MΑTIEΣ Kοπεγχάγη

Παίζαμε με την Εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης – πάνε… χιλιάδες χρόνια –
στο στάδιο «Καραϊσκάκης». Ο Νώντας, ο Γιώργος κι εγώ είχαμε βρει, με χίλια
ζόρια, τρία εισιτήρια. Την ώρα, λοιπόν, που ετοιμαζόμασταν να μπούμε στο
γήπεδο, ο Νώντας, με το εισιτήριο στο χέρι και το χέρι απλωμένο προς τον
πορτιέρη, τρώει μια γερή σπρωξιά από πίσω. Γυρίζει να διαμαρτυρηθεί και,
προτού ανοιγοκλείσει τα βλέφαρά του, βλέπει κάποιον να ορμάει και να του
βουτάει το εισιτήριο! Κάγκελο ο Νώντας. Αλλά κι εμείς. Και όλοι οι άλλοι
ολόγυρα. «Καλά», του λέει ο πορτιέρης, που τον λυπήθηκε. «Πέρνα. Αλλά να
προσέχεις! Το εισιτήριο για ένα μεγάλο ματς, στο οποίο αγωνίζεται ο Γιασίν,
πρέπει να το φυλάμε σαν τα μάτια μας…».

Πριν από 50 – και βάλε – χρόνια, την εποχή που η Εθνική μας έτρωγε «εφτάρες»,
πάμε στη «Λεωφόρο» με τον Μιχάλη. Αντίπαλός μας η B’ Εθνική Ιταλίας. Μπαίνουμε
στους «ορθίους», νοικιάζουμε και από ένα καφάσι για να πατάμε επάνω και
βλέπουμε τον αγώνα λαχταριστά – από απόσταση 50 μέτρων. Θυμάμαι ότι μας είχαν
διαλύσει οι Ιταλοί. Καταφέραμε, ωστόσο, να την γλιτώσουμε (0-0), χάρη στον
υπέροχο τερματοφύλακά μας, τον Μανταλόζη.

Είμαι «άρρωστος» με την Εθνική. Ακόμη και την εποχή της «εφτάρας»
παρακολουθούσα όλα τα παιχνίδια. Το «κακό», βέβαια, παράγινε τα τελευταία
χρόνια, με την ομάδα του Ρεχάγκελ που μας χάρισε το Ευρωπαϊκό. Τρέχω στο
γήπεδο ή πιάνω θέση μπρος στην τηλεόραση μία ώρα πριν από την έναρξη της
συνάντησης! Όπως τα παλιά χρόνια. Και μένω καρφωμένος στις φάσεις, και
σχολιάζω, και φωνάζω, και κάνω και… «μάγια»! Πώς και δεν ανάβω και τσιγάρο –
που το ‘χω κόψει I3 χρόνια – ένας Θεός μονάχα ξέρει…

Παγκόσμιο Κύπελλο. Προκριματικά. H Εθνική στην Κοπεγχάγη απέναντι στη Δανία.
Από λάθη που κάναμε – με την Αλβανία στα Τίρανα, με την Ουκρανία εδώ –
παίζουμε, πλέον, τα ρέστα μας. Θα πιάσουμε την απόδοση που πρέπει; Θα
αγωνιστούμε σαν πρωταθλητές Ευρώπης, «δαγκώνοντας» την μπάλα; Υπάρχουν πολλές
δυσκολίες. Ορισμένοι παίκτες είναι ντεφορμέ. H ψυχολογία τους έχει πάρει την
κάτω βόλτα. H επίθεση δεν είναι παραγωγική. Τι θα γίνει;

Νομίζω ότι ως ομάδα είμαστε καλύτεροι από τους Δανούς. Αν μπούμε στο ματς με
τον «αέρα» της Πορτογαλίας, με την «ψυχή» της Πορτογαλίας, μάλλον θα τα
καταφέρουμε.