Tο τέταρτο κουδούνι

Μάστερ, λέει, θα κάνει στο Λονδίνο η κυρία Μόνικα Λιουίνσκι (Θυμάστε:
γραμματέας Κλίντον, Οβάλ Γραφείο, «γονυκλισίες», «λεκές» στο φόρεμα,
«σκάνδαλο», το φόρεμα σε δημοπρασία… – Κυρία η κυρία).

Τώρα σε TI θα κάνει μάστερ η περί ης ο λόγος τι να σας πω, δεν
ξέρω. Κάτι, βέβαια, μου πέρασε απ’ το μυαλό…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Στο «Καρέζη» και με παραγωγό τον Αλέξανδρο Παρίση θα στεγάσει
τελικά το χειμώνα ο Χάρης Ρώμας (στη φωτογραφία) την κλασική, υπέροχη, τρελή
φάρσα του Εζέν Λαμπίς «Καπέλο από ψάθα Ιταλίας» – το θέατρο «Ρένα
Βλαχοπούλου», που εγκαινίασαν οι δυο τους πέρσι στο Αιγάλεω μετά φανών και
λαμπάδων και που δούλεψε πολύ καλά, έκλεισε, τελικά, γιατί δεν τηρούσε τις
απαιτούμενες απ’ το νόμο προδιαγραφές.

Το έργο του Λαμπίς ανεβαίνει σε μετάφραση / διασκευή – ζω με την ελπίδα
ότι δε θα του αλλάξουν τα φώτα και δε θα το κάνουν «Το καφέ της Χαράς»… –
του τηλεοπτικού δίδυμου Χάρης Ρώμας – Άννα Χατζησοφιά η οποία συνυπογράφει
(για πρώτη φορά) τη σκηνοθεσία μαζί με την – και χορογράφο της παράστασης –
Νατάσα Ζούκα (πολύ σωστά, γιατί η σκηνοθεσία του έργου αυτού ουσιαστικά
χορογραφία είναι).

Στο θίασο, μεταξύ άλλων, Χρήστος Ευθυμίου (ο χοντρούλης – ας κάνουν
κάτι με το λεπτό συνονόματό του να τους ξεχωρίζουμε όχι μόνο απ’ τα κιλά
τους…), Πάνος Σταθακόπουλος, Σαράντος Γεωγλερής, Στέλιος Γούτης, Ράνια
Ιωαννίδου, Μάρα Μπαρόλα, Περικλής Λιανός, Ευτυχία Φαναριώτη, Γιάννης
Πολιτάκης, Σοφία Παυλίδου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια, της Αναστασίας Αρσένη
κι η μουσική επιμέλεια και διδασκαλία του Πλάτωνα Ανδριτσάκη. H πρεμιέρα έχει
οριστεί για τις 15 Δεκεμβρίου.

Το «Καπέλο από ψάθα Ιταλίας» έχει να παρουσιαστεί στην Ελλάδα απ’ τη
σεζόν 1999 – 2000, όταν το σκηνοθέτησε η Νανά Νικολάου για το ΚΘΒΕ στο
«Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών ενώ στην Αθήνα πιο πρόσφατα το ‘χει
ανεβάσει ο Γιάννης Κακλέας το 1998 – ’99, στον – τότε – «Τεχνοχώρο» του (το
επανέλαβε και τον επόμενο χειμώνα).

Τη σεζόν 2000 – 2001, πάντως (και σε επανάληψη την επόμενη), η Λυρική
παρουσίασε τη βασισμένη στο έργο ομότιτλη όπερα του Νίνο Ρότα σε σκηνοθεσία
Γιάννη Ιορδανίδη ο οποίος είχε προηγουμένως ανεβάσει το πρωτότυπο έργο του
Λαμπίς στο Εθνικό, στην Νέα Σκηνή, το 1988 – ’89 – η παράσταση επαναλήφθηκε
στην Κεντρική το ’90 – ’91.

Πάνος Λιβαδάς: Γενικός Γραμματέας Ενημέρωσης της Κυβέρνησης. Πάνος
Λιβαδάς: οργάνωση παραγωγής στις θεατρικές επιχειρήσεις Βαγγέλη Λιβαδά και
γιος του παραγωγού Βαγγέλη Λιβαδά (φωτογραφία) απ’ τον πρώτο του γάμο.

