H διπλή υπηκοότητα

Σημειώνει μεταξύ άλλων ο κ. Χρήστος Μπαντίνας, από την Ολλανδία:

«Είχα και έχω μία υπηκοότητα και παρ’ όλο που είχα και έχω το δικαίωμα ψήφου
για τους δημοτικούς άρχοντες, δεν το έκανα ποτέ. Ξέρετε τον λόγο. Θεωρούσα και
θεωρώ τον εαυτό μου προσωρινό σ’ αυτή την ευλογημένη χώρα όπου κατοικώ περίπου
41 χρόνια. Θεωρούσα και θεωρώ ανήθικο και άδικο να ψηφίσω και μετά από έναν
μήνα ή έναν χρόνο να φύγω για τη χώρα από όπου κατάγομαι. Θεωρούσα και θεωρώ
ότι το να έχω δύο διαβατήρια είναι άδικο και ανήθικο. Οι γηγενείς, με τους
οποίους έχω ακριβώς τα ίδια δικαιώματα στη χώρα τους, έχουν ένα, εγώ γιατί να
έχω δύο; Δεν γίνεται διάκριση; Στη Γαλλία μπορεί τα παιδιά να παίρνουν
αυτόματα τη γαλλική υπηκοότητα. Στην Ολλανδία όμως όχι (εκτός των παιδιών από
μεικτούς γάμους), πρέπει να τη ζητήσεις. Στη Γερμανία πριν από μερικά χρόνια
δεν μπορούσες να έχεις δύο υπηκοότητες, ακόμη κι αν είχες γεννηθεί εκεί ­ τώρα
δεν ξέρω. Τι θέλω να πω: όποιος θεωρεί τη χώρα όπου κατοικεί ως χώρα του, ας
αποποιηθεί την προγενέστερη υπηκοότητά του και ας πάρει την καινούργια.
Βέβαια, εξυπακούεται πως θα πρέπει να έχει τα ίδια δικαιώματα με τους
γηγενείς, ακόμη κι αν κρατήσει την υπηκοότητα που έχει. Εφόσον βέβαια είναι
νόμιμος στη χώρα όπου κατοικεί».