«Έφτιαξαν πολίτες του πουθενά!»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«H Δεξιά όχι μόνο αύξησε τα κονδύλια της αστυνόμευσης, αλλά περιέκοψε και τα |
«Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η έκπληξη που έδειξαν οι πολιτικοί», λέει ο
Βασίλης Αλεξάκης. Ο Έλληνας συγγραφέας που ζει στο Παρίσι και βλέπει από κοντά
τη Γαλλία να φλέγεται. «Λες και ανακάλυψαν ξαφνικά ότι το 35%-40% των ανθρώπων
αυτών είναι άνεργοι, ότι πολλοί δεν βγάζουν το σχολείο, ότι νιώθουν πως δεν
έχουν καμία ελπίδα στην κοινωνία αυτή. Θα έπρεπε να το ξέρουν ότι θα συμβεί,
εδώ και 20 χρόνια. Το περίεργο δεν είναι ότι συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν
αλλά ότι άργησαν τόσο να συμβούν. Οι Γάλλοι πολιτικοί συμπεριφέρονται σαν
βασιλείς Λουδοβίκοι που δεν ξέρουν σε ποια χώρα βρίσκονται. H αιτία των
ταραχών έχει να κάνει με την απελπισία των εξεγερμένων και την αντίδρασή τους
στις αστυνομικές προκλήσεις. Τους ζητάνε ταυτότητα κάθε 10 μέτρα. Και η
κοινωνία τούς μεταχειρίζεται σαν να είναι σκουπίδια. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι
πρόκειται για είδος ρατσισμού. Όταν πηγαίνουν να ζητήσουν ταπεινά μία δουλειά
και ο εργοδότης αντιληφθεί πού μένουν, δεν τους προσλαμβάνει. Επίσης τούς
απαγορεύουν την είσοδο σε μπαρ και χώρους ψυχαγωγίας. Και μετά οι πολιτικοί
ξαφνιάζονται. Μιλούν σαν να ήταν πολιτικοί στην Ολλανδία ή τη Γουατεμάλα».
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται αν υπάρχει σχεδιασμός, και βλέπουν
από πίσω σενάρια ισλαμικού φανατισμού. «Ούτε η Αλ Κάιντα βρίσκεται από πίσω,
ούτε κάνουν φασαρίες “διεφθαρμένοι αλήτες”, όπως τους αποκαλούν, ή άτομα
αναμεμειγμένα με εμπόριο ναρκωτικών, όπως ορισμένοι αφήνουν να εννοηθεί. Οι
έμποροι ναρκωτικών είναι με την τάξη. Γιατί μόνο σε συνθήκες τάξης μπορούν να
κάνουν αθόρυβα τη δουλειά τους».
«Πλανάται ένα μεγάλο ερωτηματικό», επισημαίνει ο Βασίλης Αλεξάκης. «Τι
επιπτώσεις θα έχει το μέτρο της απαγόρευσης της κυκλοφορίας όχι μόνο στο
Παρίσι αλλά και στην επαρχία. H κυβέρνηση έδωσε το δικαίωμα στους νομάρχες, σε
συνεννόηση με δημάρχους, να ενεργοποιούν στις περιοχές τους έναν νόμο του ’55
που είχε εφαρμοστεί τον καιρό του πολέμου της Αλγερίας και είχε αποτύχει.
Πρόκειται για έναν πρόχειρο στρατιωτικό νόμο χωρίς βέβαια στρατιωτική παρουσία
– προς το παρόν. Αφορά μόνο απαγόρευση κυκλοφορίας. Αν όμως εμποδίσουν την
κυκλοφορία σε περιοχές του Παρισιού, είναι πιθανό να αυξηθεί το ρεύμα
διαμαρτυρίας στην επαρχία. Ήδη προχθές, για πρώτη φορά, τα επεισόδια στην
επαρχία ήταν περισσότερα από την περιοχή του Παρισιού».
Το οικονομικό σύστημα είναι επίσης μία παράμετρος αστάθειας, εκτιμά ο Έλληνας
συγγραφέας. «Ο αχαλίνωτος καπιταλισμός μεγαλώνει το χάσμα. Το ενδιαφέρον θα
ήταν να έβγαιναν στους δρόμους συνολικά οι άνεργοι. Να οργανώσουν κίνημα
διαμαρτυρίας… Τα τωρινά γεγονότα θα τα έβλεπα πάντως σε συνδυασμό με το
“όχι” στο Ευρωσύνταγμα. Είναι συνολική η αμφισβήτηση ενός συστήματος που έχει
αποτύχει τελείως».
«Έφηβοι ξένοι και εχθροί»
Ποιοι είναι οι εξεγερμένοι; «Στην πλειοψηφία τους είναι παιδιά κάτω των 16
ετών!», λέει ο Βασίλης Αλεξάκης. «Είναι παιδιά ξένων εργατών που ήρθαν κυρίως
από την Αλγερία. Αισθάνονται περισσότερο ξένοι και από τους γονείς τους. Παρά
το γεγονός ότι, σε αντίθεση με εκείνους, έχουν γαλλική υπηκοότητα, είναι
μετανάστες στο πολλαπλάσιο. Είναι ξένοι, είναι εχθροί. Το χάσμα ανάμεσα σ’
αυτούς και τη γαλλική κοινωνία είναι απείρως μεγαλύτερο από εκείνο που χώριζε
την κοινωνία από τους πατεράδες τους. Αυτή τη στιγμή και οι ίδιοι οι γονείς
τους – με τους οποίους τα παιδιά δεν αποκλείεται να βρίσκονται σε ρήξη – δεν
καταλαβαίνουν καλά τι συμβαίνει. Γιατί οι μετανάστες της πρώτης γενιάς, είναι
κατά κανόνα φοβισμένοι άνθρωποι και δεν θέλουν φασαρίες. Τα παιδιά τους όμως
διεκδικούν ισότητα, διεκδικούν μια κανονική ζωή. Και βρίσκονται αντιμέτωποι με
την ανεργία και τον ρατσισμό. Τον ρατσισμό που επιτείνει η ίδια η ανεργία και
η περιθωριοποίηση».
Τι πήγε όμως στραβά; «Όλα αυτά αποδεικνύουν την τραγική αποτυχία της Γαλλίας
στον τομέα αυτό», λέει ο Έλληνας συγγραφέας. «Δεν είχε καμία πολιτική
ενσωμάτωσης. Και μεταχειρίστηκε τους μετανάστες σαν άτομα τελείως ξένα προς τη
γαλλική κοινωνία. Αυτά όμως είναι παιδιά μεγαλωμένα με την κουλτούρα της
τηλεόρασης και με όνειρα καθημερινά, όπως όλοι οι άλλοι Γάλλοι. Μόνο που
εκείνοι δεν έχουν καθόλου χρήματα. Και καίνε τ’ αυτοκίνητα. Γιατί; Γιατί αυτά
καίγονται πιο εύκολα. Και ας πρόκειται και για το αυτοκίνητο του θείου τους.
Αυτά τα παιδιά επιπλέον δεν έχουν άλλη υπηκοότητα. Οι γονείς τους δεν τα
δήλωναν στο προξενείο της Αλγερίας. Ούτε αυτά θέλουν βέβαια να πάνε στην
Αλγερία. Και η γαλλική πολιτική, τους μετατρέπει σε πολίτες του πουθενά».
Google news
