Ένας θησαυρός Nτίλαν στα σκουπίδια

Όταν τραγουδούσε το «Blowing in the wind» για το BBC το 1962 ο Μπομπ Ζίμερμαν (μετέπειτα Ντίλαν) ουδείς φανταζόταν ότι σύντομα εκείνη η ηχογράφησή του θα άξιζε χρυσάφι. Και την πέταξαν…

Εκείνος ήταν παγκοσμίως άγνωστος και η μαγνητοταινία με τα τέσσερα τραγούδια
του κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων. Διότι ουδείς φανταζόταν πως έκρυβε τον
πρόδρομο μιας από τις μεγαλύτερες και διαχρονικές επιτυχίες: το «Blowin’ in
the Wind». Ούτε πως ο Μπομπ Ζίμερμαν, ύστερα από μερικούς μήνες, θα τάραζε τα
νερά της παγκόσμιας μουσικής σκηνής ως Μπομπ Ντίλαν. Τι κι αν η δικαίωση
άργησε 43 χρόνια για τα τέσσερα άγνωστα τραγούδια του, που ακούστηκαν για μία
και μοναδική φορά το 1962 σε τηλεοπτική παραγωγή του BBC και στη συνέχεια
εξαφανίστηκαν; Το αποτέλεσμα μετράει. Ασυγκράτητος ενθουσιασμός από τους
φανατικούς θαυμαστές τού τροβαδούρου, ο οποίος αναμένεται να εκτινάξει στα ύψη
και το σχετικό τηλεοπτικό αφιέρωμα που θα προβάλλει στα τέλη Σεπτεμβρίου το
βρετανικό δίκτυο.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το 1962 τον Μπομπ Ντίλαν, εκτός από
τη μαμά του, γνωρίζουν και όσοι συχνάζουν στα καφέ μπαρ της Νέας Υόρκης, όπου
εμφανιζόταν. H μυστηριώδης φυσιογνωμία του τραβάει το βλέμμα του σκηνοθέτη
Φιλίπ Σαβίλ και του προτείνει να συμμετάσχει στη σειρά «The Madhouse on Castle
Street». Το αρχικό ναι του Μπομπ δεν σήμανε και ήρεμη συνεργασία. Ο
«αναρχικός» του χαρακτήρας βγήκε στην επιφάνεια, καθώς δεν μπορούσε να μάθει
τα λόγια του. «Δεν μπορώ να τα πω. Δεν είμαι ηθοποιός. Το μόνο που μπορώ να
κάνω είναι να τραγουδάω», είπε και ετοιμάστηκε να φύγει.

Δεν πρόλαβε όμως, καθώς ο σκηνοθέτης σε χρόνο μηδέν είχε μετατρέψει τη σειρά
σε… μιούζικαλ και αντί για λόγια έβαλε στο στόμα του Μπομπ τραγούδια.
Εκείνος γράφει τότε το «Blowin in the Wind», το μακάβριο «The Ballad of the
gilding swan», «The Cuckoo» και το «Hang me, oh hang me». Έκτοτε η τύχη τους
παρέμενε άγνωστη και ουδείς ήλπιζε ότι θα βρεθούν, καθώς δεν είχαν ηχογραφηθεί
ποτέ.

Λογάριαζαν όμως χωρίς τους πρώιμους φανατικούς θαυμαστές του νεαρού από το
Χίμπινγκ. Ένας μαθητής και ένας θαμώνας που σύχναζε σε τζαζ καφέ, όπου
τραγουδούσε ο Μπομπ στη Νέα Υόρκη, έβαλαν τα «προϊστορικά» κασετοφωνάκια τους
δίπλα στο μεγάφωνο της τηλεόρασης. Με τα χρόνια ξέχασαν τις κασέτες που είχαν
γράψει. Τις εντόπισε όμως ο βιογράφος του καλλιτέχνη, που τις διέθεσε στο BBC
για να ξανακουστούν τόσα χρόνια μετά. Η ποιότητα του ήχου δεν ήταν η καλύτερη,
αλλά η τεχνολογία έκανε το θαύμα της και «καθάρισε» τα παράσιτα…