H σινε-σφουγγαρίστρα του Mπερλουσκόνι

Αυξάνονται καθημερινά οι αντιδράσεις για τις επιλογές του Μάρκους Μίλερ, διευθυντή του Φεστιβάλ Βενετίας

Αν βλέπατε το τι συνέβη στη διάρκεια και μετά την προβολή της ιταλικής
διαγωνιζόμενης ταινίας «Ημέρες εγκατάλειψης», θα νομίζατε πως διά μαγείας
φουντάρατε στον τρίτο εξώστη του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης!

Τι να σας πω τώρα; Ότι το «Ι giorni dell’ abbandono» μοιάζει με τηλεοπτικό
κλώνο Μιρέλλας Παπαοικονόμου; Και πολύ του πάει… Να σας πω ότι επί 96
βασανιστικά λεπτά έπιπταν τα πιο ρηχά κλισέ επί της κεφαλής ενός τόσο
ιστορικού και θρυλικού φεστιβάλ; Να σας πω ότι τα κόκαλα όλων των προγόνων του
νεορεαλισμού – ακόμα και των «ιστορικών» ταινιών του Ματσίστα Στιβ Ριβς τής
Τσινετσιτά – θα τρίζουν και θα καταριούνται τον διευθυντή, τον Μάρκους Μίλερ
(με παχύ το «ι»), τον άνθρωπο που ασελγεί ασυστόλως χωρίς ντροπή; Και λίγα
είναι!

H συνέχεια – στη συνέντευξη Τύπου – αναμενόμενη και εντελώς… νεοελληνική:
«Μα, είναι ταινία αυτή;» μια από τις πρώτες εξορμήσεις. «Μήπως μπερδέψατε τις
τηλε-ταινίες του καβαλιέρο με τη Μόστρα;», μια από τις πιο «κομψές»
αντιδράσεις. Ο Ρομπέρτο Φαένζα, δημιουργός αυτού του κλώνου, στο εδώλιο του
κατηγορουμένου. «Δεν φταίει αυτός», μου ψιθυρίζει στο αυτί ένας συνάδελφος από
την «Κοριέρε ντέλα σέρα». «Ένοχος είναι αυτός ο αριστερός». Και μου εξηγεί
πράγματα τόσο γνωστά όσο και ελληνικά!

Ο Μάρκους Μίλερ, με λευκό «ποινικό» μητρώο, τοποθετήθηκε στη διευθυντική θέση
της Μόστρας ως άλλοθι και «πλυντήριο» της μπουσικής κυβέρνησης του
Μπερλουσκόνι. Ποιος θα κάνει τη σφουγγαρίστρα τού καβαλιέρο; Φυσικά ένας
αριστερός. Και το κάνει ως εξής: από τις τόσες ιταλικές ταινίες φετινής
παραγωγής, διάλεξε εκείνες που προέρχονται από τη «Medusa» (την ιδιωτική
παραγωγή του Μπερλουσκόνι) και τη RAI (την κρατική παραγωγή του ίδιου
Μπερλουσκόνι). Τα τριάκοντα αργύρια μιας δεξιο-αριστερής συναλλαγής!

Οι συναλλαγές στο παρασκήνιο δεν σταματούν εκεί. Ο Μίλερ, σαν καλός
διπλωμάτης, φρόντισε να διαλέξει ταινίες με πρώτο κριτήριο τη φίρμα, τις
δημόσιες σχέσεις και το χρήμα και τελευταίο την ταινία. Λόγου χάριν: επειδή ο
Πορτογάλος Πάουλο Μπράνκο είναι «κολλητός» του, αισθάνθηκε… υποχρεωμένος να
τοποθετήσει δύο παραγωγές του στο διαγωνιστικό πρόγραμμα – και του 98χρονου
Μάνοελ Ολιβέιρα, και του Ζοάο Μποτέλιο. Αμφότερες (κυρίως του δευτέρου) εκτός
τόπου, χρόνου και φεστιβάλ!

Το αυτό συνέβη και με Miramax και Warner. Έτσι, μαζί με το «Καληνύχτα, καλή
τύχη» του Τζορτζ Κλούνι – που μέχρι στιγμής έχει πάρει φαλάγγι και πάει για
Χρυσό Λιοντάρι – τοποθετήθηκαν και οι μετρίως μέτριες και εντελώς απρόσωπες
«Αδελφοί Γκριμ» του Τέρι Γκίλιαμ και «Proof» του Τζον Μάντεν!

Εν κατακλείδι: ασυνάρτητο πρόγραμμα, ύποπτα κριτήρια, ανοργάνωτο φεστιβάλ.
Χωρίς Τζορτζ Κλούνι, Ανγκ Λι, Τζον Τορτούρο, Πατρίς Σερό, Φιλίπ Γκαρέλ, αντί
για φεστιβάλ θα κόβαμε βόλτες στην πλατεία του Αγίου Μάρκου!