MIΛTIAΔHΣ ΠAΣXAΛIΔHΣ «Tο αυτονόητο στο τραγούδι καταργήθηκε»

Τα δέκα – σόλο – χρόνια του ως τραγουδοποιός θα γιορτάσει απόψε ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης με τους Βαγγέλη Γερμανό, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Χρήστο Θηβαίο, Δημήτρη Μητροπάνο, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γιάννη Χαρούλη, Χαΐνηδες (Δημ. Αποστολάκης, Δημ. Ζαχαριουδάκης)

Δεκαπέντε χρόνια πάνε από την εποχή των Χαΐνηδων και δέκα από τότε που πήρε
των ομματιών του (και την κιθάρα του) και μας συστήθηκε ως φέρελπις
τραγουδοποιός. Το 1995 ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης έδωσε το «Παραμύθι Με Λυπημένο
Τέλος» (EMI) και από τότε, σταθερά, παρών στον χώρο (με τέσσερις ακόμα
προσωπικούς δίσκους και πολλές συμμετοχές) παραμένει συνεπής και χαμηλών τόνων
«μαχητής». Νέος, ευαίσθητος και… λυπημένος τραγουδοποιός μόνος ψάχνει. Το
λυπημένος, σε εισαγωγικά βεβαίως (γιατί είναι δική μας ερμηνεία).

Όχι πως δεν έχει βάση. Σε ένα χώρο που έχει σκεπαστεί από την λάμψη των
τηλεριάλιτι και των νεόκοπων σταρ, μοιάζει τιτάνια (στα μάτια μας) η
προσπάθεια ενός ανθρώπου που θέλει να αφήσει το ίχνος του ακροπατώντας. Εκτός
κι αν είναι δική μας η εικόνα, ότι στον χώρο του τραγουδιού έχει καταργηθεί –
προ πολλού – το αυτονόητο.

«H δική μου η γενιά κι εγώ προσωπικά πρόλαβα κι έζησα σε μια εποχή που δεν
είχε καταργηθεί τίποτα. Τώρα, ναι, το αυτονόητο δεν ισχύει πια».

Αυτό δεν φέρνει μια αγωνία για το αύριο;

H αγωνία μου είναι για τους νεώτερους συναδέλφους. Εμείς, τουλάχιστον,
προλάβαμε και δώσαμε το στίγμα που θέλαμε. Οι σημερινοί 20άρηδες αισθάνονται
την ανάγκη να περάσουν πρώτα μέσα από την τηλεόραση και αφού γίνουν γνωστοί να
κριθούν έπειτα από το κοινό. Αν και δεν αισθάνομαι ότι μου χαρίστηκε κάτι,
είμαι και λίγο τυχερός… Οι δίσκοι μου έχουν μια στοιχειώδη βιωσιμότητα, που
σημαίνει ότι αφορούν κάποιους, κι αυτό είναι μεγάλη χαρά.

Έλεγαν κάποτε ότι τα τραγούδια τα φτιάχνουν οι παρέες. Ισχύει σήμερα; Ή
είναι μοναχικός και ανταγωνιστικός ο δρόμος του τραγουδιού;

Δεν είναι μοναχική η πορεία μας, υπάρχει αλληλεπίδραση, υπάρχει διάλογος, απλά
εγώ νιώθω ότι θα έπρεπε να βρισκόμαστε και πέρα από την δισκογραφία. Σκέπτομαι
δηλαδή αυτήν την μυθική παρέα του Χατζιδάκι και ζηλεύω.

H δική σας παρέα;

Κυρίως ο Χρήστος Θηβαίος, ο Οδυσσέας Ιωάννου και τελευταία ο Κώστας
Λειβαδάς…

Το κοινό σας το αναγνωρίζετε;

Τους βλέπω εκεί κάτω και μου έρχεται στον νου ο στίχος του Πορτοκάλογλου «πού
είναι οι φίλοι οι παλιοί». Κι αυτό γιατί υπάρχει ένα κενό – οι άνθρωποι της
ηλικίας μου. Δηλαδή 18 με 22 και ύστερα από 40 και άνω.

Ίσως είναι απασχολημένοι με την καριέρα τους.

Μάλλον…

Τι επιθυμεί ένας τραγουδοποιός – εσείς – να προκαλέσει με τα τραγούδια του;
Αν ζούσαμε σε άλλες εποχές, θα σας ρωτούσα αν πέρασε ποτέ από το μυαλό σας να
αλλάξετε τον κόσμο.

Τα όνειρα είναι δωρεάν, γι’ αυτό και πρέπει να είναι μεγάλα. Όταν είσαι
πιτσιρικάς οφείλεις να ονειρεύεσαι να γίνεις Μικ Τζάγκερ και όχι σαπορτ στους
Πυξ Λαξ. Σιγά σιγά όμως αλλάζουν τα πράγματα. Προσγειώνεσαι. Κατά την γνώμη
μου ένας τραγουδοποιός οφείλει να κάνει αυτό που αισθάνεται, να γράφει αυτό
που έρχεται κάθε φορά και να αφήνει τα τραγούδια να έχουν την δική τους
δυναμική. Γιατί άμα η ανατροπή γίνει αυτοσκοπός, μπορεί να σκοντάψεις και να
ανατρέψεις τον εαυτό σου…

Χειμώνας με ακριβό πετρέλαιο…

Τον χειμώνα που έρχεται, πώς τον βλέπετε;

Με ακριβό πετρέλαιο! Ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω. Και ώρες ώρες σκέφτομαι πόσο
μάταιο είναι να μπαίνουμε σε αυτή την τρέλα της αγοράς που μας υπαγορεύει τους
δικούς της ρυθμούς. Ας πούμε ότι αυτό που θέλω και φέτος και πάντα είναι να
γράφω καλά τραγούδια.

ινfo

Μίλτος Πασχαλίδης στο Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη», απόψε, στις 21.00.
Είσοδος: 20 ευρώ και 15 (νεανικό, παιδικό).