ANAΛΩΣIMA Έλα να μάθεις…

Στα λεωφορεία εμφανίστηκε νέα γραφή της περιοχής Γουδί. Γουδή, με ήττα. Πώς
τους ήρθε τώρα αυτό; Κάπου διάβασα ότι οι κληρονόμοι κάποιας κυρίας Γουδή, που
είχε κτήματα στην περιοχή, αξίωσαν από τον Δήμο να βάλει τη σωστή γραφή του
ονόματός της και ο Δήμος μπορεί να δυσκολεύεται στην ανακύκλωση, αλλά στη
Γραμματική σπεύδει, όπως και όλοι μας εξάλλου, να διορθώσει τα λάθη. Αλίμονο,
είμαστε σοφοί με τόσα αρχαία που μαθαίνουμε. Και η άλλη μανία είναι με την
Πλατεία Βάθης. Δεν είναι Βάθης λέει, το σωστό είναι Βάθη, γιατί κι εκεί υπήρχε
κτηματίας που τον έλεγαν Βάθη! Λάθος το τραγουδά η Μπέλλου, «έλα να μάθεις
στην Πλατεία Βάθης…», αλλά πού να τη βρούμε να τη διορθώσουμε; Γιατί όμως
τόσο ενδιαφέρον και στοργή ξαφνικά για τους κτηματίες; Τι παράξενη επιστροφή
στις ρίζες είναι αυτή; Μήπως φαντασιωνόμαστε γαλήνια κτήματα εκεί όπου έγιναν
τα κινήματα, στο Γουδί, κι εκεί όπου η ζωή είναι ακόμα δύσκολη και άγρια για
τους μετανάστες, στην Πλατεία Βάθη δηλαδή; Δεν είναι αργά πια για τέτοιες
νοσταλγίες; Στο Γουδί αλέστηκε με στρατιωτικό γουδοχέρι το 1909 εκείνο το
κίνημα που έφερε τον Βενιζέλο στην Αθήνα, κι έτσι πέρασε στη συλλογική
ονοματοδοσία. Ένα γουδί μεταλλικό, σαν τα όπλα, βαρύ και μοιραίο, που κοπανά
και μαγειρεύει, ένα γουδί διδακτικό για μετέπειτα χρήσεις της στρατιωτικής
ισχύος, που προσφέρεται για συγκρίσεις και παραλληλισμούς. Να μας συγχωρεί η
κυρία Γουδή, αλλά έπρεπε να είχε κρατήσει το κτήμα της, να μην το κάνει
οικόπεδα, αν ήθελε να μνημονεύεται σήμερα στα λεωφορεία. Και ο κύριος Βάθης
παρομοίως. H πλατεία δεν θα ξαναγίνει ποτέ κτήμα του, θα μείνει αυτό που είναι
τώρα, πλατεία του βάθους των ανθρωπίνων παθών…