Tο τέταρτο κουδούνι

Απ’ τις παρακαταθήκες Μεγάλων Δασκάλων του Γένους:

«Ο κώλος και τα παπούτσια είναι τα πρώτα πράγματα που προσέχουν πάνω
σου (σ.σ.: οι γυναίκες). Για να βελτιώσεις το πρώτο, κάνε απολέπιση. Για να
δείξεις στυλάτος, κράτα περιποιημένα τα δεύτερα».

Τάδε έφη, σε συνέντευξή του, διδάσκων – αλλά, φοβάμαι, καθόλου αεί
διδασκόμενος… – νεαρός ηθοποιός και ανερχόμενος (;) πρωταγωνιστής (;)
ονόματι Γιάννης Τσιμιτσέλης.

Απολεπιστείτε, απολεπιστείτε, κάτι θα μείνει…

H Λένα Διβάνη (στη φωτογραφία), η επιτυχημένη Βολιώτισσα πεζογράφος και
πανεπιστημιακός, επανέρχεται στο θέατρο.

Μετά το «H ωραία θυμωμένη» που παρουσίασε η Τατιάνα Λύγαρη στο «Τρένο
(της) στο Ρουφ», τη σεζόν 2002-2003, η σαλονικιώτικη Πειραματική Σκηνή της
«Τέχνης» θα ανεβάσει την άνοιξη, στο «Αμαλία», το δεύτερο έργο της
«Οικογενειακό δίκαιο» – μια κοινωνική σάτιρα.

Θα σκηνοθετήσει η πρωτοεμφανιζόμενη στη σκηνοθεσία Κορίνα Χαρίτου, με
σκηνικά και κοστούμια της επίσης νέας Μαρίνας Κελίδου – εντελώς γυναικεία
υπόθεση…

H παράσταση είναι ενταγμένη στο σχέδιο της Πειραματικής να παρουσιάσει
στο τέλος της φετινής σεζόν της, που είναι αφιερωμένη στη σύγχρονη
δραματουργία, νέα κείμενα και νέα πρόσωπα απ’ τη νεώτερη γενιά συγγραφέων,
σκηνοθετών και σκηνογράφων. «Δίδυμο» του έργου της Λένας Διβάνη, η κωμωδία
«Ποιος είναι δίπλα μου;» της Πένυς Φυλακτάκη που θ’ ανεβάσει την ίδια εποχή ο
επίσης πρωτοεμφανιζόμενος στη σκηνοθεσία Γιάννης Καλαβριανός, με σκηνικά και
κοστούμια Αλεξάνδρας Μπουσουλέγκα και Ράνιας Υφαντίδου.

Κάποιος να καλέσει το 100! Την Τροχαία! Κάποιο όργανο της τάξεως, τέλος
πάντων! Στο θέατρο «Ήβη». Για να τους κόψει, επιτέλους, κλήση. Στην Τζέσυ
Παπουτσή. Και στον Γιάννη Μποσταντζόγλου. Για άσκοπη χρήση ηχητικών οργάνων.
Για «υπέρβαση ορίων (σ.σ.: καθόλου) μουσικής έντασης». Για κάτι, εν πάση
περιπτώσει, που να άπτεται της εκπομπής απαγορευτικού ύψους ντεσιμπέλ.

Όχι πως δεν πρέπει να θεωρηθεί ολόκληρη η παράσταση – δηλαδή, τώρα,
αυτό «θέατρο» λέγεται; – του «Μπαμπά μην… ξαναπεθάνεις Παρασκευή» των Ρήγα –
Αποστόλου αντικείμενο μετρήσεων για ηχητική ρύπανση – αχ, σκηνοθέτη Αλέξανδρε
Ρήγα, πού ήσουν νιότη που ‘λεγες… – από περιβαλλοντικές οργανώσεις… –
όλοι, σύσσωμοι, να ουρλιάζουν επί σκηνής. H Τζέσυ Παπουτσή κι ο Γιάννης
Μποσταντζόγλου όμως – συμπαθέστατοι κι οι δυο αλλά… – πρέπει να τιμωρηθούν.
Πρώτοι. Και παραδειγματικά!

Δυο φορές όλες κι όλες έχει ανεβεί στην Ελλάδα το «Τάνγκο» του Σλάβομιρ
Μρόζεκ: το 1972-1973 στο «Αλάμπρα» σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου απ’ το
θίασο του Νίκου Κούρκουλου με τον ίδιο στον κεντρικό ρόλο του αμλετικού Άρθουρ
– μεγάλη επιτυχία, συνεχίστηκε και το ’73-’74 – και το 1988-’89 απ’ το Θέατρο
Καισαριανής σε σκηνοθεσία του μετακλημένου Πολωνού Γιάτσεκ Βέκσλερ, με Άρθουρ
τον Σωτήρη Χατζάκη.

