Kαι δράαααμα ο συγγραφεύς!

Το ζευγάρι του Παπακαλιάτιου πάθους που μόλις συναντήθηκε το βρήκαν όλες οι δυστυχίες του κόσμου (στη φωτογραφία ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης με τη Βίκυ Παπαδοπούλου)

Θα γίνει φόνος; Θα μαλλιοτραβηχτούν οι δύο αντίζηλες; Τι επιφυλάσσει η μοίρα
στους ήρωες τού «Δυο μέρες μόνο»; Ο καθένας, ένα πάρα πολύ τραγικό πρόσωπο.
Κάθε σκηνή και ένα συναισθηματικό δράμα. Και εκείνη η φιγούρα της προδομένης
(Έρση – Λήδα Ματσάγκου) στο σκαμπό καθισμένη, στα μαύρα ντυμένη, κάθε τόσο να
προβάλλει στην οθόνη και να μας βομβαρδίζει με φράσεις που «εγκυμονούν». Και
τι «εγκυμοσύνη»! Όλη η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης εκεί θα ξετυλιχθεί!

Καθιερωμένο το τερτίπι στα σίριαλ του Παπακαλιάτη. Τόσο, που μας
φαίνεται ότι παρακολουθούμε από χρονιά σε χρονιά το ίδιο σίριαλ να
εξελίσσεται.

Υποτίθεται ότι η αφήγηση της προσωπικής τραγωδίας κάνει το θέαμα πιο «οικείο»,
τους ήρωες πιο αληθινούς και την ατμόσφαιρα πιο θεατρική. Με άφθονες
στομφώδεις κοινοτοπίες, του τύπου: «Τότε κατάλαβα. Το βλέμμα της. Δεν μπορεί
να πει το ψέμα. Εγώ όμως μπορώ. Θα προσπαθήσω με τον δικό μου τρόπο» ή «Κάτι
που δεν είναι τόσο οικείο σε όλους, δεν είναι αναγκαστικά απορριπτέο… κάπως
έτσι γινόμαστε κομπλεξικοί, ρατσιστές…» (μήνυμα για την κοινωνική ανοχή,
μέσω του ενός εκ των δύο κοριτσιών της ομοφυλοφιλικής σχέσης του σίριαλ).

Χαρακτηριστικός εφηβικός μελοδραματισμός, με ακριβή επένδυση ντιζαϊνάτων
σκηνικών, μοντάζ, «ψαγμένης» μουσικής υπόκρουσης και μπόλικη ξεπατικωτούρα από
κινηματογραφικές επιτυχίες (από το «Before sunset» – με τον Ίθαν Χοκ που
βρίσκεται στον πυρήνα της υπόθεσης, με την ξαφνική συνάντηση δυο παλαιών
γνώριμων και την αναθέρμανση του έρωτα – μέχρι ασπρόμαυρα μελό και νεανικά
σίριαλ, που παρακολουθούσαν στην εφηβεία τους οι σημερινοί τριαντάρηδες).

Άλλωστε σε μια σκηνή οι δύο αντεραστές, Παπακαλιάτης – Λούλης,
ανταλλάσσουν τις τηλεοπτικές παιδικές τους μνήμες: «Αστυνόμος Σαΐνης»,
«Κάντι-Κάντι», «Ντιούκς»· και η ατάκα τού φυσικοθεραπευτή ομολογεί την εφηβική
προσκόλληση μιας γενιάς που δεν είχε πρότυπα άλλα από την τηλεοπτική
ελαφρότητα και τη χολιγουντιανή βινετοκλιπάτη αισθητική. Ακριβώς αυτό
αναπαράγει και ο Παπακαλιάτης. Προσφέρει στο κοινό των συνομηλίκων του την
εύκολη ανάγνωση γνώριμων κλισέ επενδεδυμένων με διαφημιστική αισθητική και τον
ενδυματολογικό κώδικα της μαθητικής νεολαίας του αλήστου μνήμης «Μπέβερλι
Χιλς».

