«Mάκβεθ» σαν τρόλεϊ Kολιάτσου-Παγκράτι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά  |
 |
|
H Ελένα Ζελένσκαγια – Λαίδη Μάκβεθ και ο Μάκβεθ – Βαλέρι Αλεξέεφ στον |
H Μεγάλη Απογοήτευση! Ο βερντιάνικος «Μάκβεθ» του Εϊμούντας Νεκρόσιους και του
«Μπαλσόι» που παρουσιάστηκε – ως «γερό χαρτί» του Φεστιβάλ Αθηνών – στο
Ηρώδειο, συνεχίζοντας ένα φεστιβαλικό καλοκαίρι γεμάτο δυσάρεστες εκπλήξεις.
Καταρχάς, αδυνατώ να καταλάβω πώς το Ελληνικό Φεστιβάλ μετακάλεσε – αλλά και
πώς το «Μπαλσόι», σε όσο δεινή οικονομική κρίση και να έχει περιπέσει,
αποδέχθηκε – την παράσταση αυτήν, τη φτιαγμένη για σκηνή πενταπλασίων
διαστάσεων, για να παιχτεί στη στενή «πασαρέλα» του Ηρωδείου. Διότι η
παράσταση αυτή απλούστατα δεν χωρούσε στο Ηρώδειο!
Με τις τερατώδεις σκαλωσιές, τις κατάφορτες με προβολείς, να έχουν
μετατοπιστεί προς το κέντρο της σκηνής καταργώντας τις «απολήξεις» της, δεξιά
και αριστερά, με το σκηνικό του γιου του σκηνοθέτη Μάριους Νεκρόσιους (που
μπορεί στην τεράστια, ρώσικη σκηνή να λειτουργούσε, στο Ηρώδειο όμως όχι), να
απoτελείται από ακατέργαστους μαύρους όγκους με ένα στενό, στρωμένο με
σχοινιά, διάδρομο ανάμεσά τους, με ένα κουβούκλιο – έδρανο (και υποβολείο;)
ντυμένο με φλοκάτη μπροστά μπροστά, απέμενε ένας διάδρομος ενάμισι μέτρου για
την κίνηση του πλήθους. Δεκάδες άτομα να σπρώχνονται και να στριμώχνονται για
να χωρέσουν – ο ένας πάνω στον άλλον, σαν σε τρόλεϊ Κολιάτσου – Παγκράτι σε
ώρα αιχμής.
Και στη σκηνή, ανάμεσα στους όγκους που θύμιζαν μπάζα και χωματερή, σέξι
μάγισσες να ανεμίζουν τα μαλλιά τους, δεκάδες χορωδοί σε ακινησία, κακόγουστα
– εξαμβλωματικά ορισμένα… – κοστούμια της Ναντέζντα Γκουλτιάεβα με το μαύρο
να κυριαρχεί, μια Οπτασία με ένα ρούχο ελεεινά καταπράσινο, που να βγάζει μάτι
– σαν σκουλήκι -, η ευτραφής Λαίδη Μάκβεθ – Ελένα Ζελένσκαγια με περούκα με
μπούκλες κατάφορτες με ασημένια κοσμηματάκια – κάτι σαν Ξανθίππη Καραθανάση -,
ένας Μάλκολμ με μακρύ μαλλί και γυαλάκια ίδιος ο Βαγγέλης Καζούλης, υψωμένο
ένα τεράστιο ακαθόριστο στρογγυλό αντικείμενο σαν ανάποδο βαρίδι εκκρεμούς,
επίσης ντυμένο με φλοκάτη, οι ακόλουθοι με κάτι σαν ψηλά λάβαρα στα χέρια, που
θύμιζαν κατά μία εκδοχή γιγάντια σουβλάκια κατά μία άλλη νταβανόβουρτσες,
μαύρα πανιά που ανέμιζαν, χορωδοί με προβιές ντυμένοι αρνάκια (!!!), καθρέφτες
και κορνίζες, αδειανά πουκάμισα, … – πλήθος σύμβολα για το σύμβολο. Και συν
τοις άλλοις, έλλειψη στοιχειώδους συντονισμού – να φαίνονται τεχνικοί πίσω από
τα σκηνικά, οι χορωδοί να τρέχουν σκυφτοί να βγουν μήπως τους δούμε – που τους
βλέπαμε…. Σε τόσο, πια, κακή κατάσταση βρίσκεται το ιστορικό Θέατρο;
Γύρω στα 3.500 άτομα παρακολούθησαν την παράσταση. Και στο τέλος χειροκρότησαν
συμπαθητικά. Φαίνεται ότι τους άρεσε…
Ανάμεσά τους: Άγγελος Δεληβορριάς, Ασπασία Παπαθανασίου, Θεόδωρος Τερζόπουλος,
Βασίλης Νικολαΐδης, Αιμιλία Υψηλάντη, Γιάννης Μετζικώφ, Αγλαΐα Παπά, Σπύρος
Μαβίδης, Δημήτρης Αγραφιώτης, Ιουλία Τρούσσα, Λυδία Αγγελοπούλου, Βασίλης
Χριστόπουλος, Τάσος Αποστόλου, Ολίνα Ξενοπούλου, Χρήστος Λύγκας.
«Νεκρώθηκε» ο Νεκρόσιους
Δεν μπορούσα να το πιστέψω: τη σκηνοθεσία της παράστασης αυτής υπέγραφε ο
ίδιος Εϊμούντας Νεκρόσιους ο οποίος έχει σκηνοθετήσει τον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ
που είδαμε στο Ηρώδειο το 2002 από το Θέατρό του, το «Μένο Φόρτας»; Ο
Λιθουανός πρωτοπόρος του σύγχρονου θεάτρου; Ή μήπως επρόκειτο για συνωνυμία;
Αν ήταν πάντως ο Νεκρόσιους που ξέρω, είτε έχει στομώσει είτε βρέθηκε σε πολύ
κακή στιγμή και – ο Νεκρόσιους – νεκρώθηκε… είτε η «γλώσσα» του δεν βρήκε
κανένα σημείο επαφής με τη μουσειακή «γλώσσα» του «Μπαλσόι». Διότι αυτό που
είδα ήταν μια παράσταση του ’50, άντε του ’60, «ντυμένη» μεταμοντέρνα, με
αποτέλεσμα το απόλυτο κιτς.
Το μουσικό μέρος επωμίστηκε μια ορχήστρα με πλούσιο ήχο – η Ορχήστρα του
«Μπαλσόι» – «οδηγημένη» από τον Αλεξάντερ Βεντέρνικοφ. Ο οποίος πέτυχε με τη
σπουδαία χορωδία κάτι εξαίρετα τούτι σώζοντας το σύνολο από τον όλεθρο μαζί με
μερικούς σολίστες με φωνές εξαιρετικές όπως ο Μπάνκο – Μιχαήλ Καζακώφ – που
δεν βγήκε όμως να χαιρετίσει στο τέλος – ή ικανοποιητικότατες όπως ο Μάκβεθ –
Βαλέρι Αλεξέεφ και ο εντυπωσιακά υπέρβαρος Μακντάφ – Μαξίμ Παστέρ.
Google news
