Θα «κουνήσουν την ουρά» 30 χρόνια μετά

Ο Νταν Ακρόιντ (δεξιά) και ο Τζον Μπελούσι έγραψαν σόουλ-μπλουζ ιστορία. Και οι «Blues Brothers» τους παραμένουν καλτ – ακόμη κι αν πέρασαν τριάντα χρόνια

Ήταν 11 Οκτωβρίου του 1975, αργά το βράδυ, όταν η τηλεόραση, η κωμωδία, η μόδα
και η ανατροπή – στην πραγματικότητα όμως η ποπ κουλτούρα – άλλαζαν για πάντα.
Ήταν τότε που γεννήθηκε το «Saturday Night Live!» (Ζωντανά το Σαββατόβραδο),
τριάντα χρόνια πριν, που ο Τζον Μπελούσι και ο Νταν Ακρόιντ συναντήθηκαν
μπροστά στις κάμερες για ένα κωμικό πρόγραμμα, ασυνήθιστο, ασύνδετο,
απρόσμενο, εντελώς χαοτικό. Τότε τού έδιναν μικρή διάρκεια ζωής. Όπως πολύ
καλά γνωρίζουμε εξελίχθηκε σε ένα από τα μακροβιότερα τηλεοπτικά σόου της
αμερικανικής τηλεόρασης και με «γκελ» στο τηλεοπτικό κοινό εκτός αμερικανικών
συνόρων. Επρόκειτο μάλιστα να συμβεί κάτι ακόμη καλύτερο και να «γεννηθεί» από
αυτό, πέντε χρόνια αργότερα, το διάσημο πλέον κινηματογραφικό «Blues
Brothers». Το οποίο επιστρέφει – σε DVD πλέον και στις αίθουσες – σε νέες
κόπιες, με αφορμή την 30ή επέτειό του, για να αποδείξει πως παραμένει το πιο
«καλτ» θέαμα της σόουλ και των μπλουζ.

Η ιδέα του διάσημου ζευγαριού, δηλαδή του Τζέικ (Μπελούσι) και του Έλγουντ
(Ακρόιντ), γεννήθηκε ακριβώς στα γυρίσματα του «Saturday Night Live», όπου
δούλευε η χημεία τους. H «συνταγή» εκείνη την εποχή ήταν καινούργια. Θα ήταν
ένα μιούζικαλ χωρίς να είναι μιούζικαλ, ένα σουρεαλιστικό παραμύθι, μια
αλυσίδα από αφηγήσεις σε ρυθμ εν μπλουζ. Και σαν κάθε συνταγή που κρύβει
ταλέντο, τόλμη και μπόλικο από εκείνο το χαοτικό ταμπεραμέντο των
πρωταγωνιστών, θα έγραφε ιστορία. Θρυλικές οι σκηνές με τον Ρέι Τσαρλς (στο
«Shake your tailfeather» – Κούνα την ουρά σου!) και μια μαινόμενη Αρίθα
Φράνκλιν, ενώ οι φαν προσκυνάνε στη σκηνή που ο Μπελούσι βλέπει το φως το
αληθινό όταν αποκαλύπτεται μπροστά του ο Νονός της σόουλ ο ίδιος, ο Τζέιμς
Μπράουν.

Γιος Αλβανών μεταναστών ο Μπελούσι και μεγαλωμένος στο Σικάγο, είχε γνώση των
μπλουζ. Άλλωστε τα πρώτα κωμικά σκετς του ήταν μουσικά, με κλασική πια τη
μίμηση του Τζο Κόκερ. Τόσο μάλιστα εκείνος όσο και ο Ακρόιντ είχαν πάθος για
την αφροαμερικανική μουσική και επέμεναν οι μουσικοί που συμμετείχαν στο σόου
και στην ταινία να είναι αυθεντικοί, μερικοί μάλιστα από τους οποίους ήταν
παρόντες σε μεγάλες ηχογραφήσεις της σόουλ και του ροκ εν ρολ.

Τι, πέρα από όλα αυτά, ήταν αυτό που έδωσε τη φήμη στους «Blues Brothers»
κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Απάντηση μπορεί να μην μπορούν να δώσουν
ούτε οι φαν. Που ξέρουν όμως πόσες φορές βγάζει το καπέλο του στην ταινία ο
Έλγουντ (τρεις) και ο Μπελούσι τα γυαλιά του (μία)…