Eνστάσεις

H ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Νεολαϊκισμός. H «στροφή» της ευρωπαϊκής
ακροδεξιάς σε πιο «προσιτές» και νεφελώδεις προτάσεις με κύρια χαρακτηριστικά
την απαξίωση του κεντρικού πολιτικού συστήματος («οι πολιτικοί τα έχουν κάνει
πλακάκια»), την επίκληση του «Λαού» ως ενιαίου συνόλου και την ανάδειξη του
μεταναστευτικού προβλήματος ως ρίζα όλων των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων.

Στη «ζώνη» του Μελιγαλά

Προπαγανδιστικό υλικό: όλοι οι «δρόμοι» οδηγούν στον Μελιγαλά. Στη μικρή φωτογραφία αριστερά, ένας πιτσιρίκος διακρίνεται να «χαιρετά»… τον πλάτανο!

Ο NT. ΜΠΛΟΜ είναι ο τραγουδιστής του ολλανδικού συγκροτήματος Brigade Μ (από
το όνομα γερμανικής ταξιαρχίας που συγκροτήθηκε στον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο από
Ολλανδούς φιλοναζιστές, όπως η «Καρλομάγνος» από Γάλλους). Ο Μπλομ είναι για
τους Ευρωπαίους νεο-ναζί παράδειγμα προς μίμηση. Το 1999 είχε συλληφθεί για
τους βανδαλισμούς στο εβραϊκό νεκροταφείο της Χάγης. Τιμωρήθηκε με φυλάκιση
τεσσάρων εβδομάδων το 2000 και έκτοτε διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη νέα –
πανευρωπαϊκή αυτήν τη φορά – προσπάθεια των νεο-ναζί που άρχισε – πάλι – από
τη Γερμανία και το εθνικιστικό κόμμα NPD. Το τελευταίο δεν φαίνεται ότι θα
καταφέρει να ξεπεράσει τις 200.000 ψήφους στις επερχόμενες εκλογές (η ζημία
από τον Λαφοντέν θεωρείται παραπάνω από βέβαιη). Χαρακτηριστική ήταν και η
αποτυχία του φεστιβάλ στη Γένα (Θουριγγία, A. Γερμανία) που θα λειτουργούσε
και ως προ-φεστιβάλ του επικείμενου στον Μελιγαλά, στη Μεσσηνία. Στη Γένα δεν
κατάφεραν να συγκεντρώσουν περισσότερους από 1.000 νεο-φασίστες απ’ όλη την
Ευρώπη, κάτι που ευελπιστούν ότι θα καταφέρουν στις 16 Σεπτεμβρίου στην
Ελλάδα. Αυτό το κομμάτι της ακροδεξιάς, η ακραία ή εξτρεμιστική ή νεοφασιστική
ακροδεξιά (οι πολιτικοί επιστήμονες δεν έχουν συμφωνήσει στον ορισμό) άρχισε
εδώ και λίγο καιρό να κινείται και πάλι. Συνέβαλλαν και οι διαχωριστικές
γραμμές που με αγωνία προσπαθούν να πείσουν ότι υπάρχουν οι ηγέτες της
σύγχρονης «κοινοβουλευτικής» ακροδεξιάς (Λεπέν, Φίνι, Χάιντερ). Έτσι, ενώ οι
τελευταίοι προσπαθούν να θολώσουν τα νερά με τη βοήθεια του λαϊκισμού και να
ψαρέψουν ψηφοφόρους από τους δυσαρεστημένους όλου του πολιτικού φάσματος, οι
νεο-φασίστες συγγενείς τους βρίσκονται σε άλλους δρόμους. Ο κεντρικός τους
στόχος, όπως εκφράστηκε στη Γένα και θα φανεί πιο έντονα στον Μελιγαλά, είναι
η «δημιουργία ελεύθερων εθνικιστικών ζωνών» στην «Ευρώπη των Λαών». Αυτό
περνάει μέσα από τη δημιουργία ομάδων (με έντονη παραστρατιωτική οσμή), οι
οποίες είναι ήδη υπαρκτές σε πολλές γερμανικές, ολλανδικές, ισπανικές και
ιταλικές πόλεις.