Είχα την περιέργεια να μάθω αν είναι το ίδιο πρόσωπο. Τελικά το ‘μαθα.
Όχι. Είναι πρωτοξάδερφα και φέρουν κι οι δυο το όνομα του παππού τους.

Με σκηνοθέτη για άλλη μια φορά τον Γιώργο Ρεμούνδο ανεβάζει η –
ουσιαστικά ακέφαλη… – Λυρική, όπως κάθε χρόνο, οπερέτα – την «Χριστίνα» του
Σακελλαρίδη φέτος – στο «Ακροπόλ», στην κατ’ ευφημισμόν NEA Σκηνή της (μα πώς
τους κατέβηκε αυτό το «Νέα»; Τα ΚΑΠΗ συνωστίζονται στις παραστάσεις της…).

Για άλλη μια φορά σε διασκευή για παιδιά – κείμενο – σκηνοθεσία Κάρμεν
Ρουγγέρη ανεβάζει, στο «Ακροπόλ» επίσης, στην Παιδική Σκηνή της, με τον τίτλο
«Ορφέας», την οπερέτα «Ορφέας στον Άδη» του Όφενμπαχ (για παιδιά; Με τα καν –
καν; Έλα, Παναγία μου…).

Έλεος πια! Νισάφι! Βαρέθηκα. Πόσα χρόνια κρατάει αυτή η κολόνια;
Κρατικό Θέατρο με αποκλειστικότητα, με μονιμότητα ενός σκηνοθέτη σε δυο απ’
τις Σκηνές του; Αλήθεια, άλλος κανείς δεν υπάρχει στην Ελλάδα να σκηνοθετήσει
στις Σκηνές αυτές; Οποιοσδήποτε τρίτος αποκλείεται; Στεγανά; Τόση αδηφαγία;
Και κανείς δεν τολμάει να μιλήσει; Αλλά και τόσο επιτυχημένες καλλιτεχνικά
θεωρούνται οι ως τώρα παραστάσεις των δυο σκηνοθετών ώστε να μην μπορούν να
τους αποχωριστούν; Εγώ το ίδιο έργο βλέπω…Και, ειδικά στην «Νέα» Σκηνή, μου
φαίνεται και κακό – κάκιστο.

Πολύ σέβομαι αυτό το ηλικιωμένο, το ανίσχυρο κοινό που το βλέπω –
στην… «Νέα» Σκηνή – να σιγοτραγουδάει και να συγκινείται εξ αναμνήσεως
οτιδήποτε και να δει, οτιδήποτε και ν’ ακούσει που του θυμίζει τα νιάτα του.
Μήπως, όμως, κι η Λυρική πρέπει να το σεβαστεί περισσότερο; Ακριβώς επειδή
είναι ανίσχυρο; Και να μην του σερβίρει άχερα; Επιτέλους, κρατικό Θέατρο
είναι! Επαναλαμβάνω: έλεος!

Κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει… H προφορά του ανιψιού Κώστα στα
αγγλικά. Μα και βέβαια! Την προφορά του μακαρίτη θείου Κώστα – Κωνσταντίνου,
πλέον, στις βίβλους της Ιστορίας – στα γαλλικά!

Τα γονίδια, τα γονίδια!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Ελάχιστοι σκηνοθέτες μας θα πρέπει να ‘χουν ανεβάσει τόσα έργα του ίδιου
συγγραφέα. Όσα ο Αντώνης Αντύπας (φωτογραφία) του – νομπελίστα πλέον – Χάρολντ
Πίντερ: «Άλλοι τόποι» (ήτοι τα μονόπρακτά του «Σταθμός Βικτώρια», «Ένα είδος
Αλάσκα», «Οικογενειακές φωνές»), «Φεγγαρόφωτο», «Νεκρή ζώνη», «H επέτειός μας»
και, τώρα, «Πάρτι γενεθλίων». Πιντεριστής!

Και μην ξεχνάμε ότι στο «Απλό Θέατρό» του παρουσίασε και την «Προδοσία»
του Πίντερ σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη.

Τρυφερό, ανάερο, εντελώς αγνού αθλητικού πνεύματος στιγμιότυπο απ’ τον
πρόσφατο αγώνα μπάσκετ Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού. Το οποίο αποτυπώθηκε, όπως
και πλήθος άλλα ανάλογα, πού λέτε; Μα στο Στάδιο ΕΙΡΗΝΗΣ και ΦΙΛΙΑΣ!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…