Πρόσωπα Διαδηλώνει επί 1.550 ημέρες

Πάνε τέσσερα χρόνια και τρεις μήνες που ο Μπράιαν Χω βρίσκεται μέρα-νύχτα
στο πεζοδρόμιο μπροστά από το βρετανικό κοινοβούλιο, διαδηλώνοντας εναντίον
της πολιτικής του Τόνυ Μπλαιρ.

Μπράιαν Χω. Ο πιο αμφιλεγόμενος και επίμονος πολιτικός διαδηλωτής στη Βρετανία

Γύρω του έχει πανό με συνθήματα όπως «Μπλαιρ, λες ψέματα και παιδιά πεθαίνουν»
και «Γενοκτονία των αθώων νηπίων του Ιράκ». Είναι ο πιο αμφιλεγόμενος και
επίμονος πολιτικός διαδηλωτής στη Βρετανία. H κυβέρνηση δεν ξέρει τι να κάνει
μαζί του. Τον περασμένο μήνα ψήφισε νόμο που είχε εν μέρει στόχο να φύγει ο
Μπράιαν Χω από το πεζοδρόμιο. Αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε τις
προάλλες πως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί εις βάρος του, εφόσον δεν έχει
αναδρομική ισχύ. «Έκαναν ειδικό νόμο μόνο και μόνο για να απαλλαγούν από μένα
και είμαι ο μόνος εις βάρος του οποίου δεν μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν»,
λέει ο 56χρονος διαδηλωτής. «Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τόσο τραγικό». Οι
κοινοβουλευτικοί αντίπαλοί του κατάφεραν πάντως να του απαγορεύσουν να
χρησιμοποιεί μεγάφωνο. «Χαλούσε βλέπετε την ησυχία», λέει σαρκαστικά ενώ
διώροφα λεωφορεία περνούν με θόρυβο δίπλα του. «Έτσι κι εγώ υψώνω τη φωνή
μου…». Περαστικά αυτοκίνητα τον χαιρετούν κορνάροντας, περαστικοί σταματούν
για να του σφίξουν το χέρι, τουρίστες για να τον φωτογραφίσουν. Δεν είναι
βέβαια όλοι οι Λονδρέζοι τόσο θετικοί. Έχει δεχθεί επιθέσεις και τρεις φορές
του έχουν σπάσει τη μύτη. Σκηνή δεν δικαιούται να εγκαταστήσει: «Κάθε πρωί
πρέπει να διπλώνω τον υπνόσακό μου και την τέντα που έχω για στέγη. Αν βρέχει,
βγάζω την ομπρέλα μου».

Εγκαταστάθηκε μπροστά στο Ουέστμινστερ στις 2 Ιουνίου 2001 για να
διαμαρτυρηθεί για τις οικονομικές κυρώσεις εναντίον του Ιράκ. Μετά το 2003
διαμαρτύρεται κατά της αγγλο-αμερικανικής εισβολής. Μετά τις επιθέσεις του
Λονδίνου διαδηλώνει εναντίον των κατασταλτικών μέτρων του Μπλαιρ. H γυναίκα
του δεν άντεξε, πήρε διαζύγιο στα τέλη του 2002. Τα επτά παιδιά τους δεν
θέλουν να τον ξαναδούν. Μοιάζει να τους καταλαβαίνει. «H γυναίκα μου ήταν
έγκυος στο πέμπτο μας παιδί το 1989, αλλά εγώ έφυγα για την Καμπότζη, έπρεπε
να γίνω αυτόπτης μάρτυρας», λέει. «Καθ’ οδόν πέρασα από το Βερολίνο, τη μέρα
που έπεφτε το Τείχος. Επέστρεψα στην Αγγλία ένα χρόνο μετά και αποκτήσαμε δύο
παιδιά. Σήμερα δεν μου μιλάει πια».

Ο Μπράιαν δεν έχει πλέον οικογένεια, έχει όμως φίλους, όπως τη Μαρία, η οποία
πλένει τα ρούχα του και στο σπίτι της κάνει το εβδομαδιαίο του ντους. Κάθε
Τετάρτη, από τις 17.30 ώς τις 19.00, τον επισκέπτονται οι γυναίκες του
κινήματος Global Women’s Strike και συμμετέχουν στη διαμαρτυρία του. Δέχεται
εκατοντάδες επισκέπτες, θαυμαστές, δημοσιογράφους απ’ όλο τον κόσμο. «Είμαι ο
πιο μόνος άνθρωπος στον κόσμο», λέει ωστόσο. «Μην ξεχάσετε να υπογραμμίσετε
ότι θέλω πολύ να φύγω απ’ αυτό το πεζοδρόμιο».