ANAΛΩΣIMA H εκδίκηση των χοντρών

Την επόμενη φορά που θα δείτε έναν κομψό καθηγητή, μια καλλίγραμμη δικηγόρο,
φοιτητές σπορτίβ και γενικώς ανθρώπους που δουλεύουν πνευματικά και
καταφέρνουν να είναι σχετικά αδύνατοι έως και κανονικοί, θα πρέπει να τους
εκτιμήσετε ιδιαίτερα. Να σκέφτεστε ότι κουράζονται πολύ να διατηρηθούν λεπτοί,
διότι η πνευματική εργασία παχαίνει. Δεν παχαίνει μόνο επειδή την κάνει κανείς
καθιστός, όπως νομίζαμε μέχρι τώρα. Παχαίνει λόγω του καυσίμου που χρειάζεται.
Θέλει γλυκόζη ο εγκέφαλος για να δουλέψει. Σοκολάτες δηλαδή, κουραμπιέδες,
παστέλια, κανταΐφια, τέτοια πράγματα. Πολύ άτιμο όργανο μας προκύπτει. Δεν
φτάνει που δεν καίει καθόλου θερμίδες, απαιτεί και παραπανήσιες με τη σέσουλα.
Κυριολεκτικά τη σέσουλα, το στρογγυλό φτυαράκι με το οποίο έβαζαν τη ζάχαρη
παλιά στο σακουλάκι. Ας πούμε ότι εργάζεται κάποιος καθιστός στην καρέκλα του
πατώντας κουμπιά στο κομπιούτερ. Θα ξοδέψει 4 θερμίδες σε μία ώρα, στο
διάλειμμα όμως θα χρειαστεί 220 παραπάνω από ό,τι αν απλώς ξεκουραζόταν. Δεν
είναι τραγικό; Γι’ αυτό έχουμε πάρει την κάτω βόλτα ως σκεπτόμενο είδος. Πώς
να πάνε μπροστά οι επιστήμες; Αφού κάθε άνθρωπος που χρησιμοποιεί ελάχιστα το
μυαλό του καταλαβαίνει ήδη από την εφηβική ηλικία ότι δεν πρέπει να παχαίνει,
πώς θα επιτρέψει μετά στον εγκέφαλό του να δοθεί απερίσπαστος στα όργια
γλυκόζης που του χρειάζονται για να αναδείξει όλες τις δυνατότητες του; Δεν
ξέρω κανέναν που θα θυσίαζε για πάντα τη σιλουέτα του στις χαρές της σκέψης.
Ξέρω πολλούς που βασανίζονται για να παράγουν εξυπνάδα με λιγότερη γλυκόζη από
όση απαιτεί ο λιχούδης εγκέφαλος. Το μόνο παρηγορητικό είναι ότι τώρα που το
μάθαμε αυτό, θα μπορούμε δικαίως να είμαστε δύσπιστοι για τις πνευματικές
δυνατότητες κάθε αιθέριας ύπαρξης. Κάτι είναι κι αυτό.