Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Αναλαμβάνοντας το ρίσκο πολλοί να με κατηγορήσουν για απουσία πατριωτισμού,
θα σας γράψω για τα Βρίνενα… Ένα γραφικό χωριουδάκι, ψηλά στο βουνό,
περικυκλωμένο από μοναστήρια και χλόη με πρωτόγνωρη πνοή. Το χωριό των
χρωμάτων – άσπρο, γκρι, λαχανί, κρεμ, με κόκκινες σκεπές. Χωριό της Ανατολής
και της Δύσης… Ο στόχος μου δεν είναι να εξυμνήσω κάποιο χωριό στην Κεντρική
Ελλάδα, αλλά εδώ συνειδητοποίησα ότι ο δρόμος του μετανάστη δεν είναι
στρωμένος μόνο με αγκάθια και πέτρες… Ήρθα στα Βρίνενα τη δεύτερη μέρα από
την άφιξή μου στην Ελλάδα. Είχα εντυπωσιαστεί από το μεγάλο Σούρπι (χωριό
κοντά στην πόλη Αλμυρός), από το πανέμορφο μαγαζί με τα άφθονα εμπορεύματα κι
από τον ήλιο του Νοεμβρίου. “Αυτή είναι η Ελλάδα! ” – σκέφτηκα ευχαριστημένη,
ώσπου οι καταστάσεις με υποχρέωσαν να βρεθώ 13 χλμ. ψηλά στο βουνό… Ήμουν
ένα κορίτσι της πόλης, μεγαλωμένο με τον θόρυβο, τη λάμψη και την κίνηση της
Βάρνας – το επονομαζόμενο “μαργαριτάρι του Εύξεινου Πόντου”. Βρέθηκα στα μικρά
Βρίνενα, όπου η ζωή είναι πληκτική, η καθημερινότητα μονότονη και η ηρεμία
κάποιες φορές σκοτώνει… Οι άνθρωποι εδώ είναι προσγειωμένοι κι απλοί. Μαζί
τους κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι, τρως από το ίδιο πιάτο, χαίρεσαι και
διασκεδάζεις. Μαζί στη θλίψη μαζί και στα χωράφια… Ενώ, την ίδια στιγμή,
είναι αξεπέραστοι ραδιούργοι και κουτσομπόληδες, ίσως από έλλειψη ασχολίας ή
για διασκέδαση… Σε κάθε περίπτωση, τα Βρίνενα είναι ο δικός μου παράδεισος.
Όχι ο τέλειος, όχι αυτός που επιδιώκουμε, αλλά ο δικός μου παράδεισος. Εδώ
έκλαψα από νοσταλγία και καημό, συγκλονισμένη από την αποξένωση των
ανθρώπων… Ίσως ακούγεται κάπως ρομαντικό, αλλά ακριβώς εδώ είναι το μυστικό
της επιβίωσης: να εξελιχθείς σε μια εντελώς ξένη χώρα, με τελείως ξένα πρότυπα
συμπεριφοράς. Να ανοίξεις την καρδιά σου και να τα δεχθείς όλα αυτά… Αυτό
είναι το μυστικό της επιβίωσης…

***

Στο χωριό υπάρχουν τρεις χώροι αναψυχής. Καθένας έχει τους δικούς του πελάτες,
οι οποίοι διαχωρίζονται ανάλογα με τα κομματικά τους πιστεύω, τις
ποδοσφαιρικές ομάδες τις οποίες υποστηρίζουν, τα κυνηγετικά τους
ενδιαφέροντα… Ο καθένας από τους χωρικούς έχει τους δικούς του φίλους στο
τραπέζι και στην παρέα, κι αναλόγως τα δικά του θέματα προς συζήτηση… Όμως ο
καθένας μέσα του κρύβει μια ανθρώπινη τραγωδία, προερχόμενη από δύο-τρεις
πολέμους, πείνα, θεομηνίες κι ακούραστη δουλειά στα χωράφια… Ναι, τα Βρίνενα
είναι ένα μεγάλο σπίτι… Το σπίτι αυτό ξεχωρίζει από τα άλλα κι έχει τα δικά
του χαρακτηριστικά: οι χήρες εδώ είναι πάνω από 32, οι χήροι είναι 5, ένας από
τους οποίους είναι, στα 72 του, αρραβωνιασμένος. Αυτό το γεγονός με παρακινεί
να σας εκμυστηρευθώ ότι τα Βρίνενα είναι το χωριό των ερωτιάρηδων. Αρχίζοντας
από τον δίχρονο Αποστόλη, ο οποίος έχει φιλενάδα, και φτάνοντας στον Κασότη,
που πλησιάζει τα 70 και γνωστοποιεί σε όλους ότι ακόμη είναι ικανός άνδρας…
Τα Βρίνενα είναι και χωριό των εργένηδων. Εδώ σπάνια γεννιούνται κορίτσια,
όμως και οι άνδρες σπάνια παντρεύονται… Αυτή είναι η ζωή μου, η
πραγματικότητα που με περιβάλλει: μια χούφτα σπίτια, η εκκλησία, η πλατεία, το
νεκροταφείο, το γήπεδο και η παιδική χαρά. Αυτά είναι τα Βρίνενα τα οποία
ερωτεύθηκα κι αγαπώ και για τα οποία ήθελα να σας γράψω».

***

ΥΓ: Το παραπάνω απόσπασμα ανήκει στην Ντανιέλα Ποπόβα, μια μετανάστρια
από τη Βουλγαρία. Περιλαμβάνεται, μαζί με άλλα κείμενα, σε ένα καταπληκτικό
βιβλίο με τον τίτλο «Οι Βούλγαροι μετανάστες διηγούνται…», που θα
κυκλοφορήσει σύντομα. Το βιβλίο επιμελήθηκε η δημοσιογράφος Νικολίνα
Καντιίσκα, μετανάστρια από τη Βουλγαρία, η οποία ζει και εργάζεται στην
Ελλάδα.

LINK:

* www.gkapllani.com