Bρε, το θεληματικό πιγούνι!

Μια εξωτική πόζα για εξωτικές αναγνώσεις σεναρίου εξωτικής σειράς. Μάλιστα. Πειστήκαμε. (Τάνια Τρύπη, Νίκος Σεργιανόπουλος στον «Τελευταίο Παράδεισο»)

Εκείνη, νέα, ωραία και με ταλέντο στην Υποκριτική, στην πρώτη ευκαιρία απατά
τον σύζυγο – με ολίγον βρασμό ψυχής – ανταποκρινόμενη στο φλερτ γοητευτικού,
μυστηριώδους και ζάπλουτου ανδρός.

Ο σύζυγος, πάλι, νέος, ωραίος και πολύ ταλαντούχος σκηνοθέτης τού σοβαρού
θεάτρου, αισθάνεται την απόρριψη και, με τις σατραπικές ρίζες που έχουν οι
άνδρες, βάζει στην άκρη καλλιέργεια και κουλτούρα και, πρώτον, τη βιάζει –
βαφτίζοντας την πράξη του «συζυγικό ερωτικό παιχνίδι» – και, δεύτερον,
ανταποκρίνεται στα γλυκά ματάκια που του κάνει νεαρή ηθοποιός της ομάδας του.
Αν επενδυθούν τα τετριμμένα κλισέ με εξωτικά τοπία, φοίνικες και πισίνες,
έχουμε μια βιπερνορική εγχώρια σειρά όπως ο «Τελευταίος παράδεισος» (Alpha).
Γυρισμένο στον εξωτικό Μαυρίκιο, δείχνει πως το ντεκόρ έχει μεγαλύτερη σημασία
από την υπόθεση.

Ξαπλώστρες στη λιακάδα, όπου τα πρόσωπα ζουν το εσωτερικό δράμα τους αραχτοί
με τα αντηλιακά τους, βεράντες με θέα το κύμα, δωμάτια σε καμπάνες, που αν δεν
ήταν τόσο σκληρός ο φωτισμός ώστε η αισθητική να θυμίζει ριάλιτι ή «αισθησιακή
ταινία», θα μπορούσαν να φαίνονται ζηλευτής χλιδής.

H ίδια η ιστορία, ωστόσο, έχει ενδιαφέροντα στοιχεία. Ο ταλαντούχος
σκηνοθέτης, που μόλις έχει παντρευτεί την ταλαντούχο ηθοποιό του, δέχεται την
πρόταση από έναν φίλο του παραγωγό να σκηνοθετήσει ταινία στο εξωτερικό. Το
θεωρεί ως τη μεγάλη ευκαιρία, αφήνει το θέατρο, διαλέγει ηθοποιούς – μεταξύ
των οποίων και την αντίζηλο της συζύγου του, που ανήκει στον θίασό του – και
ταξιδεύουν όλοι μαζί στον Μαυρίκιο, όπου τους φιλοξενεί ζάπλουτος Έλλην,
γοητευτικός, με θεληματικό πιγούνι και σκοτεινό παρελθόν. Αυτός πάλι απλώνει
τα δίχτυα τού έρωτα προς τη σύζυγο του σκηνοθέτη και από ‘δω την έχει από ‘κει
την έχει, τη ρίχνει, αδιαφορώντας για τις όχι και τόσο σθεναρές αντιστάσεις
της. Άλλωστε, όντας ζάπλουτος, μπαίνει συμπαραγωγός στην ταινία που θα
γυριστεί.

Χαρακτήρας από εκείνους της ροζ λογοτεχνίας που, παρά τη συμπεριφορά τους προς
τις γυναίκες σαν να είναι σεξουαλικά αντικείμενα, καμιά δεν του αντιστέκεται –
θα φταίει το θεληματικό πιγούνι. Στον ρόλο ο Νίκος Σεργιανόπουλος κάνει ό,τι
μπορεί για να δείχνει σκοτεινός και απειλητικά γοητευτικός, βοηθούντος τού
μόνιμου υπογένειου τριών ημερών. Επίσης γελάει σαρδόνια κάθε τόσο, έχει ύφος
σκληρού και παράλογες απαιτήσεις, όπως να φορέσει η Τάνια Τρύπη το σάρι τής
μόλις αποθανούσας συντρόφου του – και όταν εκείνος τη βλέπει, «παθαίνει»
μεγάλο έρωτα και θαυμασμό για την ομορφιά της.

Και έτσι, μέσα σε έναν αχταρμά βιπερνορικής φαντασίας με ολίγον από ντεκόρ
χολιγουντιανού εξωτικού γκλάμορ – για να βγουν τα έξοδα του οποίου, προφανώς,
έγιναν οικονομίες σε άλλους τομείς της παραγωγής όπως κάμερες, φώτα κ.λπ. –
ξεδιπλώνεται η υπόθεση· κάτι σαν ψυχολογικό παιχνίδι εξουσίας σε τριπλό
ταμπλό, όπου η γυναίκα τού τριγώνου γίνεται δέκτης τόσο της εξουσίας που
επιχειρεί να επιδείξει ο σύζυγος πάνω της, όσο και της ερωτικής σαγήνης που
«εκτοξεύει» προς αυτήν ο επίδοξος εραστής. «Αφού και ο ένας, γάιδαρος
αποδεικνύεται – και είναι και μορφωμένος -, γιατί να μη ρίξω τα μάτια μου στον
άλλον που είναι πιο μυστηριώδης και πιο πλούσιος», θα σκέφτηκε η σύζυγος.

Πρόσχημα για ταξιδάκι

Φιλότιμες οι προσπάθειες της Τάνιας Τρύπη να δώσει εσωτερικότητα σε έναν ρόλο
στον οποίον ακόμη και ο επίπεδος φωτισμός εναντιώνεται. Ο Νίκος Σεργιανόπουλος
μοιάζει να προβάρει τον ρόλο τού σκληρού στον καθρέφτη. Ο Κώστας Κάπας
αποδίδει τον εγωκεντρικό καλλιτέχνη – ένα ακόμη κλισέ – με επαγγελματική
συνέπεια. Όλο μαζί, ένα σίριαλ που αρκείται στο φυσικό ντεκόρ και μετατρέπει
την ιστορία σε πρόσχημα για ταξιδάκι· σαν τα πρωινάδικα που κάνουν τουρ στις
παραθαλάσσιες πόλεις τις περιφέρειας τα καλοκαίρια ή τον Τέρενς Κουίκ που
πηγαίνει σε τουριστικούς, εξωτικούς προορισμούς με τη βοηθό του, Λιβανίου, για
να τους δείξουν στο κοινό τους.