Και ξαφνικά φέτος τον χειμώνα, το γκροτέσκο, «μαύρο», πολιτικό, συμβολικό
έργο της πολωνικής – τότε (1964) – πρωτοπορίας, επανέρχεται στην ελληνική
σκηνή εις… διπλούν: ο Σπύρος Ευαγγελάτος (φωτογραφία) το ανεβάζει και πάλι,
αλλά στο «Αμφι-Θέατρό» του αυτή τη φορά, με το νεαρό Δημήτρη Παπανικολάου ως
Άρθουρ – μαζί Κατερίνα Χέλμη, Χρήστος Βαλαβανίδης, Κώστας Αθανασόπουλος, Μάνια
Τεχριτζόγλου, Κώστας Ανταλόπουλος, Μαρίνα Ασλάνογλου – ενώ στην Θεσσαλονίκη
ήδη παίζεται στην «Παράθλαση», σε σκηνοθεσία Μόνας Κιτσοπούλου, με Άρθουρ τον
επίσης νεαρό Πάνο Δεληνικολόπουλο.

H επιτομή της αηδίας: να βλέπεις στην τηλεόραση την εκπομπή του
κορδακιζόμενου για τις επιτυχίες του – «η αστυνομία ζήτησε τη βοήθειά μου!» –
Νίκου Ευαγγελάτου «Αποδείξεις», με τα κοκορέτσια από άπλυτα και πατημένα
από… γαλότσες άντερα, τις τυρόπιτες με μύξες, τα ποντικοκούραδα στις
αποθήκες των σούπερ μάρκετ και τα «ληγμένα», την ώρα – μπλιαχ… – που τρως.

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Αμ ο Γιάννης Μόρτζος πάλι; Που δεν τον «παίζουν» φέτος στο Θέατρο
Τέχνης; Να βλέπει σαν τη Ζαν ντ’ Αρκ οράματα; Τον Κάρολο Κουν ψηλά στον ουρανό
να κλαίει με μαύρο, λέει, δάκρυ για τις καλοκαιρινές «Εκκλησιάζουσες» του
Διαγόρα Χρονόπουλου στο «Τέχνης»; Και να τα περιγράφει με επιστολές στις
εφημερίδες;…

Να ευχαριστήσω απ’ τη στήλη θερμά τη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ – και πρώην
υφυπουργό – κ. Μιλένα Αποστολάκη. Για το συγκινητικό τηλεγράφημα που κάθε, μα
κάθε Αγίου Δημητρίου – τακτικά εδώ και τέσσερα χρόνια – μου στέλνει, αν και
ούτε που τη γνωρίζω.

Δεν με λένε, βέβαια, Δημήτρη Σαρηγιάννη αλλά τι σημασία έχει… H
χειρονομία είναι που μετράει.

Τόμας Μπέρνχαρντ (φωτογραφία) και πάλι – το έργο του ιδιότυπου Αυστριακού
«Ο αναμορφωτής του κόσμου» (1979) – θα ανεβάσει φέτος ο Μιχάλης Βιρβιδάκης –
που το ψάχνει το πράγμα προσεκτικά – στα Χανιά, στο θέατρό του «Κυδωνία». Με
τη «Μνήμη» του που μόλις την είδαμε στην Αθήνα, στις «Τρεις ασήμαντες ιστορίες
χωρίς συμπέρασμα» – τρία διηγήματα του σημαντικού Αντόνιο Ταμπούκι – μια
παράσταση με ενδιαφέροντα στοιχεία και με μια ερμηνεία-έκπληξη απ’ την
εξαιρετική Χανιώτισσα Δέσποινα Πολλαναγνωστάκη.

«Ο αναμορφωτής του κόσμου» – ο Μιχάλης Βιρβιδάκης έχει ήδη ανεβάσει στο
«Κυδωνία» Μπέρνχαρντ, το έργο του «Πριν την αποχώρηση», τη σεζόν 2003-2004 –
θα παρουσιαστεί σε μετάφραση Ζήση Σαρίκα.

Τα πάνω-κάτω θα ‘ρθουν φέτος στο ελληνικό θέατρο…: Γιώργος Καραμίχος –
Ναταλία Δραγούμη στο «Faith» που ετοιμάζεται στο «Εμπορικόν»