«Βλέποντας την εμμονή του γιου τους…

… στα παπούτσια με το σήμα “Ν” πολλοί γονείς νόμιζαν ότι προέρχονταν από την
εταιρεία Nike και δεν έδιναν σημασία», ανέφερε σε πρόσφατο άρθρο του το
«Spiegel». Το «N» τελικά παρέπεμπε στο NPD. Τα μέλη αυτών των ομάδων έχουν
πλέον δημιουργήσει συγκεκριμένη κουλτούρα. Από τα ρούχα μέχρι τη μουσική. H
σημειολογία παίζει τον κυρίαρχο ρόλο μέχρι σημείου υπερβολής, όπως τα
ringtones για τα κινητά που κατεβάζουν από συγκεκριμένα sites με τη φωνή του
Χίτλερ. Επίσης από τα νεο-φασιστικά sites προμηθεύονται τη δική τους μουσική
από τα δικά τους συγκροτήματα μέλη του δικτύου «Αίμα και Τιμή» – στη Γερμανία
λειτουργούν και ραδιόφωνο με τον ίδιο τίτλο. Λεπτομέρεια ενδεικτική του
απλοϊκού τρόπου σκέψης τους: τα τραγούδια από το Ineternet κοστίζουν 0,88
λεπτά επειδή το 8 αντιστοιχεί στο H του λατινικού αλφαβήτου και επομένως το 88
είναι το «HH», ήτοι το «Χάιλ Χίτλερ»… Τα… παιδία παίζει; Όχι ακριβώς.

Στην πλειονότητά τους οι ομάδες αυτές αποτελούνται κυρίως από αγόρια στις
ηλικίες είτε 14-17 είτε 20-25. Δύσκολα θα βρει κανείς μεγαλύτερους σε
σημαντικό ποσοστό. Φορούν μπλουζάκια «φρεντ πέρι», μπουφάν «λοντσντέιλ»,
μπότες «ντοκμαρτενς», ενώ το NPD προμηθεύει τους άλλους Ευρωπαίους νεοφασίστες
και με τα γνωστά γερμανικά μπουφάν «πατριώτες της μπίρας». H ομάδα δεν αρκεί
να φαίνεται ως τέτοια, αλλά να λειτουργεί και στον χώρο. Στις
ανατολικογερμανικές πόλεις το πρόβλημα είναι έντονο με τις πλατείες, ακριβώς
διότι είναι ο πρώτος στόχος των νεοφασιστών. H ομάδα επιλέγει έναν χώρο,
συνήθως μια πλατεία, όχι πολύ κεντρική και την κάνει «χώρο της». Σιγά σιγά, οι
προηγούμενοι θαμώνες την εγκαταλείπουν και οι περαστικοί αλλάζουν δρόμο.
Περίπου 30-40 νεοφασίστες έχουν ήδη χτίσει το «κράτος» τους. Στη συνέχεια η
ομάδα προσπαθεί να διευρύνει τα όρια, δημιουργώντας την «ελεύθερη εθνικιστική
ζώνη».

