Xρυσάφι από τη λάσπη

Το 60% της λάσπης που παράγεται στην Ευρώπη από βιολογικούς καθαρισμούς
επαναχρησιμοποιείται, ενώ το 17% καίγεται σε ειδικά διαμορφωμένες μονάδες. Οι
περισσότερες μεγάλες πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν λύσει το πρόβλημα της
διαχείρισης της λυματολάσπης εδώ και χρόνια.

Αντίθετα, η Αθήνα παραμένει μια από τις ελάχιστες εξαιρέσεις, αφού η
λυματολάσπη της Ψυττάλειας καταλήγει – χωρίς μάλιστα να έχει προηγουμένως
ξηρανθεί – στη χωματερή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Περιβάλλοντος της E.E., στις χώρες – μέλη
της παράγονται κάθε χρόνο περίπου επτά εκατομμύρια τόνοι λυματολάσπης. Το 75%
παράγεται στη Γερμανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην
Ισπανία. Στις χώρες αυτές αντιστοιχούν περίπου 78 γραμμάρια λυματολάσπης την
ημέρα ανά κάτοικο – στην Ελλάδα αντιστοιχούν μόλις 15,4 γραμμάρια, «νούμερο
που αποδεικνύει» όπως λένε οι περιβαλλοντολόγοι, «ότι παραμένει μικρός ο
αριθμός μονάδων βιολογικού καθαρισμού στη χώρα μας».

Στη βιομηχανία και στα δάση

Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η λυματολάσπη χρησιμοποιείται ως καύσιμη
ύλη στη βιομηχανία και ως υλικό για την αποκατάσταση παλαιών χωματερών, ενώ
μεγάλες ποσότητες απλώνονται σε απογυμνωμένες από χώμα καμένες δασικές
εκτάσεις προκειμένου να αναδασωθούν.

H βιομηχανία αποξήρανσης της λυματολάσπης συνεχώς εξελίσσεται στην Ευρωπαϊκή
Ένωση. Στο Βερολίνο χρησιμοποιείται η μέθοδος της κομποστοποίησης και της
θερμικής ξήρανσης, ενώ στη Κοπεγχάγη η λάσπη χωνεύεται σε ειδικό θάλαμο,
κομποστοποιείται σε ελεγχόμενες συνθήκες για δύο εβδομάδες σε θερμοκρασία 55
βαθμών και στο τέλος παστεριώνεται σε θερμοκρασία 70 βαθμών για μία ώρα. Στην
πόλη του Λουξεμβούργου η λάσπη χωνεύεται με άλατα σιδήρου, ενώ για την
αφυδάτωσή της χρησιμοποιούνται μηχανικές μέθοδοι. Στο Παρίσι ξηραίνεται με
καυτό αέρα σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους.

Ηλεκτρική ενέργεια

Στις πόλεις της Βρετανίας η λυματολάσπη καίγεται σε χαμηλή σχετικά θερμοκρασία
για 8-10 ώρες και μετατρέπεται σε στάχτη και ατμούς. Τα εναπομείναντα στοιχεία
– στάχτες, τοξίνες και ατμοί – μεταφέρονται σε έναν δεύτερο θάλαμο καύσης,
όπου «εξαφανίζονται» με τη βοήθεια μιας διαδικασίας που ονομάζεται υπέρθερμη
καύση. Το περίσσευμα ενέργειας που εκλύεται μετατρέπεται σε ηλεκτρική
ενέργεια, ενώ ένα μέρος του μετατρέπεται – πειραματικά, προς το παρόν – σε
βιοκαύσιμο που υποκαθιστά την κηροζίνη. Στις ευρωπαϊκές χώρες, τέλος, μεγάλες
βιομηχανίες ασχολούνται και με την τελειοποίηση των φίλτρων ώστε να μηδενιστεί
η έκλυση διοξινών στην ατμόσφαιρα, προκειμένου να μην υπάρχουν δυσάρεστες
οσμές κοντά στα εργοστάσια ανακύκλωσης ή αποθήκευσης της λάσπης.