Δρόμοι

Όσοι δεν κατάλαβαν…

… το νέο σκάνδαλο που ξέσπασε στην Αμερική, ας μην σκοτίζονται. Έτσι και
αλλιώς πρόκειται για ανθρώπους που μάλλον δεν τους έχουν ξανακούσει – κι ίσως
να μην τους ξανακούσουν ποτέ. Άλλωστε ούτε είναι σκάνδαλο σωστό. Πάει πια
εκείνος ο καιρός που οι πολιτικοί ήταν ικανοί για σκάνδαλα αντάξια του
ονόματός τους.

Ποιος θυμάται…

… σήμερα το σκάνδαλο Προφιούμο, το 1963, όταν αποκαλύφθηκε πως ο Βρετανός
υπουργός Άμυνας Τζον Προφιούμο τα είχε με το κολ γκερλ Κριστίν Κίλερ (φωτό), η
οποία ήταν ερωμένη ενός αξιωματούχου της σοβιετικής πρεσβείας στο Λονδίνο; Τι
απέγινε εκείνη η γλυκιά μυρωδιά από το πούρο που κάπνιζε ο πρόεδρος Κλίντον με
τη Μόνικα; Ακόμη και στα σκάνδαλα, η ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα σαν φάρσα.
Τα πρωτοσέλιδα απλώς επιβεβαιώνουν πως τα κόμματα άφησαν κατά μέρος τον
πολιτικό διάλογο και προσπαθούν να ανατρέψουν τους αντιπάλους τους με φήμες.
Το πραγματικό σκάνδαλο είναι πως η ίντριγκα έχει πάρει τη θέση της
δημοκρατίας. «Οι σημερινές τακτικές του πολιτικού αγώνα – οι αποκαλύψεις, οι
ανακρίσεις, οι διώξεις – έχουν καταλάβει το χώρο που κάποτε κατείχε η
κινητοποίηση του εκλογικού σώματος», γράφουν ο Μάθιου Κρένσον και ο Μπέντζαμιν
Γκίνσμπεργκ στο βιβλίο τους «H περικοπή της δημοκρατίας». Έτσι, οι συνειδητοί
πολίτες μετατρέπονται σε «εικονικούς» πολίτες, που παρακολουθούν πολιτικές
αντιπαραθέσεις στις οποίες δεν είναι προσκεκλημένοι να συμμετάσχουν. Όσο
περισσότερο κυριαρχεί η πολιτική της λάσπης, τόσο βαθύτερα βυθίζονται όλα μέσα
της.

Οι πολιτικοί μας…

… έγιναν άραγε πιο άπληστοι; Μήπως είναι σήμερα λιγότερο πιστοί στις
συζύγους τους από ό,τι στο παρελθόν; Ή μήπως διαπλέκονται περισσότερο με τα
επιχειρηματικά συμφέροντα από ό,τι άλλοτε; Τίποτα από όλα αυτά. Απλώς η
πολιτική δεν έχει πια οράματα και ιδεολογία και απομακρύνεται ολοένα και
περισσότερο από τους πολίτες. Τα σημερινά Κοινοβούλια μοιάζουν περισσότερο με
τις παλιές βασιλικές αυλές, όπου κυριαρχούσαν οι ψίθυροι, οι ίντριγκες και τα
μαχαιρώματα. Από αυτή τη σκανδαλολογία κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος. Όσο οι
πολιτικοί θα κυνηγούν τα κεφάλια των αντιπάλων τους, τόσο τα πραγματικά
προβλήματα θα μένουν άλυτα. Βλέπουμε λοιπόν τους Δημοκρατικούς να κυνηγούν τον
Μπους και τους ανθρώπους του για φήμες και διαρροές για το Ιράκ, αλλά δεν
βλέπουμε κανέναν να τους κυνηγάει γι’ αυτόν καθεαυτό τον πόλεμο στο Ιράκ (που,
όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος Μπρένταν Ο’ Νιλ, τον ψήφισαν άλλωστε και πολλοί
Δημοκρατικοί).

H πολιτική…

… μοιάζει ολοένα και περισσότερο με θέαμα. Όσα οι πολιτικοί δεν είναι σε
θέση να κάνουν στους αντιπάλους τους με την πολιτική, προσπαθούν να τα κάνουν
με θεαματικά σκάνδαλα. Και όλοι εμείς οι θεατές γινόμαστε ολοένα και
περισσότερο κυνικοί με αυτούς τους ψευταράδες, τους μοιχούς και τους ανίκανους
που μας κυβερνούν.