Zητήματα χαρακτήρα

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ πως μπορώ να κρίνω τον χαρακτήρα κάποιου καλύτερα από
κάποιον άλλο. Ωστόσο πολλοί στα μέσα ενημέρωσης ισχυρίζονται, τουλάχιστον
έμμεσα, πως είναι ειδικοί στο να διακρίνουν τον χαρακτήρα – και οι κρίσεις
τους έπαιξαν μεγάλο, μερικές φορές αποφασιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή μας.
Την προεδρική εκλογή του 2000 μπορεί να την είχε κερδίσει ο Γκορ, αν πολλοί
ρεπόρτερ δεν τον παρουσίαζαν με αντιπαθητικά χρώματα, ενώ εμφάνιζαν τον Μπους
ως έναν έντιμο, αξιαγάπητο τύπο. H εκλογή του 2004 κρίθηκε εν πολλοίς από τη
δημόσια εικόνα του Μπους ως ισχυρού, αποτελεσματικού ηγέτη.

Είναι λοιπόν σημαντικό να αναρωτηθούμε γιατί οι κρίσεις αυτές συχνά είναι τόσο
εσφαλμένες. Αυτή τη στιγμή και ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται υπό διάλυση σε πολλά
ζητήματα, ακούμε πολλά για τα προσωπικά ελαττώματα του Μπους, τα οποία όμως
υπήρχαν για όσους ήθελαν να τα δουν και κατά την προεκλογική εκστρατεία του
2000. Αν ο ρεπόρτερ σού μιλήσει για τη χαλύβδινη αποφασιστικότητα ενός
πολιτικού ο οποίος θα αποδειχθεί αναποτελεσματικός και απρόθυμος να κάνει
σκληρές επιλογές, σε έχει παραπλανήσει, αλλά όχι με τρόπο που να απαιτεί
επίσημη επανόρθωση. Έτσι οι ρεπόρτερ μάλλον λένε αυτό που αισθάνονται ότι
μπορούν να πουν με ασφάλεια, παρά αυτό που πιστεύουν ή γνωρίζουν. Τώρα που η
δημοτικότητα του Μπους έπεσε στο 30% και κάτι, ακούμε για την ψυχρότητα και το
κακό ταμπεραμέντο του, για το πώς οι συνεργάτες του φοβούνται να του πουν
κακές ειδήσεις. Πιστεύει άραγε κανείς πως οι δημοσιογράφοι μόλις τώρα
ανακάλυψαν αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά;

Ας είμαστε ειλικρινείς: η κυβέρνηση Μπους χρησιμοποίησε ευφυέστατα τους
δημοσιογράφους. Όσοι έγραφαν διαφημιστικά κομμάτια για τον Μπους και όσοι
βρίσκονταν γύρω του, ανταμείβονταν με πρόσβαση σε πληροφορίες που ευνοούσαν τη
σταδιοδρομία τους. Εκείνοι που έθεταν ερωτήματα για τον χαρακτήρα του,
βρέθηκαν να δέχονται προσωπικές επιθέσεις από τους πληρεξούσιους της
κυβέρνησης (ναι, μιλώ εν μέρει από πείρα.) Μόνο τώρα, που ο Μπους βρίσκεται σε
απελπιστική κατάσταση, άλλαξε αυτή η δομή των ανταμοιβών. Αυτό που
χρειαζόμαστε πραγματικά είναι μια πολιτική δημοσιογραφία που θα βασίζεται
λιγότερο στη διαίσθηση που έχει κανείς για την προσωπικότητα κάποιου και
περισσότερο σε πραγματικά γεγονότα. Δεν πρέπει να χαιρόμαστε που τα άρθρα για
το θάρρος του Μπους αντικαταστάθηκαν από άρθρα που αναλύουν τα τικ του
προσώπου του. Ας σκεφτούμε καλύτερα πόσο διαφορετικός θα ήταν σήμερα ο κόσμος
αν, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 2000, το ρεπορτάζ επικεντρωνόταν στη
δημοσιονομική πολιτική των υποψηφίων αντί στην γκαρνταρόμπα τους.