H μουσική παίζει μεγάλο ρόλο…

… ενισχύοντας την αίσθηση μιας ξεχωριστής κουλτούρας. Είναι ένα κράμα που
στα ελληνικά δεδομένα θα το χαρακτηρίζαμε ως «δημοτικό ροκ». Ο ήχος και ο
ρυθμός έχουν πολλά στοιχεία από μεταλλικό ροκ, αλλά πολλές φορές ανακατεύονται
με ό,τι οι μουσικοί θεωρούν πως ανταποκρίνεται στην παράδοση της «πατρίδας».
Το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι είναι ο στίχος. Συνήθως τραγουδούν για τους
«Γιους και τις Κόρες της Ευρώπης» και εναντίον των γονέων, οι οποίοι με την
κοσμοπολίτικη αντίληψη πουλάνε σε άλλους πολιτισμούς την Ευρώπη. Δυστυχώς, δεν
κατάφερα να βρω τραγούδια τουλάχιστον δύο ελληνικών συγκροτημάτων που θα
«παίξουν» στον Μελιγαλά. Πρόκειται για τους Πογκρόμ ή Τα παιδιά με τις μπότες
από τη Θεσσαλονίκη και τους Ολική Κάθαρση από την Αθήνα… Από ονόματα πάντως
σκίζουν! Το Φεστιβάλ των Λαών, που θα κορυφωθεί με αντιτουρκικές κορόνες στον
Μελιγαλά, έχει κι αυτό τη σημειολογία του. Ο τίτλος προέρχεται από το πρώτο εκ
των δύο ντοκιμαντέρ που γύρισε η Ρίφενσταλ το 1936 στη Γερμανία, με αφορμή
τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και όπως είπε ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής στην
ομιλία του στη Γένα (ο N.Γ. – τον δίνουν μόνο με αρχικά), «είμαστε σε πόλεμο
με ένα αντι-Λευκό, αντι-Ευρωπαϊκό, αντι-Φυσικό Σύστημα που θέλει να μας κάνει
μέρος ενός πολύχρωμου παγκόσμιου χωριού». H Βασιλική Γεωργιάδου (επίκουρη
καθηγήτρια στο Πάντειο) στέκεται στην έννοια του «διαφορικού ρατσισμού», που
αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της ιδεολογίας τους: «Προσπαθούν να δείξουν ότι
δεν είναι οπαδοί ενός βιολογικού ρατσισμού, αντίθετα δηλώνουν ότι σέβονται το
ίδιο τον μαύρο πολιτισμό με τον λευκό πολιτισμό. Και επειδή εκτιμούν ότι οι
επιμειξίες νοθεύουν τους πολιτισμούς, τελικά διοχετεύουν τον ρατσισμό μέσα από
άλλους πιο “σύγχρονους” δρόμους. H Ευρώπη κατ’ αυτούς δεν είναι για τους
Ασιάτες (Τούρκοι) διότι αυτοί θα νοθεύσουν, άρα θα καταστρέψουν, τον ευρωπαϊκό
πολιτισμό».

Προφανώς δεν απέχουν πολύ από τον «κοινωνικό ρατσισμό» των θεωρητικών του
λεπενισμού («ναι στο κράτος πρόνοιας, αλλά μόνο για τους Γάλλους») και από τις
απόψεις του θεωρητικού της «Νέας Δεξιάς» Αλέν ντε Μπενουά: «Κατ’ εμέ – γράφει
ο Μπενουά – ο εχθρός δεν είναι η Αριστερά ή ο κομμουνισμός, αλλά ακριβώς αυτή
η ιδεολογία της ισότητας της οποίας οι διατυπώσεις, θρησκευτικές ή κοσμικές,
μεταφυσικές ή δήθεν επιστημονικές, δεν έπαψαν να ανθούν εδώ και δύο χιλιάδες
χρόνια».

Σε παλαιότερη έρευνα του «Spiegel» ένας νεαρός Γερμανός νεοφασίστας είχε
περιγράψει την καθημερινότητά του: «Συναντιόμαστε στην πλατεία. Συζητάμε και
τραγουδάμε. Πίνουμε κιόλας. Κάποια στιγμή μερικοί γίνονται “φέσι”. Τότε,
όποιον πάρει ο Χάρος».

– Δηλαδή; ρώτησε ο δημοσιογράφος.

«Όποιον είναι διαφορετικός».

– Και ποιος είναι διαφορετικός;

«Όποιος δεν είναι σαν κι εμάς»…

Info

* Pierre Milza «Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης», Αθήνα 2004 SCRIPTA

* Paul Hainsworth (πρόλ. Βασιλικής Γεωργιάδου) «H Ακροδεξιά», Αθήνα
2004 ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ

* Γιάννη Ηλ. Κολοβού «Άκρα Δεξιά και Ριζοσπαστική Δεξιά», Αθήνα 2005
ΠΕΛΑΣΓΟΣ

* Επιστήμη και Κοινωνία «Ο νεο-λαϊκισμός», Αθήνα-Κομοτηνή 2004 ANT.
N. ΣΑΚΚΟΥΛΑΣ