Δρόμοι

Οι γερμανικές…

… εκλογές ξεκίνησαν με ένα παράδοξο. Πρώτα, ο γερμανικός λαός είδε έναν
ηγέτη να υποχρεώνει τη Βουλή να αναγνωρίσει την πολιτική αποτυχία του ώστε να
συρθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές. Και ύστερα είδε τον ίδιο αυτό ηγέτη να
κατεβαίνει στην προεκλογική εκστρατεία και να προσπαθεί να πείσει τον ίδιο
αυτό λαό πως είναι ο καλύτερος υποψήφιος. Είδαμε τον καγκελάριο Σρέντερ να
«αγκαλιάζει» την κοινωνική διαμαρτυρία που στρεφόταν ενάντια στις ίδιες του
τις πολιτικές. Είδαμε δεξιά κόμματα να υπερακοντίζουν σε «κοινωνική
ευαισθησία» και αριστερά κόμματα να δίνουν διαπιστευτήρια για το πόσο είναι
φιλικά στις επιχειρήσεις. Είδαμε τους υποψηφίους των δύο μεγάλων κομμάτων να
καβαλάνε ταυτόχρονα δυο γαϊδούρια που πάνε σε διαφορετικές κατευθύνσεις:
φοροαπαλλαγές και κοινωνικές δαπάνες.

Οι εκλογές…

… δεν αποκλείεται να καταλήξουν με άλλο ένα παράδοξο: έναν μεγάλο συνασπισμό
των δυο πρώτων κομμάτων που θα εφαρμόσει εκείνες ακριβώς τις πολιτικές στις
οποίες είναι αντίθετος σχεδόν στο σύνολό του ο γερμανικός λαός. H συμμετοχή
των Σοσιαλδημοκρατών σε έναν τέτοιο συνασπισμό θα είναι επίσης άλλο ένα
παράδοξο, αφού ο καγκελάριος Σρέντερ προκάλεσε αυτές τις εκλογές βάζοντας στον
γερμανικό λαό αυτό το εκβιαστικό δίλημμα: Ή θα με ψηφίσετε ή θα παραδώσω την
κυβέρνηση στους Χριστιανοδημοκράτες. Τι θα κάνει όμως ένας μεγάλος συνασπισμός
στην κυβέρνηση; Το πρώτο που θα κάνει θα είναι να εφαρμόσει τη νεοφιλελεύθερη
συνταγή του ενιαίου φόρου που έχουν υιοθετήσει τα ευρωπαϊκά δεξιά κόμματα
μιμούμενα την αμερικανική Δεξιά: όλα τα εισοδήματα άνω των 20.000 ευρώ θα
φορολογούνται με 25%. H φορολόγηση των ανώτερων εισοδηματικών κλιμακίων θα
περιοριστεί κατά το ήμισυ και η προοδευτική φορολόγησή τους θα καταργηθεί. Το
έλλειμμα που θα προκύψει από τις περικοπές φόρων θα καλυφθεί με περικοπές στο
κράτος πρόνοιας. Θα γίνει έτσι μια τεράστια αναδιανομή των εισοδημάτων από τη
βάση της πυραμίδας προς την κορυφή. Αυτό είναι το δεξιό αμερικανικό μοντέλο,
που όπως αποκάλυψε ο κυκλώνας Κατρίνα, δημιούργησε μια χώρα με βαθιές
κοινωνικές αντιφάσεις, που δεν είναι σε θέση να παράσχει στους πολίτες της
ούτε την πιο στοιχειώδη προστασία.

Αν το αποτέλεσμα…

… των εκλογών οδηγήσει σε έναν μεγάλο συνασπισμό, θα διαθέτει πλειοψηφία δύο
τρίτων στη Βουλή και θα μπορεί ανεμπόδιστα να εφαρμόζει τις αντιλαϊκές
πολιτικές του. Τέτοιος συνασπισμός υπήρξε μόνο μια φορά στη μεταπολεμική
Γερμανία, το 1966-1969 με τον καγκελάριο Κίσινγκερ. Τότε, οι Σοσιαλδημοκράτες
είχαν μπει στην κυβέρνηση των Χριστιανοδημοκρατών, που η απόφασή τους να
κλείσουν τα ορυχεία του Ρουρ συναντούσε τη σθεναρή αντίσταση των εργαζομένων.

Ο μεγάλος…

… συνασπισμός κατάφερε να κλείσει τα ορυχεία και επέβαλε έκτακτα μέτρα κατά
της λαϊκής αντίστασης. Όμως, το 1966, σε αντίδραση στον μεγάλο συνασπισμό,
αναπτύχθηκε η εξωκοινοβουλευτική αριστερή αντιπολίτευση, αλλά και το
νεοναζιστικό κόμμα (κάτι που δεν θα ήταν καθόλου παράδοξο να συμβεί και τώρα).