«Tο κοινό με έχει κακομάθει…»

Έχει συνεργαστεί με «θηρία» της τζαζ. Με Ντίζι Γκιλέσπι, Σόνι Ρόλινς, Ντέξτερ Γκόρντον. Αναφέρουν το όνομά της κοντά σε εκείνα της Σάρας Βον, της Έλα Φιτζέραλντ, της Μπίλι Χολιντέι. Με αυτά, τη φωνή και το χειμαρρώδες ταμπεραμέντο της στη σκηνή, η Ντι Ντι Μπριτζγουότερ καταφθάνει στην Αθήνα

«Με γοητεύει η Ιστορία. Το να κάνω βόλτες σε μια πόλη και τα κτίριά της να μου
μιλούν για το παρελθόν. Φαντάζεστε λοιπόν πόσο με μαγεύει μια πόλη σαν την
Αθήνα». H Ντι Ντι Μπριτζγουότερ έχει πολύ ζεστές τις αναμνήσεις της από τα
μέρη μας – θυμάται ακόμη και τις στολές που φορούσαν οι τροχονόμοι στους
δρόμους. «Φοράνε ακόμη εκείνα τα υπέροχα μπουφάν;». Υποθέτω. «Μη με
παρεξηγείτε», συνεχίζει η κυρία, «αλλά με συναρπάζουν ταξίδια σαν κι αυτά.
Όταν οι τόποι έχουν να σου πουν τόσα πολλά για την ιστορία τους. Αλλά ας
μιλήσουμε για τζαζ…».

Αναρωτιέσαι λοιπόν. Τζαζ. Τι είναι τζαζ σήμερα; Τι ήταν πάντα τζαζ. Τι
πιο τζαζ υπάρχει από μια θεϊκή φωνή σαν της κ. Μπριτζγουότερ που ακούγεται
«καμπάνα» στο τηλέφωνο από τη Νεβάδα και το ζαλιστικό Λας Βέγκας. «Αν κοιτάξω
γύρω μου είναι όλα καινούργια και πρόσφατα. Με έναν διαφορετικό τρόπο
γοητευτικά». Αυτό είναι! Αυτό είναι τζαζ. H συνέχεια. Ένα non-stop τραγούδι,
ακόμη και αν τραγουδάνε μόνο τα σαξόφωνα (πράγμα που δεν είναι η περίπτωσή
μας). Εδώ έχουμε «τη φωνή». Και αν θέλετε, υπάρχουν τα Γκράμι, τα Τόνι και
ό,τι άλλο έχει εφεύρει η βιομηχανία της μουσικής για να εκφράσει καλύτερα τον
θαυμασμό της. H Ντι Ντι Μπριτζγουότερ ήταν η Μπίλι Χόλιντέι στο μιούζικαλ
«Lady Day». Είναι τώρα μια άλλη Ζοζεφίν Μπέικερ, στο άλμπουμ της J’ai Deux
Amours.

«Είναι ένα μικρό αφιέρωμα στη Ζοζεφίν Μπέικερ, που σημαίνει όμως πολλά για
μένα. Σκεφτείτε ότι υπήρχαν τραγούδια που αγαπούσα πολύ από μικρή και που δεν
είχα φανταστεί καν ότι ήταν γαλλικά. Άλλωστε, όπως και εκείνη, και εγώ μπόρεσα
να εκφραστώ ιδιαίτερα στη Γαλλία – είναι το δεύτερο σπίτι μου». Τώρα
τραγουδάει μερικά από τα κλασικά γαλλικά, σαν το Ne me Quittes Pas, το La Vie
en Rose, το Les Feuilles Mortes… Επισκέπτεται συχνά, λέει, το σπίτι της
Ζοζεφίν και γνωρίζει τέσσερα από τα παιδιά της.

«Νιώθω λίγο κακομαθημένη, είναι αλήθεια, από το κοινό μου. Με έχει αγκαλιάσει
πραγματικά. Όμως δεν πιστεύω, μιλώντας από τη δική μου εμπειρία, πως το κοινό
μου αποτελείται μόνο από jazz lovers. Έχω την εντύπωση πως οι ερμηνείες μου
ενδιαφέρουν εκείνους που αγαπούν τις κλασικές μελωδίες, αλλά και την τζαζ
παράδοση. Παράλληλα, θέλω να ψάχνω όλο και πιο πολύ τις μουσικές του κόσμου»,
απαντά σκιαγραφώντας το σημερινό κοινό της τζαζ. Τελευταία, λέει, την έχουν
συνεπάρει μουσικές από τη Βενεζουέλα και την Αργεντινή. «Είναι ωραίο, δεν
είναι; Το να παρουσιάζεις στο κοινό σου διαφορετικά στυλ».

Συνηθισμένο όσο κι αν είναι, οι πρώτες επιρροές ήρθαν από την
οικογένεια. «Ο πατέρας μου έπαιζε τρομπέτα και η μητέρα μου ήταν δασκάλα
μουσικής, με ιδιαίτερη αγάπη στις μεγάλες φωνές της τζαζ. Πάντα, όσο θυμάμαι
τον εαυτό μου, τραγουδούσα. Στο Μίσιγκαν όπου μεγάλωσα, το ραδιόφωνο δεν
σταματούσε να παίζει μουσικές. Άκουγα τα θρυλικά τραγούδια της Motown, είχαμε
και το δικό μας γκρουπ τότε, θαυμάζαμε τη Μάρθα Ριβς με τις Vandellas, τις
Shirelles, όλα εκείνα τα σχήματα που έγραψαν ιστορία».

«Ο κόσμος έχει ανάγκη τη μουσική»

«Θέλω κάποια στιγμή να αφιερώσω περισσότερο χρόνο στα καθαρά μπλουζ, στα
μπλουζ της “μαύρης” Αμερικής, στα μπλουζ του Μέμφις και στις ιστορίες των
ανθρώπων του Νότου…», λέει στα «NEA» η Ντι Ντι Μπριτζγουότερ. «Δεν μπορώ να
ξεχάσω έναν άνθρωπο, μεγάλο σε ηλικία, από το ακροατήριό μου, που με πλησίασε
και με δάκρυα μου ζήτησε πολύ ευγενικά να τραγουδήσω γκόσπελ. Μου έσφιξε το
χέρι, τον ευχαρίστησα, του το υποσχέθηκα και έφυγε. Κοίταξα μέσα στη χούφτα
μου τότε και μου είχε αφήσει λίγα δολάρια. Ήταν τόση η επιθυμία του να ακούσει
τα γκόσπελ. Κοιτάξτε… ο κόσμος έχει ανάγκη τη μουσική».

INFO

Στο Club 22 (Βoυλιαγμένης 22, τηλ. 210-9249.814) την Τετάρτη 9 Νοεμβρίου. Την
επομένη στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.