Πρόσωπα H αφόρητη αδικία της πείνας

«Έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε και χρειαζόμαστε όλη τη βοήθεια που μπορεί κανείς να μας δώσει»

H δουλειά του Αμερικανού Τζέημς Μόρρις, επικεφαλής του Παγκόσμιου
Επισιτιστικού Προγράμματος (WFP) του ΟΗΕ, είναι να προσπαθεί να συγκεντρώσει
κεφάλαια απ’ όλο τον κόσμο για να αντιμετωπιστεί η πείνα που απειλεί 113
εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Τα πέντε τελευταία χρόνια ο όγκος της
διεθνούς βοήθειας σε τρόφιμα έχει μειωθεί στο μισό. Από την άλλη, ο αριθμός
των ανθρώπων που την έχουν ανάγκη αυξάνεται, ενώ η πολιτική αυξάνει τις
δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Μόρρις. Το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας σε
τρόφιμα που φτάνει στην υπηρεσία του συνδέεται με υποχρεωτικές αγορές από τις
χώρες που τη δωρίζουν…

Τα προβλήματά του ο Μόρρις τα κρατάει για τον εαυτό του. Δεν είναι δική του
δουλειά να υποδεικνύει στις κυβερνήσεις πώς να χειριστούν τις υποθέσεις τους,
λέει στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε και
χρειαζόμαστε όλη τη βοήθεια που μπορεί κανείς να μας δώσει», εξηγεί. Ο
μεγαλύτερος οργανισμός επισιτιστικής βοήθειας στον κόσμο δεν παίρνει χρήματα
από τον προϋπολογισμό του ΟΗΕ και πρέπει να συγκεντρώνει μόνος του, χρόνο με
τον χρόνο, τα χρήματα για το ανθρωπιστικό και αναπτυξιακό έργο του. Ο
μεγαλύτερος δωρητής του οργανισμού είναι μακράν οι ΗΠΑ και ακολουθεί η E.E.
Όσο για τους αποδέκτες, το WFP έχει στείλει τρόφιμα σε χώρες-παρίες, όπως η
Βόρεια Κορέα, η Βιρμανία και το Αφγανιστάν της εποχής των Ταλιμπάν. Ο Μόρρις
είναι Ρεπουμπλικάνος και διορισμένος από τον πρόεδρο Μπους, ωστόσο πιστεύει
πως δουλειά του είναι να διαχωρίζει το ανθρωπιστικό από το πολιτικό. «Δεν
θέλεις να πεινάει το παιδάκι στη Βόρεια Κορέα, όποιες κι αν είναι οι πολιτικές
διαφωνίες σου με το καθεστώς της χώρας», υπογραμμίζει.

Εξήντα δύο χρόνων, ο Μόρρις μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη της Ιντιάνα, μοναχογιός
μιας ανύπανδρης μητέρας. Μετά το πανεπιστήμιο έγινε προσωπάρχης του Ρίτσαρντ
Λούγκαρ, τότε δημάρχου της Ιντιανάπολης και σήμερα γερουσιαστή των ΗΠΑ. Στη
συνέχεια εργάσθηκε για ένα ιδιωτικό φιλανθρωπικό ίδρυμα (Lilly Endowment), του
οποίου έγινε πρόεδρος, και μετά τέθηκε επικεφαλής της εταιρείας ύδατος και
ακινήτων IWC Resources. H φιλοσοφία του για τη ζωή και την ηγεσία είναι
ριζωμένη σε μια βαθιά χριστιανική πίστη και αντιμετωπίζει με πάθος την αδικία
της πείνας. Όπως την περίπτωση του 15χρονου κοριτσιού στο Μαλάουι που είναι
μητέρα και πατέρας των πέντε μικρότερων αδελφών της, καθώς το AIDS τούς άφησε
ορφανούς. «Είναι μικροκαμωμένη σαν την οκτάχρονη εγγονή μου, είναι θλιμμένη,
είναι πεινασμένη, έχει τεράστιες ευθύνες και δεν έχει κανένα μέσο -και κανέναν
ενήλικο για να την αγκαλιάσει και να της πει πως την αγαπάει. Δεν μπορείς να
βλέπεις χιλιάδες και χιλιάδες παιδιά σ’ αυτή την κατάσταση και να μην
επηρεαστείς. H αδικία είναι αφόρητη».