Ο «Kάπτεν Xάος» ετοιμάζει παραμύθια

Τις περιπέτειες των Αδελφών Γκριμ θα μας διηγηθεί ο Τέρι Γκίλιαμ στην ομώνυμη ταινία που θα προβληθεί στην Ευρώπη στο τέλος του χρόνου

Θεωρείται ένα από τα τρομερά παιδιά του κινηματογράφου. Θα έλεγε κάποιος πως
είναι και λίγο απρόβλεπτος. Διότι εκεί που σε κάνει να νομίζεις πως… την
έχει κάνει, επανεμφανίζεται και μάλιστα με δύο ταινίες στο τσεπάκι του.

Στις αμερικανικές κινηματογραφικές αίθουσες ήδη προβάλλονται οι «Αδελφοί
Γκριμ» του Τέρι Γκίλιαμ – ξέρετε, των Μόντι Πάιθονς – (στην άλλη μεριά του
Ατλαντικού θα εμφανιστεί στις 30 Δεκεμβρίου), ενώ προς το τέλος του έτους θα
φιλοξενηθεί στις αίθουσες προβολής και η επόμενη, «Tideland».

«Έχει πλάκα να γυρίζεις δύο ταινίες ταυτοχρόνως. Τρέχαμε από τη μια άκρη της
Αγγλίας στην άλλη», λέει ο Γκίλιαμ δείχνοντας να το απολαμβάνει. «Ο κάπτεν
Χάος» είναι το παρατσούκλι του σκηνοθέτη στην κινηματογραφική πιάτσα, ενώ οι
φίλοι του από τον χώρο λένε πως ψάχνει διαρκώς για προκλήσεις. Εκείνος όμως
έχει τον χαβά του. Ζει με το άγχος να επιστρέψει στην «αληθινή ζωή». «Έτσι μου
‘ρχεται να πέσω σε εμβρυακή στάση», λέει γελώντας ο σκηνοθέτης που γεννήθηκε
και μεγάλωσε στη Μινεάπολι, σπούδασε στο Λος Άντζελες, εργάστηκε στη Νέα
Υόρκη, εγκατέλειψε οριστικώς τις ΗΠΑ το ’67 και βρέθηκε στην Αγγλία.

Του αρέσουν τα παραμύθια. Έχει άλλη – λέει – οπτική στη φαντασία. Έχει αλλάξει
καθόλου; «Μπα, δεν το νομίζω… Μπορώ να παραμένω παιδί. Βέβαια η ζωή πλέον
δεν είναι τόσο συναρπαστική, όπως παλιά. Έχει κυνισμό. Ωστόσο διατηρώ τη γεύση
που είχε, όταν ήμουν μικρός. Μεγάλωσα σε αγροτική περιοχή της Μινεσότα. Σε
μικρή απόσταση από το σπίτι ήταν ένας βάλτος. Με πεσμένα δέντρα, πυκνή
βλάστηση, αφράτο χορτάρι και σπηλιές. Το τι ξάπλες έχω ρίξει εκεί, δεν
περιγράφεται. Αλλά και συνολικά η ζωή μας, μες στις αντιξοότητές της, – ίσως
χάρη σ’ αυτές – ήταν όμορφη. Μέχρι τα 9 μου, θυμάμαι, για την ανάγκη μας
είχαμε εξωτερική τουαλέτα. Τον χειμώνα πάγωνε ο κ… μου. Κτίζαμε ιγκλού στο
χιόνι και κάναμε τσουλήθρες με τα έλκηθρα κι όταν πέφταμε και η γλώσσα
κολλούσε στον πάγο έπρεπε να περπατήσουμε μέχρι το σπίτι με τον πάγο στη
γλώσσα. Αντιλαμβάνεστε πως ως παιδιά δεν ονειρευτήκαμε κάποια πράγματα. Τα
ζήσαμε. H μόνη διασκέδαση ήταν το ραδιόφωνο και “ταξιδεύαμε” με τις
περιπέτειες της “Πράσινης αγριομέλισσας” και της “Σκιάς”. Χόρτασα από
φαντασία». Και μάλλον ο Γκριμ έχει μετεξελιχθεί σε αστείρευτη πηγή.