«Δεν μπορούσα να “βγω” από τον Kας»

Τον θρύλο της κάντρι μουσικής Τζόνι Κας, υποδύεται ο Χοακίν Φίνιξ στην ταινία «Walk the line», που θα προβληθεί στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο

Κάθε φορά που ο Χοακίν Φίνιξ ολοκληρώνει τα γυρίσματα μιας ταινίας, βυθίζεται
σε μία κατάσταση σύγχυσης και μοναξιάς. Το ίδιο τού συνέβη και πέρυσι όταν
τελείωσε τη βιογραφία του Τζόνι Κας «Walk the line». «Ήταν πολύ δύσκολο για
μένα να αφήσω αυτό το φιλμ. Ήμουν θυμωμένος και πληγωμένος και ένιωσα
εγκαταλελειμμένος. Δεν ήξερα τι να κάνω. Για να παίξω τον Κας, είχα μάθει έναν
νέο τρόπο λειτουργίας μέσα στην κοινωνία και ξαφνικά δεν μπορούσα να βασιστώ
σε αυτόν πια. Φτάνεις στο σημείο όπου δεν ισχύει η συγκεκριμένη ρουτίνα στην
καθημερινότητά σου και δεν ξέρεις τι να πεις. Μόνο αναρωτιέσαι, ποιος είσαι,
τι είσαι; Είναι πολύ εύκολο να πιεις ένα ποτό για να μπορέσεις να νιώσεις καλά
με το κενό που έχεις μέσα σου».

Ο Φίνιξ θεωρεί τον εαυτό του Νεοϋορκέζο, αλλά τον τελευταίο χρόνο ζει στο Λος
Άντζελες. Πρόσφατα μπήκε σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης από το αλκοόλ και από τον
Απρίλιο παρακολουθεί τακτικά συναντήσεις των Ανώνυμων Αλκοολικών. «Είναι το
καλύτερο πράγμα που έχω κάνει ποτέ. Δεν ήξερα τίποτα για το πρόγραμμα, αλλά
έμαθα πολλά για τον εθισμό όταν προετοιμαζόμουν για τον ρόλο του Κας. Αυτός
έπινε πολύ, αλλά δεν νομίζω ότι θεωρούσε τον εαυτό του εθισμένο στο αλκοόλ.
Έπαιρνε αμφεταμίνες και βαρβιτουρικά. Αλλά στη δική μου περίπτωση ήταν πάντα
το ποτό. Όταν είσαι ηθοποιός σού επιτρέπονται πολλά. Όλοι περιμένουν από σένα
να πίνεις πολύ, αλλιώς είσαι ψεύτικος. Χρειάζεται πολύ κουράγιο για να δεις
τον εαυτό σου με αυστηρό μάτι. Και μένα μου αρέσει η αυστηρότητα».

Πριν πάρει τον ρόλο, ο Φίνιξ δεν έπαιζε κιθάρα, δεν τραγουδούσε και δεν του
άρεσε η μουσική του Κας. Αυτό, όμως, δεν στάθηκε εμπόδιο στην ερμηνεία του.
«Ήταν με την πλάτη γυρισμένος στην κάμερα και χωρίς να βλέπω το πρόσωπό του
ήξερα τι ένιωθε. Δεν υποδύθηκε τον Τζόνι Κας, μπήκε στο πετσί του», λέει ο
Τζέιμς Μάνγκολντ, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του φιλμ. Ο ηθοποιός έμαθε
κιθάρα και άρχισε να γράφει τραγούδια «απλά για να δω πώς είναι να γράφεις μία
στροφή και να συνθέτεις τη μελωδία». Αλλά φοβόταν να τραγουδήσει. «Στην αρχή,
η φωνή μου έβγαινε πολύ ψηλή και ήταν σαν να τραγουδώ τα κάλαντα». Αφού
δούλεψε με έναν καθηγητή, τα φωνητικά του προσόντα βελτιώθηκαν θεαματικά. H
εκτέλεση του Φίνιξ στο τραγούδι «Folsom Prison Blues» καθηλώνει τον θεατή και
είναι σαν να ακούει το κομμάτι για πρώτη φορά.