Πιστό σε εκείνη την αισθητική, το σίριαλ αξιοποιεί όσο γκλάμορ μπορεί
να προσφέρει η ελληνική πραγματικότητα. Σπίτια με θέα – το καθένα έχει και την
εσωτερική του σκάλα, για να την ανεβαίνουν σε δραματικές σκηνές έντασης οι
πρωταγωνιστές -, ακριβά έπιπλα, πολύ ντιζάιν και περιβάλλοντα για φωτογράφιση.

Το προγαμιαίο πάρτι (!) που διοργανώνει η ωραία και μοιραία Σοφία (Βίκυ
Παπαδοπούλου) λαμβάνει χώρα στα σαλόνια τού πλέον πολυτελούς και ατμοσφαιρικού
αθηναϊκού ξενοδοχείου (!). Εκεί θα κλείσει εκείνος σουίτα, για να την
ξεμοναχιάσει και να ‘χει στυλ και πολυτέλεια η ερωτική τους συνεύρεση.
Κλείνουν νέο ραντεβού για να επικυρώσουν την απιστία, πλην όμως, εκείνος
παθαίνει ατύχημα, μένει ανάπηρος και εκείνη που δεν ξέρει και νομίζει πως την
έστησε τελικώς παντρεύεται.

Τότε εκείνος προσλαμβάνει τον ελαφρώς αποτυχημένο σύζυγο (Χρήστος Λούλης) για
φυσικοθεραπευτή, ενώ επιστρέφει κοντά του και η αεροσυνοδός φίλη του
(Ματσάγκου), που επίσης απιστούσε μέχρι τότε. Αιφνιδίως έχει αποφασίσει να
αφιερώσει τη ζωή της στον ανάπηρο αγαπημένο της.

Κατάχρηση βαρύγδουπων εκφράσεων, βαρύγδουπων μουσικών, βαρύγδουπων
δηλώσεων των πρωταγωνιστών, σεναριακά κενά που δεν εξηγούν τον τρόπο ζωής των
πρωταγωνιστών και αφήνουν μετέωρους τους χαρακτήρες και διάλογοι που
προσπαθούν να εκφράσουν τετριμμένες «αγωνίες» καλοπερασάκηδων πλην δεσμευμένων
τριαντάρηδων: «Δεν είναι περίεργο που λέμε τις ίδιες αηδίες που λένε τα
ζευγάρια τα οποία κοροϊδεύουμε;».

«Όχι, άλλο κάρβουνο…», κ. σεναριογράφε

H μία τραγωδία διαδέχεται την άλλη. Σε εκδρομή με το σκάφος που διαθέτει –
εκτός από ωραιότατο και πανάκριβο σπίτι – ο συγγραφεύς Παπακαλιάτης γίνεται
νέο ατύχημα.

Το πανί χτυπάει στο κεφάλι τον φυσικοθεραπευτή και τον ρίχνει μεσοπέλαγα – μας
θύμισε το παλαιό ελληνικό δράμα «Το αγκίστρι». Ο ανάπηρος να μη μπορεί να
κουνηθεί. Θα συρθεί και θα πέσει στο νερό να σώσει τον σύζυγο της αγαπημένης
του, επιδεικνύοντας τον αλτρουισμό μιας Βιβέτας Τσιούνη (άλλο ελληνικό
ασπρόμαυρο δράμα αυτό) που σέρνεται στον δρόμο αυτή, για να σώσει την αδελφή
της, Άννα Φόνσου, που της έκλεψε τον σύζυγο;

Έπεται η συνέχεια της Παπακαλιατιάδας που καταφέρνει, με τον γκλόσι αχταρμά
εφηβικού μελοδραματισμού, παιδιάστικης αφέλειας και δημιουργικής αντιγραφής
πονηρού σχολιαρόπαιδου, να ανταποκριθεί στο αίτημα της εγχώριας τηλεοπτικής
εμπορικότητας, που σημαίνει νοσταλγική καθήλωση στην εφηβεία. Στο κάτω κάτω,
τα σίριαλ του Παπακαλιάτη εκφράζουν απόλυτα την εποχή που αποθεώνει την
εικόνα, το περιτύλιγμα ενός κενού περιεχομένου. Αυτό το κάνει καλά.