλή – κωμωδία της Ελένης Ράντου «Μαμά μην τρέχεις» που παιζότανε
στην Αθήνα τρεις σεζόν «μετακομίζει» στην Κύπρο – στην Λεμεσό. Την ανεβάζει ο
Άδωνις Φλωρίδης. Με την ΕΘΑΛ, που συμπληρώνει φέτος δεκαεπτά χρόνια ζωής και
που τη διευθύνει ο – ιδιαίτερα δραστήριος – Μηνάς Τίγκιλης.

Παίζουν, μεταξύ άλλων, Έλενα Χριστοφή, Κώστας Καζάκας, Χάρης Πισσίας,
Χριστιάνα Αρτεμίου.

H πρεμιέρα, στις 25 Νοεμβρίου, στην Κεντρική Σκηνή της ΕΘΑΛ, στην
καινούργια, αμφιθεατρική αίθουσα «Τεχνοχώρος».

H ΕΘΑΛ φέτος έχει ήδη ανεβάσει, στην Παιδική Σκηνή της, το παραμύθι
«Απ’ Ανατολή και Δύση πλάθω ένα παραμύθι» του Λουκά Πραστίτη ενώ στην Δεύτερη
Σκηνή, στην αίθουσα «Columbia», ετοιμάζει, στη μετάφραση του δικού μας Κώστα
Σταματίου και σε σκηνοθεσία του ίδιου του Μηνά Τίγκιλη, τον «Γυρισμό» τού –
νομπελίστα πια – Χάρολντ Πίντερ που πρωτοανεβαίνει στην Κύπρο.

Θα ακολουθήσει το έργο του Καρλ Σένχερ «Γυναίκα – διάβολος» που εδώ,
πρόσφατα, το 2002 – 2003 – αλλά όχι «για πρώτη φορά στην Ελλάδα» όπως αναφέρει
το δελτίο Τύπου της ΕΘΑΛ, πρώτη φορά έχει παρουσιαστεί απ’ την Μαρίκα
Κοτοπούλη το 1919 – το ‘χει ανεβάσει ο Νίκος Χατζόπουλος, στον Εξώστη του
«Αμόρε» και που θα παιχτεί στη μετάφραση του Γιώργου Δεπάστα και σε σκηνοθεσία
Μόνικας Βασιλείου. H σεζόν της ΕΘΑΛ θα κλείσει μ’ ένα αφιέρωμα στον Μπρεχτ με
αφορμή τα πενηντάχρονα απ’ τον θάνατό του.

Για το καλοκαίρι ο θίασος προγραμματίζει την «Αγγέλα» του Γιώργου
Σεβαστίκογλου.

Κάθε ηθοποιός περιμένει τη «στιγμή» του. Νομίζω ότι για την Αιμιλία
Υψηλάντη (φωτογραφία) η «στιγμή» της έφτασε φέτος.

H ερμηνεία της στον ρόλο της καρκινοπαθούς Βίβιεν Μπέαρινγκ σ’ ένα
κείμενο συ – γκλο – νι – στι – κό όπως το «Wit» της Μάργκαρετ Έντσον –
έχουν γραφεί κι έχουμε δει πολλά ομόθεμα (καρκίνος, AIDS, ψυχικά
νοσήματα…) έργα, με στέρεη δομή, με χαρακτήρες, άρτια, αλλά απ’ όσα έχω δει,
μετά το «Άγγελοι στην Αμερική» στο οποίο όμως πλέκονται κι άλλα θέματα, μόνο
το «Wit» με έπεισε ότι δεν είναι έργο «συνταγής» – που παρουσιάζει στο «Αργώ»
της, σε μια παράσταση συναρπαστική, της Μαριάννας Κάλμπαρη, θα σημαδέψει όχι
μόνο την καριέρα αλλά και τη ζωή της.

«Έμιλι Ντίκινσον: έμοιαζε οι δρόμοι σαν να τρέχαν…»: ο τίτλος της
καινούργιας παράστασης του νεαρού Χοροθεάτρου με το έξυπνο όνομα «Μετ’
εμποδίων», που θα παρουσιαστεί από 28 Νοεμβρίου στο «Θέατρο της Άνοιξης» σε
δραματουργική επεξεργασία Ηλία Κουντή και χορογραφία Μαρουσώς Καραλέκα.

Χορός, λόγος, μουσική, πρόζα, ποίηση, όλα συμπλέκονται, λέει, –
ενδιαφέρον ακούγεται – στο θέαμα που – διαβάζω απ’ το δελτίο Τύπου – «για
πρώτη φορά στην Ελλάδα φέρνει την ποίηση της Ντίκινσον στη σκηνή».

Και όμως – θα θυμίσω – δεν είναι η πρώτη φορά. H Κατερίνα Βασιλάκου
είχε παρουσιάσει τις σεζόν 1993-’94 και 1995-’96 – και σε μια πολύ καλή
παράσταση και ερμηνεία – στο τότε θέατρό της «Πανελλήνιο», σε σκηνοθεσία
Ελπίδας Σκούφαλου, την «Ωραία του Άμερστ» του Γουίλιαμ Λους, ένα μονόλογο
εμπνευσμένο απ’ τη ζωή και το έργο της εξαίσιας Αμερικανίδας ποιήτριας του
19ου αιώνα, όπου ακουγόταν και ποίησή της.

Ενώ κι η Άννα Κοκκίνου, τις θεατρικές περιόδους 1998-’99 και 1999-2000,
στο τρίπτυχο «Κοκτό – Ντίκινσον – Μπέκετ» που ανέβασε, το δεύτερο μέρος «Τρία
γράμματα» σε τρεις επιστολές της Ντίκινσον βασιζόταν.

Την «Μήδεια» της Κρίστα Βολφ, την οποία ερμηνεύει ως μονόλογο η – καλή, το
1999 είχε κάνει έναν εξαιρετικό «Τζόρνταν», τον μονόλογο των Ρέινολντς –
Μπουφίνι, που ‘χαμε δει απ’ το κυπριώτικο «Θέατρο Ένα» στο τότε «Θέατρο
Έρευνας» του Δημήτρη Ποταμίτη – Ιωάννα Σιαφκάλη (φωτογραφία), παρουσιάζει ο
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου στην Πειραματική Σκηνή του, σε σκηνοθεσία και
προσαρμογή κειμένου Στέφανου Κοτσίκου – με… έντονο κυπριακό άρωμα σήμερα «Το
Τέταρτο Κουδούνι».

H παράσταση που ταξιδεύει και σε άλλες πόλεις της Κύπρου θα αποτελέσει
και την επίσημη συμμετοχή του ΘΟΚ στις εκδηλώσεις της Πάτρας Πολιτιστικής
Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2006, στο πλαίσιο του ανοιξιάτικου κύκλου «Νέα Σκηνή
Αρχαίου Δράματος» – που τον περιμένω πώς και πώς…

«Το Τέταρτο Κουδούνι» «κάνει χρήση υπολοίπου αδείας», που λένε, τις δυο
προσεχείς βδομάδες.

Θα το ξαναβρείτε στη δεύτερη σελίδα των «Οριζόντων», την Πέμπτη 8
Δεκεμβρίου, πια.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…